Een trouwe hond
maandag 5 april 2021
De afgelopen tijd heb ik regelmatig mensen vergeleken met dieren (of is het andersom?). In dieren kom ik veel menselijke eigenschappen tegen, positief gedrag en gedrag, waarop mensen afgerekend worden. Bij het zien van een dier ga ik te vaak uit van het beeld, dat ik van jongs af aan van dit beest heb, En dat kan helemaal verkeerd zijn.
Net als veel kleuters had ik vroeger een teddybeer. Zo’n lekkere knuffel waar je mee naar ben gaat. Maar echte beren zijn helemaal niet zo aaibaar! Een bruine beer en ook een ijsbeer zijn gevaarlijke roofdieren. Toen ik een paar jaar geleden in Kroatië op vakantie was werd er gewaarschuwd voor een bruine beer, die rondzwierf. In mijn hart had ik wel een glimp van die beer willen opvangen, maar gelukkig is dat niet gebeurd. Hoe anders is dat met de hond, een van onze bekendste huisdieren.
In enkele eerdere blogs is de hond al eens voor het voetlicht getreden. Onder anderen in Daten met Bruno of Milous. Aan honden wordt steevast één eigenschap toegedicht, hun trouw. Dat is iets wat in relaties bij mensen ook als heel essentieel wordt beschouwd. Het gaat zelfs zover, dat sommige mannen hun partner met het koosnaampje “mijn hondje” aanduiden.
De trouw van een hond aan zijn baasje kan heel ver gaan. Ik las dat een poedel ooit na het overlijden van de baas overal naar hem ging zoeken, tot op het kerkhof toe.
Bijzonder is dat honden en wolven nauw aan elkaar verwant zijn. De gedomesticeerde hond wordt taxonomisch gezien als ondersoort van de wolf. En er zijn zelfs kruisingen tussen wolven en honden. Het onderscheid tussen een flinke Duitse herder en een wolf is op afstand heel moeilijk.
Hoe we met honden omgaan zegt ook veel. Als ik alle spreekwoorden over honden opschrijf heb ik al een blog vol. Een leuke vond ik: Het moet al een ruige hond zijn, die twee nesten warm kan houden. En dat betekent: Alleen een rijke man kan er twee vrouwen op na houden.
Dan zouden toch niet alle honden zo trouw zijn… Veel mensen zijn dol op honden, maar anderen juist niet. Dat botst wel eens, bij het starten van een relatie en in een relatie…
Bij het aangaan van een relatie is trouw een onontbeerlijke eigenschap. Soms voor de gang naar het stadhuis of ook daarna komt daar nog wel eens de klad in. Er is op de televisie een realityshow genaamd “Overspel in de liefde”. Het is wel frappant dat het woord relatie en realiteit zoveel letters gemeen hebben. Het zijn in dit tv-programma natuurlijk allemaal nagespeelde verhalen, maar wel gebaseerd op werkelijke drama’s. Je schrikt dan hoe mensen hun best doen hun misstappen verborgen te houden voor hun partner.
Aan iemands uiterlijk kan je ook niet zien, of je met een hondstrouwe mogelijke partner te maken hebt of dat hij of zij een wolf in schaapskleren is. Dat blijkt pas als je iemand langere tijd hebt meegemaakt. Hij of zij valt door de mand, wanneer de ware aard komt bovendrijven. Hoe goed kunnen sommigen die andere persoonlijkheid verborgen houden? Kan iemand, die in wezen een wolf is, ooit transformeren tot hond? Ik denk dat het heel moeilijk is zo’n verandering gedaan te krijgen. Het is jammer, dat er zoveel tijd verloren gaat voordat je weet, wat je werkelijk aan iemand hebt. Als de waarheid dan boven water komt is het vaak al te laat.
Of het gezegde blaffende honden bijten niet waarheidsgetrouw is durf ik te betwijfelen. Het geluid wat honden maken is volgens mij een waarschuwing maar natuurlijk ook een middel om met andere honden contact te leggen. Raar dat het geluid van wolven als huilen wordt beschreven. Zouden wolven, ook wolven in schaapskleren dan toch nog ergens verdriet van kunnen hebben?
geplaatst door Aktivo1 - 2606 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.