terug

ONVOORWAARDELIJKE LIEFDE…??

vrijdag 30 april 2021

ONVOORWAARDELIJKE LIEFDE…??

Liefde behoeft geen woorden, behoeft geen stem.
Liefde zit van binnen…bij haar en ook bij hem.
Liefde gaat over gevoelens, stroomt gratis en voor niets.
Liefde is allesomvattend, een heel bijzonder iets.
©

Vraag me niet wat precies de aanleiding was dat ik bovenstaand gedicht heb geschreven, want dat kan ik me niet meer exact herinneren. Een moment van reflection of my feelings…
Wat ik me wel kan herinneren is de zoektocht naar de onvoorwaardelijkheid.
Naar hoe ik erin sta. De diversiteit aan invulling van dit begrip.
Onvoorwaardelijke liefde gaat vlgs mij vooral over het algehele gevoel.

De onvoorwaardelijkheid in relaties...bestaat dat wel in het algemeen?
En specifiek: “ onvoorwaardelijke “ liefde?

Ik heb verschillende pogingen gedaan om de mening van vrienden hierover te horen.
Ik kan je zeggen dat dat behoorlijke discussies zijn geweest, die voor mij leerzaam waren over wat zij ervan vonden, maar mij nog steeds niet hebben overtuigd over de invulling van het begrip “ onvoorwaardelijke “ liefde.
Wel heb ik geleerd dat het voor veel anderen een soort van duidelijk iets is wat er onder
“ onvoorwaardelijke “ liefde voor hen valt.

Wat er vaak gezegd werd was dat velen stelden dat de enige onvoorwaardelijke liefde is tussen ouder en kind. Los van wat ik daarvan vind weet ik dat het ook kan bestaan tussen geliefden, alhoewel ik niet geloof in het onvoorwaardelijk zoals het door het woordenboek wordt vertaald:
zonder voorwaarden of eisen te stellen
zonder bedenkingen of aarzeling

Onvoorwaardelijke liefde voor een partner zou betekenen dat je van iemand houdt ongeacht tekortkomingen (wie heeft ze niet?)
Ja, ik kan zielsveel van die ander houden. Zelfs van al zijn “gekkigheid”.
Wat niet wil zeggen, dat er voor mij wel degelijk bepaalde grenzen zijn:
Míjn ethische grenzen!...en die zouden zomaar mijn gevoel van “onvoorwaardelijkheid” kunnen aantasten.

Onvoorwaardelijke liefde heeft vlgs mij vooral te maken met de intentie om de ander te willen kunnen laten zijn zoals die persoon is en is niet gericht op het veranderen van de ander.
Een ander kun je sowieso niet veranderen, dat zal hij/zij toch echt zelf moeten willen én aangaan.
Ik zou het begrip onvoorwaardelijk persoonlijk liever willen vertalen als puur/een ultieme vorm van liefde, omdat ik me weet te verplaatsen in het proces van de ander en er zo naar kan kijken vanuit een liefdevolle houding.

Onvoorwaardelijke liefde: ik weet uit ervaring dat iemand daartoe in staat lijkt te zijn.
Tenminste...dat denk ik? Omdat ik dat graag zou willen?
Eerlijk gezegd denk ik dat niets in het leven onvoorwaardelijk is.
Voor mij is dat persoonlijk geen drama, want ik ervaar dat als deel van mens-zijn.
En toch is het wel heel fijn als je om anderen kunt geven zoals ze zijn vanuit hun kern.

Hoe “onvoorwaardelijk” ben jij/wil jij kunnen zijn in een liefdesrelatie?
Is dat überhaupt wel nodig?
Is iemand liefhebben om de voor jou ertoe doende gevoelens niet meer dan genoeg?

geplaatst door Hope - 1896 keer gelezen