terug

Boeien slaken

dinsdag 11 mei 2021

Afgelopen zondag was het buiten plotseling aanmerkelijk warmer dan binnen. Althans, ná het onweer en vóór het onweer; in de urenlange luwte tussen twee onweersfronten. Het was de perfecte dag des oordeels, bedenk ik achteraf. Ik moet ook alles zelf regelen...

Het voorjaar duurt lang, dit jaar. Het fluitenkruid bloeit en bloeit en ik temper het tranen van mijn ogen met cetirizine - wat ´s nachts goed uitpakt, maar wat overdag een wattig laagje over m´n denkvermogen legt. Het alternatief is wekelijks amechtig naar de teststraat fietsen. Waar zijn we in ´s hemelsnaam in beland? Oftewel, zoals Bas Heijne, nu een kleine eeuwigheid geleden al, in een kritisch-beschouwend artikel in de NRC schreef: ´… Als je de verantwoordelijkheid consequent bij de burger zelf legt, moet je niet gek opkijken als hij zich vervolgens overal mee gaat bemoeien´, en : ´...Ik zag de schreeuwers eerder als een Grieks koor bij een eigen kleine Hollandse tragedie. Dit waren Nederlandse burgers die hun eigen verantwoordelijkheid namen.´ (Met ´schreeuwers´ bedoelt hij het pannen-protest tijdens een toespraak van Mark Rutte vanuit zijn kamer in het Torentje.)
Dit zijn woorden die mij nog steeds helpen om niet in welke kwalijke rol dan ook te vervallen. Om letterlijk in beweging te blijven. Ik woon nu eenmaal in een vrij land dat pret-testen uitdeelt aan vakantiegangers en festivalbezoekers. Een land dat zijn bibliotheken, musea, hogescholen en universiteiten nog vrijwel gesloten houdt. Corona-boeien slaken blijkt een even ingewikkeld proces te zijn als het boeien zelf. Wees gerust, onder het motto ´één prik is geen prik´ gedraag ik mij braver dan de allerbraafste man!

Om letterlijk in beweging te kunnen blijven, heb ik trouwens schoenen nodig. Nieuwe schoenen. Dus liep ik, toen de boeien los genoeg waren, zielsgelukkig de Leidse schoenwinkel binnen waar ik vorig zomer prima wandelschoenen had gekocht. Het waren hardloopschoenen, dat wel. Maar ik was te laat: binnen mijn favoriete merk was mijn maat uitverkocht. Vrijwel alle andere maten trouwens ook. ´Alle mensen zijn gaan wandelen, en allemaal op hardloopschoenen´, mopperde de schoenverkoper. Nu had hij niets meer voor zijn hardlopers - waarmee hij impliciet aangaf, liever hardlopers in zijn winkel te zien dan wandelaars. Ik zal zijn wens respecteren. Heb ik al eens geschreven dat 'respect' verworden is tot een nietig stopwoordje? Vooral gebruikt om de ander de mond te snoeren? Bij dezen dan.

Op mijn balkonnetje staan spinazie en mesclun heftig groen te zijn, groener dan mijn groene jurk. Hun blaadjes groeien veel te dicht op elkaar. Mijn schuld. Schuld valt bij mij sowieso in vruchtbare aarde. Het zal wel niet goed opkomen, dacht ik, dus strooi ik het halve zakje maar in die pot. Natuurlijk komt zo´n zaaisel wel goed op, tuinieren in potten is immers kinderspel vergeleken bij tuinieren in de volle grond. Ik oogst dus nu vooral kiemblaadjes. Lekker pittig op een plakje rode biet.
Is het trouwens niet eens tijd om werkelijk te oogsten, definitief te oogsten? In een comfortabele leunstoel weg te zakken, 'kom maar, lieve' te zeggen, en elkaar te lieven tot aan onze dag des oordeels? Zucht. Want, vrij naar Willem Elsschot: tussen droom en daad staan woorden in de weg, en boeien die bezwaren.

geplaatst door RodeJas - 3064 keer gelezen