terug

Echo uit het verleden…

woensdag 23 juni 2021

Ik ben aan het ruimen. Dozen vol verzameld verleden wil ik hebben geminimaliseerd tot Heden en dat mag mee de toekomst in voor…?
Mijn zonen kennende zullen zij over een aantal zaken andere gedachten/gevoelens hebben over wat ik nog ga bewaren.
Zij/deze generatie heeft nu eenmaal een andere instelling en uiteraard zijn mijn (doorleefde) sentimenten niet die van hen.
En toch...en toch.... wil ik ze de mogelijkheid niet onthouden om de keuze te maken hun moeder ms ooit nog eens (beter) te begrijpen (als dat al mogelijk is ;-))
Wat ik dus vooral wil bewaren zijn mijn schrijven over alles en nog wat en m.n. over mezelf.
Hoe ik zelf in het leven heb gestaan door de jaren heen.
Wat dacht ik? Waar was ik? Hoe keek ik naar de mensen/omgeving om me heen? Wat heb ik doorleefd? Wie heb ik willen zijn als uniek mens?

Ik staar naar het onderstaand gedicht, dat ik op 11-jarige leeftijd met de hand heb geschreven.
Als ik dit gedicht niet zo had gevonden, handgeschreven mét vulpen op een stukje schoolschrift papier, had ik het ms zelf niet geloofd.
Ik laat het even goed tot mij doordringen en herinner me ineens glashelder waar en waarom ik het heb geschreven.

Ik realiseer me ineens ten diepste, dat dingen die ik in het verre verleden heb gedaan het plaveisel is geweest waarop ik mijn wankele stappen heb kunnen doen richting toekomst.
Mooi is het dat je/ik nu zo kan terugblikken en kan zien wat welke “bouwstenen” me hebben gebracht tot degene, die ik nu ben.
Ik heb dan ook niets met het 2e deel van de uitdrukking “ Doe wel en zie niet om...”
Ik geloof meer in het af en toe wèl omkijken. Daar ligt vaak de les, die ik/je toen ms niet kon vatten. En die les blijft altijd terugkomen, in allerlei vormen terugkomen…

Wat zou jij voor je kinderen/anderen willen bewaren?
( Ten overvloede ms: Weldoen is uiteraard een goede eigenschap)

Kan hij het helpen?

Hij gaat maar door de straten heen.
Met zware tred, zo gaat hij heen
en nergens waar hij kan gaan schuilen.
Of even uit kan huilen.
Overal waar hij gaat… het is even vol.
Zijn echo weergalmt, die echo zo hol
van vloeken: kan hij het helpen?

Dit is zijn lot, altijd geweest
en niemand, die hem ervan geneest.
Hij zal het zelf wel dragen.
Zo zal het altijd wel doorgaan.
Het is nu eenmaal zijn bestaan:
die weg, dat lot, hun klagen.
©

geplaatst door Hope - 1585 keer gelezen