terug

Hippopotomonstrosesquippedaliofobie

dinsdag 24 augustus 2021

Het is stil in huis. Beter: Het is stil in dít huis, stiller dan in het mijne. Hier bestaat de radio niet meer, en de televisie staat ingesteld op de gepersonifieerde voorkeuren van de bewoners van dit huis. Mij herkent hij niet, die televisie, evenmin als mijn voorkeur voor radio 4. Ook in dit huis ben ik alleen, weet je. En het gevoel, alleen te zijn bestaat niet zolang iemand anders luisterenswaardige muziek uitzoekt, en er iemand tegen me praat - zonder een tegenprestatie van mij te verwachten in de vorm van instemming dan wel bewondering.

De klok op de schoorsteenmantel tikt, dat wel. Zou dit ook zo´n geluidloze klok zijn, zoals de tikkende klok in mijn Leidse woonkamer een geluidloze klok is? Desalniettemin ben ik hier graag. Met een stadsbus als praktische én emotionele buffer tussen mij en het station, ben ik eerder geneigd een ligstoel onder de druivenpergola te zetten dan ergens ver weg aan de wandel te gaan. Een druivenpergola met druiven die niet rijpen maar rotten; druiventrossen hebben in dit kikkerland ten minste een koude kas nodig om gegarandeerd van hard en zuur tot vol, zacht en zoet uit te groeien. Idee? Een kas bouwen rond het kleine flatgebouw waarin ik woon, zodat wij, bewoners, gekoesterd door de warmtebuffer, zorgeloos naar zacht en zoet zullen uitgroeien ?

Mijn nieuwe wandelschoenen zijn trouwens al versleten: Er zit een brede scheur in het bovenwerk, rechts een grotere dan links. Sinds wanneer zijn nieuwe wandelschoenen na een half jaar versleten in plaats van ingelopen? Hoe kan ik mijn voetafdruk op deze aarde minimaliseren als ik steeds weer nieuwe schoenen moet kopen? Mijn brillenglazen zijn ook al versleten. Vier jaar en vier maanden oud waren ze, en bestemd voor de eeuwigheid. Het was even zoeken naar een opticien die nieuwe glazen in mijn eveneens vier jaar en vier maanden oude bril wilde zetten. Laat mijn bril dan wel voor de eeuwigheid zijn.

Laat me eens vragen: Hoe vaak heb je tijdens het lezen van dit blog gedacht: Alweer zo´n lang woord? En hoe vaak heb je je aan dat lange woord geërgerd, of het zelfs overgeslagen? Vaker dan drie keer? Dan lijd je aan hippopotomonstrosesquippedaliofobie. Hippopoto-monstro-sesquippedalio-fobie, angst voor lange woorden. Ooit verzonnen door een cabaretier en omarmd door therapeuten die hun arsenaal aan logofobieën (woordangsten) maar al te graag wilden vergroten. Mij lijkt het een vrij onschuldige fobie - zolang je er mijn blogs maar niet om gaat mijden, natuurlijk. Mocht je nu beslissen dat je leven leuker wordt zonder deze angst (leuk is de norm, nietwaar), dan zijn er twee oplossingen: De eerste, helemaal passend in het huidige tijdsbeeld: Je gaat onder begeleiding van een goede zielenknijper op zoek naar de oorzaak van je fobie. De tweede oplossing, een meer stoïcijnse: Je gaat aan het werk om je kennis en je vaardigheden te vergroten, zodat uiteindelijk alleen het woord hippopotomonstrosesquippedaliofobie zelf je razend maakt. Eenmaal genezen, loop je wel het risico dat de vrijgekomen ruimte zal worden ingenomen door een nieuwe angst. Krijg dan iets veiligs. Bindingsangst ofzo.

geplaatst door RodeJas - 3169 keer gelezen