De marionet, de jojo of de rubberen stuiterbal aan een touwtje.
maandag 27 september 2021
Als de kinderen, die nu pakweg zes jaar zijn kijken naar een film over hun leeftijdsgenootjes zullen ze zich ten zeerste verbazen over de spelletjes, die pakweg 65 jaar geleden gespeeld werden. Touwtje springen, knikkeren, verstoppertje spelen. Wat verlang ik soms terug naar die tijd! In elk geval één speeltje uit die tijd is ook nu nog te koop. Een rubberen stuiterbal aan een touwtje. Ik zag dat dit leuks ook online te koop is.
Ik vergelijk mijzelf vaak met een stuiterbal of een jojo. Hoewel deze twee stukjes speelgoed technisch gesproken anders in elkaar zitten, bereiken zij die er mee spelen hetzelfde effect.
Degene die het touwtje in handen heeft bepaalt wat er met de stuiterbal gebeurt. Wanneer de bal zijn capriolen moet vertonen, hoe hoog de bal gaat, hoe hard hij tegen de grond komt. Bij het aankopen van de stuiterbal kiest de bezitter van de bal welke kleuren hij heeft, hoe groot de bal is. De gooier van de bal zorgt ervoor, dat de bal niet zoek raakt door het touwtje goed vast te houden. En deze gooier probeert in een wedstrijdje met andere stuiterballiefhebbers zelf als beste uit de bus te komen.
Ziet u waarin u te vergelijken bent met die bal? Veel mensen zitten ook vast aan een touwtje of zelfs aan meer dan één koord. Anderen bepalen of proberen te bepalen, wanneer u voor het voetlicht moet treden om hen te plezieren. Een mooi voorbeeld is een verjaardag van een ouder, waarbij hij of zij pronkt met de kids, en probeert zijn schaar kennissen af te troeven met wat zijn nageslacht heeft bereikt. De kinderen gaan al met gemengde gevoelens naar zo’n “feestje”. Het wordt helemaal een spektakel, wanneer een van de kinderen of misschien zelfs van de kleinkinderen (schattig, niet?) op de piano voor de goegemeente zijn of haar muzikale talenten mag vertonen.
Natuurlijk mogen ouders trots zijn op hun kroost. Maar in een gezelschap als hierboven geschetst zullen er wellicht ook mensen zijn zonder kinderen. Die worden dan pijnlijk bepaald bij hun situatie; als ze ongewild kinderloos zijn is het aanzien en aanhoren van hoe geweldig de kids van anderen presteren niet gemakkelijk…
Op een weer andere wijze wordt vaak aan ieder van ons getrokken. We maken een afspraak, maar dan pressen soms onze familieleden of kennissen ons die afspraak te verzetten, omdat dat hen beter uit komt. Vanzelfsprekend is er de mogelijkheid om nee te zeggen tegen zo’n verzoek, maar dat kan inhouden dat iemand anders die er niets mee te maken heeft teleurgesteld achterblijft. Ik weet zeker dat we allemaal wel eens zoiets hebben meegemaakt.
We kunnen het vergelijken met een marionet aan een touwtje, ik denk dan aan het liedje “Puppet on a string” van Sandie Shaw.
Je doet het zelf nooit goed. Onlangs waren een paar mensen boos op mij, omdat ik eerder dan normaal moest opbreken van een koffiebabbel, omdat ik ergens anders verwacht werd. Aan twee kanten werd er aan mij getrokken. Ik stuiterde maar ik wist een touwtje toch resoluut door te knippen. Natuurlijk is het prettig, als je aanwezigheid ergens gewaardeerd wordt, maar ik vind dat je daar je eigen keuzes in mag blijven maken.
Helaas worden ook velen die op een datingsite actief zijn geconfronteerd met het wijzigen van gemaakte afspraken; als dit vaker gebeurd voelen zij zich ook een stuiterbal aan een touwtje. Het gaat er altijd om prioriteiten te stellen. Is het uitgangspunt: “Eerste afspraak geldt” het beste? Maar hoe consequent zijn we in deze? Een andere optie is iemand aan het lijntje houden. Dan wordt na een telefonisch contact of zelfs na een eerste date heel onduidelijk geformuleerd: “Ik moet er nog over nadenken” of: “We bellen nog wel eens”. Dus weer die “Puppet on a string”! Dat kan een heel oprechte uitspraak zijn, helaas is ook “Vergelijkend warenonderzoek” een mogelijke oorzaak. Een van beiden wil niet al zijn troeven op één kaart zetten. Niet netjes, (tenzij de date weet, dat er meer afspraken lopen) maar het gebeurt nu eenmaal. Bent u wel eens een jojo, een marionet of een stuiterbal geweest? Misschien zegt u, dat laat je zelf gebeuren. Doen we het dan om de lieve vrede te bewaren?
geplaatst door Aktivo1 - 2534 keer gelezen
Vorige berichten
Vorm
... of inhoud? Daar moest ik aan denken bij al het geneuzel en gebeuzel over taalfouten.
Ik heb lang geleden twee jaar een relatie gehad met een niet-geletterde vrouw. Dat de relatie geen stand hield kwam niet door haar gebrekkige geletterdheid, maar door mijn gebrekkige emotionele intelligentie. Over hoe het daar nu mee is gesteld doe ik geen uitspraken. Hij is al lang niet op de proef gesteld. Op een schrijffout heb ik haar overigens nooit kunnen betrappen, want ze kon niet schrijven.
Nu ben ik de laatste om te beweren dat taal alleen vorm is. Ik zou er een hele filosofische traditie die in het westen teruggaat tot op de Grieken mee ontkennen. Taal is betekenis, taal is context. Maar wat is de betekenis van betekenis en wat is context? Van die dingen.
Dus nee, ik ga taalgebruik, wel de meest pragmatische component, niet degraderen tot vorm, maar geneuzel en gebeuzel over d/t-fouten beslist wel. Dat gaat immers over hoe wij de taal vormgeven in zijn verschillende gedaantes, de geschreven taal wel te verstaan in dit geval. In de gesproken taal hoor je dat verschil helemaal niet. En laten we nu gemiddeld veel meer spreken dan dat we schrijven. Maar dan nog, ook in de gesproken taal horen we veel 'fouten'. Wat zijn eigenlijk fouten? Maar dat terzijde.
Helaas zijn we hier in eerste instantie aangewezen op het geschreven woord; die foto's zijn helemaal niet belangrijk toch? En laat nu niet iedereen de gave van het woord gegeven zijn. Kijk er langsheen, zou mijn tip zijn. En anders wordt het zoeken naar spelt in een hooiberg. Ik denk nog vaak aan haar.
Over de irritante gewoonte om taalfouten expliciet op taalfouten te wijzen en die te verbeteren en de onzin daarvan gaat in mijn vakgebied nog wel een leuke anekdote rond trouwens. Op maandag vraagt de juf tijdens het kringgesprek aan Jantje wat hij gedaan heeft in het weekend. En Jantje zegt: ik heeft bij papa geslapen. Nee, zegt de juf, ik héb bij papa geslapen. O, zeg Jantje, ik heeft u niet gezien.
Welterusten.
Opa
Een bekend fenomeen is dat veel mannen het fijner vinden om opa te zijn dan vader,en zo ook mijn vader. Groot voordeel was dat hij al op zijn 45ste voor de eerste keer opa werd en hij speelt deze rol nu al veertig jaar met verve:) Eerst natuurlijk voor mijn dochters, en mijn nichtjes. En inmiddels is hij ook al weer geruime tijd overgrootvader gelukkig. Maar een opa, dat hebben mijn kleinkinderen niet. Met mijn kleinzoon doe ik wel wat stoere dingen zoals samen varen met de kano of schatzoeken langs de geocaches. Maar niemand die met hem timmert of hem banden leert plakken en zo. Zijn vader doet dat ook niet met hem, die heeft een eigen bedrijf en altijd druk en weg. Zijn moeder heeft ook eigen bedrijven en als er iets stuk is, regelt ze iemand die het fixt
Maar hoe leuk is het, als er rolmodellen zijn in je leven waarvan je kan leren dat je heel veel zelf ook kan maken? Deze week zag ik een film uit Tokyo waarbij je familieleden kon huren. Best wel triest om te bedenken dat ook in Japan de familie verbanden al zo verwaterd zijn dat inhuur nodig kan zijn. Deze film had ook wel een vleugje humor en verhuurde geen opa's, maar wel vaders, echtgenoten en journalisten. Maar goed, wat heb je eraan om eenmalig een opa in te huren? Je wil toch dat je kleinkinderen iemand hebben die echt van ze houdt, en niet alleen deze week maar volgend jaar ook nog. Er zit niet veel anders op, ik moet ze maar zelf leren timmeren en banden plakken dan:)
Nieuwe 40/50+ Vrouw Fase
Een paar jaar terug kwam ik een artikel tegen dat ging over een nieuwe levensfase waar anno nu vrouwen doorheen gaat.
Voorheen werd –en vaak nog- de 3 fases ‘Maagd-Moeder-Oude Vrouw’ gehanteerd. Oftewel onvruchtbaar en jong, vruchtbaar, niet meer vruchtbaar en oud.
Maar omdat mensen zo ontwikkeld zijn, veranderd zijn, klopt dat plaatje niet meer. Heel veel vrouwen gaan rond de periode dat men voorheen als ‘oude/wijze vrouw’ werd bestempeld juist weer van alles ondernemen en doen.
Ik herken mij daar volledig in.
Een beter passend plaatje was nodig. De nieuwe fase heet "Maga".
De periode waar het over gaat is ongeveer gelijk aan de peri/menopauze tijd. De tijd waarin je je vruchtbare jaren van de “Moeder” fase achter je laat.
En je ziet inderdaad dat heel veel vrouwen dan weer gaan werken of meer gaan werken, of een eigen bedrijf starten. Veel fempreneurs zijn Maga’s!
En why not? Je kinderen zijn uitgevlogen, je bent nog jong, fysiek kun je doorgaans echt nog wel een grote ronde mee.
Zelf voelde ik me ook fantastisch toen ik 40 werd. Vol zelfvertrouwen, weten wie ik ben en waar ik voor sta, nog fris en fruitig en vol in het leven staand.
Ik voelde me zo goed dat ik bijna een feestje bovenop mijn verjaardagsfeestje zou hebben gegeven.
Het was dan ook even moeilijk toen mijn tienerdochter naar beneden kwam met iets van een grapje omdat ik nu ‘al’ 40 was en dus oud. Ik werd er niet boos om of zo, maar het strookte finaal niet met hoe ik het ervaarde, maar ik wilde toch haar haar pleziertje van een geslaagde grap niet laten mislopen.
Ook werd ik fempreneur toen ik 40 was. Met toch wel iets zenuwen liep ik de Kamer van Koophandel binnen om me in te laten schrijven. En daarna helemaal stralend en trots weer naar buiten.
Ik had mijn eigen webshop! Mijn eigen bedrijf!
Een Maga heeft een hoop levenservaring die ze desgewenst kan delen en uitdragen. Doorgaans meer zelfvertrouwen en daardoor een heel andere uitstraling dan voorheen. Ik schat zelf dat dit ook de reden is dat jongere mannen Maga’s aantrekkelijk vinden.
Er is meer tijd. De zorg en verantwoordelijkheid voor gezin is niet meer haar universum. Ze kan weer voor zichzelf dingen gaan doen en ontdekken. Hobby’s, nieuwe bezigheden, persoonlijke groei.
Ze staat veel sterker in haar zelfliefde, heeft sterkere & heldere grenzen, en ze laat dingen of mensen gaan die niet (meer) bij haar passen.
Ik vermoed, maar weet het niet zeker, dat in deze fase ook relatief veel relatiebreuken voorkomen. Wat niet gek is als een vrouw weer gaat groeien en ontwikkelen en de partner mogelijk niet.
Het is eigenlijk een soort hergeboorte.
De Maga wordt soms ook “Wild Woman” genoemd. En misschien zien sommigen het zo als de vrouw daadwerkelijk flink veranderd. In die zin misschien een tikje negatief.
Ik zie het zelf juist als mega positief. Ook de titel “Wild Woman” spreekt mij aan. Ik zit met een grote glimlach nu ik dit type.
En niet iedereen zal zich even sterk hierin herkennen. Het ligt ook een beetje van welke ‘lichting’ je bent, schat ik. Bij wat oudere generaties past het oude model misschien beter.
Maar de Maga is echt iets wat anno nu correct is. Vrouwen gaan over het algemeen niet meer van de vruchtbare moeder fase door naar ‘oude vrouw’ zijn.
Daar ligt een heel groot stuk tussen van dik 20 jaar.
Dus ik vind het echt super dat de Triple Goddess fases (Drievoudige Godin) uitgebreid zijn naar een beter passend plaatje.
En de man dan, hoor ik sommigen denken.
Dat is toch weer heel anders. De levensfases bij de vrouw zijn gedreven door haar hormonale cyclus die non-stop fluctueert tot ze menopausaal is.
Mannen hebben niet die heftige hormonale veranderingen. Daarmee zijn de verschillende fases van een vrouw door het leven heen ook sterker wisselend en intenser dan bij een man.
Hoe dan ook, ik vind het een mooi iets.
Van mij mag de Maga fase gevierd worden!
Ik ben er zelf trots op. Want ik ben dan geen vruchtbare vrouw meer, maar ik ben absoluut nog lang geen ‘oude vrouw’.
Dus draag ik met vreugde de titel ‘Maga’.