terug

Overwegingen aan een ronde tafel, deel twee

vrijdag 24 september 2021

Er is iets dat mij zorgen baart. Behoorlijk wat zorgen. Mijn levenshouding profiel op deze site vertoont bij ´zorgeloos´ een diepe knik, terwijl iedereen daar juist een bult heeft. Werkelijk iedereen. Zal ik de vragen opnieuw invullen en daarbij een beetje manipuleren? Om erbij te horen? Nou ja. ¨Niemand kan op aarde leven zonder een schaduw te werpen¨, schreef Marianne Fredriksson in ´Als vrouwen wijs waren´. Althans, zo herinner ik het mij. Het boekje heeft mijn gedaanteverandering van vrouw-met-veel-boeken naar vrouw-met-weinig-boeken overleefd. Al zoekend stuitte ik dan ook op zoveel het citeren waardige zinnen dat ik het snel heb teruggezet in de boekenkast. In mijn kleine, stadse boekenkast. Laat mijn gebrek aan zorgeloosheid dan maar de schaduw zijn die ik werp. Mijn duistere kant. De meest schitterende schrijver waarmee ik ooit heb geschreven, één van de vele mannen die ik uiteindelijk toch niet heb ontmoet, vroeg mij naar mijn duistere kant. In glanzend zwart leer spelen met blinddoeken, touwen en leren zweepjes bleek hij te bedoelen. Ach, ik was toen nog wat jonger; de geliefde met de fles wijn en de zachte, witte touwen was nog niet langs geweest. Later riep hij (de schrijver) mijn hulp in bij het contact opnemen met andere vrouwen - wat ik, gezien zijn voorkeur voor sterk, struis en blond, wél een leuk spel vond.

Ach, misschien valt het ook wel mee met mijn gebrek aan zorgeloosheid. Zo doet het mij werkelijk niets dat het NK Tegelwippen zijn laatste week beleeft - en kocht ik gewoon een nieuwe schoenlepel toen de oude onvindbaar bleek. Het was toch de verkeerde schoenlepel. De mijne was immers van blank staal, terwijl het de zijne is (afgebladderd zwart staal) die nu zoek is geraakt. ¨Eigenlijk heb ik een andere vraag¨, zei ik tegen de schoen- annex sleutelmaker: ¨Hoe kan ik in een kleine, overzichtelijke flat een schoenlepel kwijtraken?¨ Hij lachte: ¨Bij het wisselen van de seizoenen raken mensen hun sleutels kwijt. Die zitten dan in de jaszak van de jas die ze niet meer dragen.¨ Ik lachte nu ook - en ik dacht aan mijn rode vier seizoenen jas, waarvoor ik nu geen waterdichtspray meer hoefde te kopen. Service van de winkel in Amsterdam. Het boodschappenlijstje (geschreven in januari 2019) blijft echter actueel, en mijn gebrek aan zorgeloosheid (toch…) betreft de laatste regels:

¨Het verschil tussen een boodschappenlijstje en een verlanglijstje is niet moeilijk te zien.
Behalve als er ´chocolade´ op staat, of ´zijden pioenrozen´, of ´gestreepte loper voor de gang.´
En ´geluk´ is ook lastig natuurlijk.
Bij ´melk yoghurt veldsla hagelslag appeltjes´ is het juist makkelijk. Maar soms sta ik in een supermarkt naar van die kleine biologische
appeltjes te verlangen, dan staan die dus mooi op het verkeerde lijstje.
´Pyjamabroek vestje (merinowol) waterdichtspray voor
rode jas´ zijn boodschappen die ik steeds weer moet overschrijven op een nieuw boodschappenlijstje, omdat het boodschappen zijn die ik in twee verschillende Amsterdamse winkels moet kopen.
Liever koop ik liefs-uit-Leiden-kaartjes in zo´n fijne Leidse boekwinkel. En slingers.
Ik hing zelf geen slingers op bij ´De handgeschreven brief´ en toen deed een ander het.
Hoe schrijf je trouwens ´guillotine´?¨

Al met al heb ik een nieuw boodschappenlijstje nodig, een zorgeloos lijstje. ´Pyjamabroek materiaal voor kerstboom engeltjes koperkleurig lint tuniekjurk´, staat erop. Helemaal zorgeloos is dit lijstje nog niet: de tuniekjurk die ik vanmiddag hoopvol uit zijn doos haalde, is alweer in die doos op weg naar de winkel. Ik moest plotseling aan mijn oma denken, toen ik naar mezelf keek in die jurk. Aan mijn oma in haar zondagse jasschort, zwart met roze en groene bloemetjes.
Ik kijk vanuit mijn stoel, door de opening in m´n bolletjesgordijnen, recht tegen een grote boom aan. Het blijkt alweer herfst te zijn. Op mijn oma lijken kan nog wel even wachten.

geplaatst door RodeJas - 3011 keer gelezen