terug

De echo van het leven

donderdag 18 november 2021

De echo van het leven...

In een verhaal vraagt een kind zijn vader om uitleg over zijn zojuist opgedane 1e ervaring
van een echo beleving.
De vader legt daarop uit: "De mensen noemen dit een echo, maar eigenlijk is het 'het leven'. Het leven geeft je altijd terug wat jij geeft.
Het leven is een spiegel van jouw handelingen. Als je meer liefde wil, geef dan meer liefde. Wil je dat mensen begripvol en respectvol met je omgaan? Geef ze dan begrip en respect.
Dit gaat op voor alle aspecten van het leven. Wat je geeft wordt weerspiegeld in wat je terugkrijgt van het leven."

“ Het leven geeft je altijd terug wat jij geeft “
Ik heb dit altijd een lastige gevonden en vind dat eigenlijk ook nog steeds.
Het kan ook gelezen worden als een “voor wat, hoort wat”
Hoe onvoorwaardelijk is het geven dan nog?

En hoe zit het dan met/in (liefdes) relaties?
Krijg je altijd terug wat je zelf geeft?

Onderweg in het leven kwam ik er persoonlijk achter dat sommige gedragingen van mezelf (en anderen) hardnekkig zijn.
Het steeds weer in dezelfde valkuil stappen is als een sluipmoordenaar: je hebt vaak heel lang niet in de gaten wat er écht gebeurt, totdat het gebeurt…en dan ben je vaak (weer) telaat.

Op een gegeven moment in mijn leven kreeg ik een relatie met een bloedmooie man.
Dat laatste was uiteraard een streling voor het oog, maar zijn wezen was waarvoor ik viel.
De manier waarop hij zich gedroeg. Hij gaf me zijn aandacht op een manier, waaraan ik toen behoefte had.
Naar het stemmetje van binnen wilde ik niet luisteren. Het stemmetje dat me waarschuwde.
Ik ging niet op zoek naar wat die waarschuwing kon inhouden. Ik genoot volop van zijn aandacht en de heerlijke ontmoetingen. Hij viel ook nog eens in smaak bij mijn puberzonen, dus het licht aan de horizon vertoonde de zoetste kleuren die ik me kon wensen.
Totdat hij me op een gegeven moment iets vertelde over de relatie met zijn moeder (die niet meer leefde).
Het was alsof de rolluiken langzaam omhoog gingen en ik waarnam dat de zoetste kleuren
aan de horizon plaats hadden gemaakt voor de vervagende kleuren aan het eind van een dag. Daar waar de dag overgaat naar de schemering en de daarop volgende duisternis.
Vòòr me zag én ervoer ik de man, die aan mij de vraag stelde die niet hardop werd gesteld:
“ zorg voor mij…”
De beelden van mijn huwelijkse periode vlogen voorbij op mijn netvlies.
Ik was er bijna weer in getippeld.
Vóór me stond een man, die aan me vroeg om de invulling van zijn gemis te zijn en niet de aanvulling in zijn leven, waaraan ik behoefte had.
Bijna was ik weer in mijn eigen valkuil gevallen. Deze kende ik al, maar dan in een ander jasje.

Ik ben deze man altijd dankbaar geweest. Hij heeft me voor het eerst de ogen geopend om alert te zijn op mijn eigen valkuilen.
De les geleerd, dat ik (ieder mens?) op een bepaalde manier in het leven sta en vaak ongemerkt de neiging heb in dat zelfde gedrag te vervallen, Gedrag waarvan ik met mezelf had afgesproken dat niet meer zo te gaan doen.
De les dat ik val op mannen met bepaalde karakter eigenschappen, gedragingen die op den duur niet goed zijn voor mij (en andersom ook niet).

Dus alleen afgaan op gevoel is niet handig. Zeker niet op deze leeftijd als je de intentie hebt om nog een duurzame, gelijkwaardige relatie te gaan hebben. Is dit laatste het geval, dan adviseer ik je de echo te voeden met een positieve affirmatie in jouw voordeel 😉 én vooral vèèl te herhalen!

Blijf geven!
Immers: “ Het leven geeft je altijd terug wat jij geeft “ …Toch??

geplaatst door Hope - 1567 keer gelezen