âDe waarheid zou niet zo waardevol zijn zonder leugens
vrijdag 26 november 2021
De waarheid zou niet zo waardevol zijn zonder leugens
Deze uitspraak kwam voorbij tijdens een serie die ik op Netflix bekeek. En op de één of andere manier bleef dat hangen. Gelijk denk ik dan ook aan het spreekwoord: Eerlijkheid duurt het langst”. Eerlijk zijn hier op deze site bijvoorbeeld. Dikwijls heb ik mij afgevraagd waarom iemand die op een datingsite aanwezig is, zich anders voor wil doen dan hij/zij in werkelijkheid is. De intentie is toch om een partner te vinden voor het verdere leven. Een waardevolle waarheid is toch het belangrijkste beginpunt van een verbintenis. Ik liep daar verder over na te denken tijdens mijn wandeling langs de Vliet. Mensen hier in de omgeving zijn allemaal aardig en groeten in het voorbijgaan elkaar vriendelijk, zonder elkaar te kennen. Velen denk ik zo, willen aardig gevonden vonden en dat zal hier op deze site ook niet anders zijn. Er is een profiel om je voor te stellen. Achter dat profiel zijn de gegevens nog steeds anoniem. Een gezicht, dat je aankijkt, een tekst die opgesteld is om indruk te maken, en vast ook wel om ook aardig gevonden te worden. Tot zover is er de mogelijkheid om in te vullen wat men maar wil. Het is pas bij een ontmoeting dat de waarheid aan het licht komt. Pas veel later dan wanneer ik mensen onderweg tegenkom en we elkaar vriendelijk gedag zeggen. Wanneer er het één of ander niet blijkt te kloppen met de aangevoerde gegevens voel ik mij bij een ontmoeting, om het maar rechtuit te zeggen, belazerd. Het is ook spelen met iemands gevoelens.
Een leugentje om bestwil, zoals dikwijls wordt gebruikt wanneer men de intentie heeft om iemand niet te beschadigen, hoeft niet altijd verkeerd te zijn. De waarheid kan behoorlijk pijnlijk zijn met soms nare gevolgen van dien. De waarheid verdraaien, maar dat is iets anders dan iemand keihard voorliegen, of zich anders voordien dan hij/zij in werkelijkheid is. Helaas kwam ik er pas na geruime tijd achter dat de persoon waarin ik mijn vertrouwen had gesteld, verliefd op was geworden, andere bedoelingen had. “Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaald het wel”.
De telefoon gaat. Het is onze eerste telefoon, met draaischijf, uit de jaren zeventig. Hij heeft al vijf verhuizingen meegemaakt en ook nu staat hij op een ladekastje in de hal. Er hangt een spiegel boven en er staat een stoeltje naast, een hoekstoeltje met een rieten zitting en twee leuningen. Het is een stukje nostalgie wat ik koester, net zoals de oude houten hangklok met een molentje op de top. Ieder halfuur en uur laat hij horen hoe laat het is. Dit zijn restanten van de periode, dat ik in de jaren zeventig, tachtig nog romantische ideeën had om herinneringen aan voorouders te bewaren en te plaatsen in mijn huis. Nu zijn er alleen de telefoon, de hangklok en het stoeltje er van over. Die oude telefoon heeft al heel wat gesprekken verzonden. Altijd heeft hij in de hal gestaan. Waarom? Gewoon omdat het dicht bij de meterkast was en wanneer je de deur van de woonkamer sloot, waande je je even in een klein privévertrek. Geheime afspraakjes met vriendjes, of vriendinnetjes die verborgen moesten blijven voor mijn ouders. Leugentjes om te zeggen dat ik mij niet lekker voelde, omdat ik geen zin in een afspraakje had. Nu ik naast deze vaste aansluiting ook een mobile telefoon heb, zit ik niet zo vaak meer op dat stoeltje in de hal. Bovendien ben ik nu alleen en hoef ik niet bang te zijn om geheimen te verbergen. Maar nog steeds blijft dit plekje op dat oude stoeltje in de nu verwarmde hal mij een gevoel van privé intimiteit geven. Verbonden met iemand aan de andere kant van de lijn waarbij ik nog steeds de deur van de woonkamer sluit.
“Tussen waarheid en leugen ligt een glibberig pad”
Liefs,
Monique
geplaatst door monique3 - 2298 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.