terug

“De waarheid zou niet zo waardevol zijn zonder leugens

vrijdag 26 november 2021

De waarheid zou niet zo waardevol zijn zonder leugens
Deze uitspraak kwam voorbij tijdens een serie die ik op Netflix bekeek. En op de één of andere manier bleef dat hangen. Gelijk denk ik dan ook aan het spreekwoord: Eerlijkheid duurt het langst”. Eerlijk zijn hier op deze site bijvoorbeeld. Dikwijls heb ik mij afgevraagd waarom iemand die op een datingsite aanwezig is, zich anders voor wil doen dan hij/zij in werkelijkheid is. De intentie is toch om een partner te vinden voor het verdere leven. Een waardevolle waarheid is toch het belangrijkste beginpunt van een verbintenis. Ik liep daar verder over na te denken tijdens mijn wandeling langs de Vliet. Mensen hier in de omgeving zijn allemaal aardig en groeten in het voorbijgaan elkaar vriendelijk, zonder elkaar te kennen. Velen denk ik zo, willen aardig gevonden vonden en dat zal hier op deze site ook niet anders zijn. Er is een profiel om je voor te stellen. Achter dat profiel zijn de gegevens nog steeds anoniem. Een gezicht, dat je aankijkt, een tekst die opgesteld is om indruk te maken, en vast ook wel om ook aardig gevonden te worden. Tot zover is er de mogelijkheid om in te vullen wat men maar wil. Het is pas bij een ontmoeting dat de waarheid aan het licht komt. Pas veel later dan wanneer ik mensen onderweg tegenkom en we elkaar vriendelijk gedag zeggen. Wanneer er het één of ander niet blijkt te kloppen met de aangevoerde gegevens voel ik mij bij een ontmoeting, om het maar rechtuit te zeggen, belazerd. Het is ook spelen met iemands gevoelens.

Een leugentje om bestwil, zoals dikwijls wordt gebruikt wanneer men de intentie heeft om iemand niet te beschadigen, hoeft niet altijd verkeerd te zijn. De waarheid kan behoorlijk pijnlijk zijn met soms nare gevolgen van dien. De waarheid verdraaien, maar dat is iets anders dan iemand keihard voorliegen, of zich anders voordien dan hij/zij in werkelijkheid is. Helaas kwam ik er pas na geruime tijd achter dat de persoon waarin ik mijn vertrouwen had gesteld, verliefd op was geworden, andere bedoelingen had. “Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaald het wel”.

De telefoon gaat. Het is onze eerste telefoon, met draaischijf, uit de jaren zeventig. Hij heeft al vijf verhuizingen meegemaakt en ook nu staat hij op een ladekastje in de hal. Er hangt een spiegel boven en er staat een stoeltje naast, een hoekstoeltje met een rieten zitting en twee leuningen. Het is een stukje nostalgie wat ik koester, net zoals de oude houten hangklok met een molentje op de top. Ieder halfuur en uur laat hij horen hoe laat het is. Dit zijn restanten van de periode, dat ik in de jaren zeventig, tachtig nog romantische ideeën had om herinneringen aan voorouders te bewaren en te plaatsen in mijn huis. Nu zijn er alleen de telefoon, de hangklok en het stoeltje er van over. Die oude telefoon heeft al heel wat gesprekken verzonden. Altijd heeft hij in de hal gestaan. Waarom? Gewoon omdat het dicht bij de meterkast was en wanneer je de deur van de woonkamer sloot, waande je je even in een klein privévertrek. Geheime afspraakjes met vriendjes, of vriendinnetjes die verborgen moesten blijven voor mijn ouders. Leugentjes om te zeggen dat ik mij niet lekker voelde, omdat ik geen zin in een afspraakje had. Nu ik naast deze vaste aansluiting ook een mobile telefoon heb, zit ik niet zo vaak meer op dat stoeltje in de hal. Bovendien ben ik nu alleen en hoef ik niet bang te zijn om geheimen te verbergen. Maar nog steeds blijft dit plekje op dat oude stoeltje in de nu verwarmde hal mij een gevoel van privé intimiteit geven. Verbonden met iemand aan de andere kant van de lijn waarbij ik nog steeds de deur van de woonkamer sluit.

“Tussen waarheid en leugen ligt een glibberig pad”

Liefs,
Monique

geplaatst door monique3 - 2596 keer gelezen