terug

Op nieuwe schoenen

dinsdag 9 november 2021

Zoals ik al eerder heb geschreven: Ik ben een wandelaar. Mijn schoenen slijten sneller dan mijn jurken. Een treinreiziger ben ik ook - en een plaaggeest. Voeg deze drie tezamen en je krijgt anderhalf uur blauwbekken bij een bushalte in een Utrechts bosdorp. De enige automobilist van ons groepje wandelaars was allang thuis, en hij woonde niet eens zo heel ver bij mij vandaan. We hadden elkaar blijmoedig lopen uitdagen, hij en ik. Hij was immers als vanzelfsprekend met de auto naar het bosdorp gereden; ik had de 'aangepaste dienstregeling wegens herstelwerkzaamheden' voor lief genomen en was even vanzelfsprekend met de trein gekomen. Maar er reed geen trein terug. Nu is een mens zelden zoals hij zegt te zijn; hij is zoals hij blijkt te handelen als het tegenzit. Hoe dan ook, toch wel enigszins beschaamd vroeg ik de automobilist naar de meerij-mogelijkheden - waarop hij vriendelijk een lift voor vier personen aanbood. En toen kwam daar die NS bus aangereden. De verkeerde kant op, zo bleek even later. Vervolgens duurde het anderhalf uur voordat er een bus uit de schemering op doemde die wel naar Utrecht reed. Een grote, witte, knusse, warme bus waarin het onwijs gezellig was.

Het was alweer ruim zes weken geleden dat ik de wandelschoenen-met-het gescheurde-bovenwerk had ingeleverd bij een Utrechtse winkel; de hoogste tijd om eens naar hun status te gaan informeren. De man achter de servicebalie bezorgt mij een prettige schok: Hij is zowel de jonge Ard Schenk als Mads Mikkelsen in 'After the Wedding'. Hij gaat de schoenmaker voor me bellen terwijl ik op een nabije bank wat in een tijdschrift blader. De schoenmaker is in gesprek. De schoenmaker is nog steeds in gesprek. De schoenmaker neemt de telefoon niet op. Wil ik nog even wachten? Jazeker! Althans, zolang het deze hunk is die voor mij heen en weer loopt tussen de telefoon en de bank waarop ik zit. De schoenmaker heeft mijn schoenen niet ontvangen; ze zijn naar de fabriek in Oostenrijk opgestuurd. Ze hadden allang terug moeten zijn. Hij moet met de bedrijfsleider overleggen. U kunt nieuwe schoenen uitzoeken, mevrouw. En dan draagt hij mij over aan zo'n doodgewone jonge schoenenman. Een man die mij vraagt om mijn sokken uit te trekken. "Mijn sokken uittrekken? Ik trek nog liever mijn trui uit. Ik moet echt eerst mijn teennagels lakken." De vrouw op het schoenen-pasbankje tegenover me lacht. Dat had zij ook gezegd, dat van die te lakken teennagels. De doodgewone jonge schoenenman zegt dat ik best mijn trui mag uittrekken - als ik dan ook mijn sokken uittrek. Ik zal de scan die hij van mijn blote voeten maakte bewaren, mocht iemand mij ooit weer vragen om m'n sokken uit te trekken. Mijn nieuwe schoenen zijn terug-naar-de-basis-schoenen. Leder dat ik moet invetten en poetsen, een lederen voering. Niet de makkelijkste schoenen, wel de schoenen waarop ik graag wil leren lopen.

Vanuit de trein terug naar Leiden zie ik een ronde regenboog: een gat in de wolken met een volledig gesloten ring er omheen. Die houdt de buit mooi voor zichzelf. Of had ik een wens mogen doen? Dat ik het station ben waar de trein wél stopt? Of dat ik de trein ben die als vanzelfsprekend stopt bij het juiste station? De laatste rit, de uiteindelijke vervulling? ¨Je ziet er zo jeugdig uit, met dat korte haar¨, zei laatst een al wat oudere overbuurvrouw. Jeugdig, kwiek, vitaal. Zo ongemerkt word ik toch die verschrikkelijke woorden. Ik ga mijn nieuwe schoenen leren lopen. Ze zijn bij uitstek geschikt voor langere afstanden!

geplaatst door RodeJas - 2738 keer gelezen