terug

Groepsreis

woensdag 1 december 2021

In de laatste drie jaren ben ik al heel veel buiten mijn ‘comfort zone’ gegaan. Dat moest ook wel, want ineens stond ik alleen. Niets doen komt niet in mijn woordenboek voor al heb ik momenten dat ik daar toch voor kies.

Twee jaar geleden kwam het plan om een lange reis te maken. Samen met mijn zwager naar Noorwegen, in november om er zeker van te zijn dat het Noorderlicht op ons pad kwam. Helaas vertelde hij afgelopen zomer dat hij vanwege corona, alsnog afzag van de reis. Daar zat ik, al twee jaar als een eekhoorn mijn spulletjes vergaren, sparen, lezen en Noors leren.

Wat nu? Alleen deze reis maken was geen optie; te duur en de hele reis was voor twee gepland. Dat alleen doen zou een enorme confrontatie worden. Als het niet zou lukken? Mijn boeltje oppakken en naar huis afreizen zou niet gaan. Dat risico wilde ik niet nemen dus ging ik op zoek naar een andere reis, die ik wel alleen kon ondernemen.

Uiteindelijk ben ik buiten mijn gebruikelijke paden getreden. Deze keer geen reis alleen maar met een groep. Niet zomaar naar een bestemming nee, een rondreis door Jordanië. Dit land kwam uit de lucht vallen, nooit gedacht dat ik hier naartoe zou gaan. Ik waagde de sprong en boekte.

Sinds een paar dagen ben ik terug. Was ik eerst nog wat voorzichtig in denken over een eventuele tweede keer, naarmate ik het verslag schrijf, de indrukken verwerk en de foto’s orden, kom ik tot de conclusie dat ik dit zeker nog een keer wil meemaken. De bestemming weet ik ook al, alleen het wanneer is nog onduidelijk. Dit hangt af van de pandemie, de kosten en de mogelijke reisdata.

Was het dan niet moeilijk, functioneren in een groep? Zeker wel. Het was aanpassen, voor mezelf opkomen, meegaan met de planning van de dag. Heb ik mijn eigen inbreng gemist? Nee, ik heb ook af en toe voor mezelf gekozen. Tijdens een moeilijk moment ben ik de woestijn in gelopen en heb ik heerlijk in mijn eentje gegild. Dat luchtte enorm op. Tijdens verschillende excursies heb ik mijn eigen weg gevolgd. Het blijkt niet nodig om de hele tijd bij de groep te blijven; op eigen gelegenheid een moskee bezoeken of in de Dode Zee dobberen kan prima. Anderen doen dat ook. Uiteindelijk zijn het 19 personen die elkaar voor het eerst ontmoeten. Iedereen heeft af en toe een moment voor zichzelf nodig.

Mijn ego is ook flink gestreeld. Wildvreemde Jordaniërs vinden mijn lach zo mooi, mijn openheid zo leuk. Dat leverde naast de ego-streling ook ongemakkelijke momenten op. Juist dan is het prettig om bij een groep te horen. Als excuus om weg te gaan en zeker ook als bescherming als het te opdringerig werd.

Deze reis heeft me geleerd dat ik me staande kan houden in een groep. Ik mag mezelf zijn en ik word geaccepteerd. Dat is een hele mooie opbrengst van een spontane actie omdat iets anders is komen te vervallen. De interactie met mannen en vrouwen is heerlijk. Samen praten over de reis, eigen ervaringen, borrelen in een land waar alcohol niet gangbaar is maar waar de piña colada naar meer smaakt, de historie en bijzondere momenten fotograferen. Ik ben blij dat ik buiten mijn normale pad ben gaan lopen. Het heeft me veel gebracht zowel in ervaring als in persoonlijke groei.

geplaatst door RosaReis - 1811 keer gelezen