terug

Overwegingen bij een lidcactus

dinsdag 21 december 2021

Ik heb een lidcactus. Niet dat dat een prestatie is, of een eng gebrek - nee, ik heb gewoon een lidcactus. Hij is gekocht in een Leidse winkel die bestierd wordt door drie mannen. Ze verkopen kamerplanten, deze mannen. Geen sfeermakers of lucht-verbeteraars en al helemaal geen gevoelens. Wilt u de kerstster of de lidcactus? De lidcactus, alstublieft. Dat is dan twee euro vijfenzeventig dank u wel dag mevrouw.
Eigenlijk wilde ik ook nog een rode balpen kopen. In een kantoorboekhandel, zo'n winkel waar de balpennen los in een blikje staan. Maar ik ben te laat, alleen de supermarkt is open voor het kopen van een balpen. Ze hangen daar aan een haakje, die balpennen. Stukken karton ter grootte van een kladblok met een even groot stuk plastic erover en dat alles voor één balpen. Over afval gesproken: Dient een afgeleefde vibrator afval-technisch gezien ter recycling te worden afgevoerd via de bak met kleine huishoudelijke apparaten? 'Zit er een stekker aan?', is de eerste vraag op het bord boven de bak. Er zat regelmatig een stekker aan, maar niet nu, niet nu ik hem in de bak wil laten vallen. 'Past het in de bak?' Ik laat hem in de bak vallen. Jawel, hij past in de bak. Stel de juiste vragen en de mensheid is gered. Hoewel. De mens van tegenwoordig laat zich al interviewen als zijnde bijzonder goed bezig zodra hij niet meer elke dag onder de douche staat. Niet meer elke dag vlees eet, alcohol drinkt. Zich niet meer naar Londen laat vliegen, of naar Berlijn. Het 'samen zijn met' niet meer als ultiem levensdoel stelt. En ik? Ik kan niet eens stoppen met roken. Ik heb immers niet doorgezet na die halve sigaret van toen ik een wicht van zeventien was. Het was de wereld van niet mogen uitblinken en nooit goed genoeg zijn. Die wereld is er trouwens nog - de bril echter waar ik door naar die wereld kijk, heeft betere glazen.

We liepen een rondje Casticum / Egmond aan Zee / Castricum: ruim dertig kilometer schoonheid in de mist. Hij en ik liepen al kilometers naast elkaar, en hij fulmineerde tegen het eten van koolhydraten in het algemeen en tijdens het wandelen in het bijzonder. Mijn boterhammen met kokosbrood vervulden hem met walging. Zei hij. Halverwege die verrukkelijke kilometers langs de zee pakte hij een mars uit zijn broekzak en scheurde hem gretig uit zijn verpakking. Hap hap hap, op is de mars. Hoezo, geen koolhydraten? Hij lacht. Ik lach ook. Wat maakt het uit. Hij heeft de kerk weer in het midden gezet. Hij had, tijdens het keuvelen bij koffie en kerstkransjes, gender en seksualiteit met elkaar verward - waar ik hem nogal roekeloos op heb gewezen. Of zou ik alweer de opmaat tot een goede flirt hebben gemist? Hij wilde immers nog een glas wijn gaan drinken na de wandeling? Nou ja. Als de wereld begrijpelijk was, zou die kaal en ledig zijn. Geen woeste feesten tijdens de zonnewendes, geen godsdiensten om die feesten beheersbaar te maken, geen kunst om dat alles aan de kaak te stellen.

Mijn lidcactus staat trouwens uitbundig te bloeien: Na zijn schrale tijd bij de drie mannen in de winkel, heb ik hem verwend met een glas lauw regenwater.

geplaatst door RodeJas - 2699 keer gelezen