terug

Waar een wil is, is een weg

zaterdag 4 december 2021

De 1e helft van je leven ben je bezig om iemand te worden, de 2e helft van je leven ben je bezig om te accepteren dat het niet is gelukt. Toen ik deze uitspraak las, moest ik even glimlachen. In een notendop een heel leven samenvatten is razend knap. Deze quote is dan ook van een bekende filosoof, de heer Schopenauer. Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog nooit iets van de goede man heb gelezen, maar om de 2e helft van mijn leven te gaan zitten treuren om wat er niet had mogen zijn? No way !

Onwillekeurig bleef deze tekst in mijn hoofd hangen, want ergens klopt het natuurlijk. Op latere leeftijd ging ik wel mijn afgelegde levenspad evalueren, gevolgd door de vraag : hoe nu verder? Ik voelde sterk de behoefte nog een aantal dingen in mijn leven te veranderen, te beginnen met een andere baan. De tijd van freewheelen en leven van dag tot dag lag leven lag allang achter me. Het werd tijd om eens uit te zoeken wat ik redelijkerwijs nog zou kunnen bereiken in het leven. Ik heb toen gekozen voor de opleiding medisch secretaresse. Het heeft me best veel moeite gekost om dat diploma te halen, want de opleiding was behoorlijk pittig en ik was de oudste van de klas, maar het is me gelukt.

Na enige tijd gewerkt te hebben in de reguliere gezondheidszorg, vond ik uiteindelijk een interessante fulltime baan in de geestelijke gezondheid. Ik heb met veel plezier heb gewerkt bij de GGZ als secretaresse van de borderliners en de Kliniek Kort. Helaas werd de locatie waar ik werkte enige jaren later opgeheven. Ook werd ik kort daarna ernstig ziek, dus solliciteren ging even niet meer. Maar als ik niet kon werken, kon ik toch wel iets gaan doen wat ik altijd al erg leuk gevonden had, dacht ik. Ik had als teenager de sterke wens gehad om journaliste te worden, niet in de politiek, maar gewoon een column in een krant of tijdschrift. Dat was er nooit van gekomen, maar ik kon nu wel proberen om iets te gaan schrijven.

Ik ben toen lid geworden van een schrijfkring, waarvoor ik 3 jaar lang iedere 14 dagen een kort verhaal moest schrijven of iets dichten en vervolgens voorlezen aan de groep. Het heeft me geholpen om veel dingen om me heen beter te leren zien door ze op te schrijven. Elk vogeltje zingt zoals het gebekt is, dus valkuilen horen ook bij het leven. De hobbels in mijn leven leren zien is al heel wat, maar iets eraan veranderen kost tijd, heel veel tijd.

Ik heb ontdekt dat dat helemaal niet erg is. Als ik mijn hele leven al op een bepaalde manier functioneer en reageer, zijn veel patronen ingesleten. Maar waar een wil is, is een weg. Zie ik even het goede pad niet? Geen nood, de volgende dag kan ik altijd weer een nieuwe poging wagen...

geplaatst door sixty - 2404 keer gelezen