terug

Gelukkig genoeg

zondag 30 januari 2022

Opgegroeid in een tijd van zowel nooit goed genoeg zijn als niet mogen uitblinken, ben ik nu waarschijnlijk een minder gelukkig mens dan ik zou kunnen zijn. Het is nog poëzieweek ook, én een van de nationale voorleesdagen. Ben je er nog? Zal ik een sterke schouder zoeken om finaal uit te huilen voordat ik verder schrijf? Ik kan ook een coach zoeken. Zo'n late-roeping-coach, en dan mijn laatste jaren zelf als coach slijten. Een coach die gespecialiseerd is in het uitslijpen van onnutte levensvragen. Hoewel. Wie is er niet zelf al coach, tegenwoordig? Wie zou ik nog kunnen coachen? Ik zou ook zeven zelfhulpboeken kunnen lezen en dan zelf het zelfhulpboek schrijven dat ik liever had willen lezen. Kortom, zo'n weetmeisje worden. Ach, ik kan het ook zo laten, ik ben immers gelukkig genoeg. Een filosoof wier naam ik ben vergeten (jaja), schreef over ouder worden als 'worden wie je bent', geen tijd meer besteden aan 'onbenulligheden'. Ik heb nog steeds geen flauw idee wie ik ben - maar het fijne van al wat ouder zijn is nou juist: dat niet meer erg vinden. Misschien fungeert het zinnetje 'ik ben' juist als dwangbuis voor de mens. De denkende, zoekende, groeiende, veranderlijke, veranderende mens.

Mijn - ook al wat oudere - oppaskat miauwt minutenlange monologen tegen de boeken in de boekenkast. Denk ik. Maar misschien wil hij zelf een boek zijn, veilig achter de glazen deurtjes: hij en ik spreken na al die jaren immers nog steeds twee verschillende talen. Beter een tweetalig dan een wartalig gesprek. Denk ik ook. De kat komt niet naast me op de bank zitten als ik naar 'The Witcher' kijk. Te eng? Zal ik hem dan maar voorlezen? Een geruststellend verhaaltje? Hij kijkt immers naar zijn brokjes alsof ze behekst zijn. Eén voor één leg ik ze op mijn vlakke hand en laat hem eten. Zolang hij eet is hij gelukkig, en zolang hij gelukkig kan zijn, hoeft hij niet naar de kattenhemel…

Mijn moeder moet haar drie oudste dochters hebben voorgelezen: de foto en het versleten Grote Voorleesboek van W.G. van de Hulst zijn het onweerlegbare bewijs. Ik heb mijn dochters voorgelezen (zij herinneren zich dat gelukkig wel), een klas vol kinderen, het publiek in een volle theaterzaal. Zelf gekozen gedichten, zelf geschreven teksten. En ik droom nog steeds van die bedscene waarin ik mijn geliefde voorlees, en hij mij. Nu lees ik voor mezelf bij het slapen gaan. Geruststellende verhaaltjes uit 'Als een rivier' van Paolo Coelho, een sprookje van Hermann Hesse, en steeds weer nieuwe versregels van Albertina Soepboer:
'Steeds dieper brandt de pen in het papier, klinkt nieuwe taal zich vast. Zo verschijnen de verhalen van oude kustlijnen, lage weilanden, meeuwen gekleed in ziltgeuren en dat zij ooit geboren was in het huis met de oude boom.'

geplaatst door RodeJas - 3156 keer gelezen