terug

Bijna Valentijn

zondag 13 februari 2022

Het is bijna Valentijn. Het moment om een hartvormige oranje braadpan te kopen, is alweer voorbij - en daarmee mijn kans om een geslaagd Valentijns-gerecht op te dienen tijdens een Valentijns-dinertje met mijn lieve Valentijn. Het geeft niet: Valentijn is immers pas laat komen aanwaaien in mijn leven. Hij heeft zich niet in mijn ziel genesteld zoals de heilige Sint Nicolaas, het gekleurde paasei en de spar die kerstboom werd. Er is geen enkele aanleiding om het dit jaar wél goed te doen, of beter, of anders. Dit is trouwens een datingsite, niet 'onze' datingsite - en al helemaal niet jouw datingsite. Wie meent het recht of de plicht te hebben, andere leden van deze site er persoonlijk op te wijzen dat weer een ander lid prinsessengedrag vertoont, arrogant is en hooghartig, vergist zich. Je mening over dat andere lid laat ik voor wat die is; de vergissing behelst menen invloed te moeten hebben. Invloed te willen hebben. Ach, mijn lieve Valentijn, zal ik op de valreep zo´n deegroller met hartjes kopen? Te gebruiken om zoete koekjes uit een lap deeg te rollen en om… Nou ja. Over de deegroller als wapen bestaan al grappen genoeg.

¨Het is laat zoals ieder jaar, de tijd zit krap in zijn heden,
de dag is steeds weer geweest.
Steek dus het licht aan dat de toekomst nog uitspaart,
spreek het brood aan dat nog niet doof is, maak de taal waar
achter zijn tekens, spel het vlees, stil de tijd, leef nog even.¨
(Gerrit Kouwenaar)

De tijd. Wij (vier oudere vrouwen en een nog oudere man) bekeken oude mensen en oude dingen in een klein Utrechts museum. Utrecht was de grote stad uit mijn jeugd, de stad waar een winkeltje stond vol elektronica-onderdelen, een grote bibliotheek waar alleen mijn vader boeken mocht lenen, een tandtechnische kliniek waar studenten gratis beugels plaatsten, een V&D met schoolspullen in de kelder en een overdekt zwembad. Er klopte iets niet in dat museum: het getoonde leek van ver voor mijn tijd. Of klopten mijn herinneringen niet? Een jongere vriendin herkende het wel: dit ging over haar jeugd. Een paar jaar geleden, samen met mijn oudste zus in het stadsmuseum van het stadje waar wij zijn opgegroeid, was er ook die vervreemdende ervaring: Een foto van kinderen die ´s zomers moesten helpen met riet snijden, kinderen die alleen in de winter naar school konden. Was dat ver voor onze tijd? Nee, het was in onze tijd. Die kinderen waren onze klasgenoten. Waren wij rijk? Nee, absoluut niet. Maar arm kunnen we niet zijn geweest: We woonden immers in een nieuwe flat, in een nieuwe straat. En mijn ouders waren de weldenkende ouders van toen, de ouders die knuffelen en complimentjes geven als verwennen zagen. Het waren ook ouders met creativiteit in denken en doen als gemeenschappelijke noemer: Wij waren rijk met een geschuurd en geschilderd sinaasappelkistje naast ons bed. Een sinaasappelkistje met een vrolijk gordijntje ervoor.

Kom maar op met dat Valentijns Konijn! Ik bind hem hartvormig met vrolijk gekleurde wol en stoof hem in wat de koelkast biedt tot Valentijnsdiner. Glas rode wijn erbij, en buiten ruist de eerste lenteregen. Geluk…

geplaatst door RodeJas - 2991 keer gelezen