Overpeinzingen
donderdag 17 februari 2022
De afgelopen 2 jaar zijn veel mensen lange tijd alleen geweest. De focus lag door Corona voor iedereen immers op zichzelf. We mochten amper nog bezoek ontvangen. In de 3 periodes van lockdown lag het totale uitgaansleven stil en gezamenlijk sporten kon ook al niet.
Nu het eind van de Corona-maatregelen in zicht komt, vraag ik me af hoeveel mensen uit hun schulp kruipen en hun oude leven weer gaan oppakken. Er zijn immers nieuwe bezigheden voor in de plaats gekomen. Veel mensen bestellen nu opeens hun dagelijkse boodschappen online, ze hebben daar het gemak van ontdekt. Veel banen zijn ook via thuiswerken in te vullen en vergaderen kan prima via Zoom. Contacten met familie en vrienden zijn steeds meer online gaan plaatsvinden via WhatsApp of de telefoon.
Hoeveel schade heeft dat opgeleverd aan de sociale contacten en daaraan gekoppeld, het leuk omgaan met elkaar? Door steeds op jezelf te zijn aangewezen, hoef je immers ook minder rekening te houden met anderen. Als ik eerlijk naar mezelf kijk, heeft mijn humeur daar soms best van te lijden gehad. Vooral in deze winterperiode met dat grijze weer zit ik te vaak op social media en heb ik ook teveel tv gekeken. Lang niet alles wat daar voorbij kwam, was leuk en vrolijk. Gelukkig kan ik dat meestal van me afzetten door even buiten te gaan wandelen.
Wat me meer zorgen baart, dat door het vele alleen zijn, mijn denkwijze niet genoeg meer gecorrigeerd wordt. Ik betrap mezelf erop dat ik weinig begrip meer kan opbrengen voor mensen die zich geroepen voelen steeds opnieuw te gaan demonstreren, zich luidkeels online afzetten tegen van alles en iedereen en hun frustraties op de verkeerde personen afreageren. Ik word er ongeduldig en kriebelig van, heb geen zin meer om naar hun beweegredenen en argumenten te luisteren. Door me daarvoor af te sluiten wordt mijn wereld wel kleiner en ga ik me automatisch meer richten op mijn eigen interesses in plaats van open te staan voor nieuwe inzichten.
Hoogste tijd om deze overpeinzingen uit mijn hoofd te zetten en dan in een moeite door ook dat grauwe winterweer maar negeren Bij gebrek aan zonlicht heb ik nu een bosje gele narcissen op de eettafel gezet. Het geeft me een beetje lente-gevoel en de wens om straks weer lekker te gaan genieten van de voorjaarszon en de nieuwe bladeren aan de bomen en struiken buitenshuis.
geplaatst door sixty - 2897 keer gelezen
Vorige berichten
Het leven van een single
Heb ik het dan eindelijk geaccepteerd? Omarm ik mijn leven als alleenstaande? Die tweede vraag is wel een brug te ver… Alhoewel er beslist v
Met een beetje hulp van vrienden kom je een eind
Iedereen heeft wel iets waar hij of zij handig in is of waar hij of zij geen kaas gegeten heeft. Ouderen hebben vaak de extra handicap, dat zij bep
Een handreiking... Is leeftijd een getal?
Een handreiking
Is leeftijd alleen maar een getal?
Een oudere mevrouw stapte uit de trein. Voor haar stapte de jongeman uit waarmee ze in de