Overpeinzingen
donderdag 17 februari 2022
De afgelopen 2 jaar zijn veel mensen lange tijd alleen geweest. De focus lag door Corona voor iedereen immers op zichzelf. We mochten amper nog bezoek ontvangen. In de 3 periodes van lockdown lag het totale uitgaansleven stil en gezamenlijk sporten kon ook al niet.
Nu het eind van de Corona-maatregelen in zicht komt, vraag ik me af hoeveel mensen uit hun schulp kruipen en hun oude leven weer gaan oppakken. Er zijn immers nieuwe bezigheden voor in de plaats gekomen. Veel mensen bestellen nu opeens hun dagelijkse boodschappen online, ze hebben daar het gemak van ontdekt. Veel banen zijn ook via thuiswerken in te vullen en vergaderen kan prima via Zoom. Contacten met familie en vrienden zijn steeds meer online gaan plaatsvinden via WhatsApp of de telefoon.
Hoeveel schade heeft dat opgeleverd aan de sociale contacten en daaraan gekoppeld, het leuk omgaan met elkaar? Door steeds op jezelf te zijn aangewezen, hoef je immers ook minder rekening te houden met anderen. Als ik eerlijk naar mezelf kijk, heeft mijn humeur daar soms best van te lijden gehad. Vooral in deze winterperiode met dat grijze weer zit ik te vaak op social media en heb ik ook teveel tv gekeken. Lang niet alles wat daar voorbij kwam, was leuk en vrolijk. Gelukkig kan ik dat meestal van me afzetten door even buiten te gaan wandelen.
Wat me meer zorgen baart, dat door het vele alleen zijn, mijn denkwijze niet genoeg meer gecorrigeerd wordt. Ik betrap mezelf erop dat ik weinig begrip meer kan opbrengen voor mensen die zich geroepen voelen steeds opnieuw te gaan demonstreren, zich luidkeels online afzetten tegen van alles en iedereen en hun frustraties op de verkeerde personen afreageren. Ik word er ongeduldig en kriebelig van, heb geen zin meer om naar hun beweegredenen en argumenten te luisteren. Door me daarvoor af te sluiten wordt mijn wereld wel kleiner en ga ik me automatisch meer richten op mijn eigen interesses in plaats van open te staan voor nieuwe inzichten.
Hoogste tijd om deze overpeinzingen uit mijn hoofd te zetten en dan in een moeite door ook dat grauwe winterweer maar negeren Bij gebrek aan zonlicht heb ik nu een bosje gele narcissen op de eettafel gezet. Het geeft me een beetje lente-gevoel en de wens om straks weer lekker te gaan genieten van de voorjaarszon en de nieuwe bladeren aan de bomen en struiken buitenshuis.
geplaatst door sixty - 2884 keer gelezen
Vorige berichten
Een meisje van alle landen I
In 1982 heeft Linda de Suza, de artiestennaam van Teolinda Joaquina de Sousa Lança, geboren in 1948 een lied uitgebracht, dat op bescheiden schaa
Het sterke geslacht
Al vanaf mijn 9e jaar weet ik dat een man het (bijna) altijd wint van een vrouw bij een lijfelijk gevecht. Dat komt omdat hij veel sterker is. Hij
Alene til Danmark
Ik zou met iemand naar Denemarken, maar het liep anders en dus ben ik maar in mijn eentje gegaan. Daar had ik wel een aanloopje voor nodig, ook al