terug

Overwegingen op een luie zondagochtend, deel drie

zondag 27 februari 2022

Het lekt in mijn badkamer. Niet dat het daarmee míjn lek is, helemaal niet! Wel van mij zijn: de emmer die op de tegels onder het lek staat, de dweil die over de rand van de emmer hangt om opspattend water te absorberen, en de frustratie omdat dit lekken geoorloofd blijkt te zijn. Allemaal van mij. Maar het lek is van de bovenbuurvrouw. Van haar. En ik wilde wel over andere dingen schrijven. Over de heilzame, levensverlengende werking van twee glazen wijn of bier per dag, en van niet te dun zijn, bijvoorbeeld. Een Californische Universiteit berichtte over dit opmerkelijke onderzoeksresultaat. Tel dat op bij het even heilzaam gebleken in beweging blijven en ik ben fluitend op weg naar onsterfelijkheid. Maar ja. Om nou al die tijd naast een emmer met lekwater onder de douche te staan? En dan die dweil. Ik trek plastic handschoenen aan bij het uitwringen; het lekwater is immers niet van mij en er is een grens aan wat en wie mijn handen willen aanraken. Gelukkig is daar ´s avonds voor het slapen gaan een half uurtje Jerry Seinfeld, de comedian die voor zijn publiek zijn dagelijkse beslommeringen en frustraties omzet in milde humor: ´Mijn dates zijn net sollicitatiegesprekken. Ik vertrek altijd met mijn kleren aan.´ En gelukkig zijn daar ook de dames Groen, hoe kon ik al die tijd nalaten om de dames Groen te citeren?
´…Wij lekken nooit! begonnen toen de dames Groen te keffen…´*
Dat ene zinnetje. Over onsterfelijk gesproken.

Heeft er iemand nog iets te lekken? Wat was er ook alweer mis met Hansje Brinker, dat hij in ongenade is gevallen? Ben ik een beter mens als ik het met jou eens ben? Een betere match als ik hetzelfde vind als jij? Is het filter tussen de werkelijkheid in mijn hoofd en de werkelijkheid om mij heen wel poreus genoeg? Weet je hoe tegenstrijdig ik mezelf vind, hoe vaak ik mijzelf bevraag over wie wat waar waarom waardoor waartoe? Hoe kan ik weten wie mijn lek, nee, het lek van de bovenbuurvrouw, moet repareren als niemand weet van wie het lek werkelijk is? Wie aansprakelijk is? Wie zou het wel kunnen, nee moeten weten? Lek er maar op los: Hiermee zijn immers alleen het nut en de noodzaak van delen wat een mens bezighoudt aannemelijk gemaakt. Het lost niks op maar het helpt wel. Zou dat wat wij liefde noemen, eigenlijk niets anders zijn dan wat je bezig hield, bezig houdt, met de ander kunnen delen? En je gehoord voelen, keer op keer op keer op keer?

Dit is trouwens een datingsite. Een soort club voor mensen die elkaar niet kennen en die de club verlaten zodra ze wel iemand hebben leren kennen. Meer specifiek, de opzet deze club is: Je wordt als alleenstaande lid en je vertrekt als de levensgezel van een ander lid. Dit is een datingsite met een grote meerwaarde: Ieder lid kan in een ontspannen sfeer kennis maken met leden die geen matches zijn, en met de mede-zoekers van het eigen geslacht. Met hun muziekvoorkeuren, tegeltjeswijsheden, foto´s, plaatjes, en al dan niet leuke reacties. Ik hoop dan ook werkelijk dat er, bij al deze gezelligheid, een hoekje blijft ingeruimd voor de singles. En ik hoop dat het niet lekt, in dat hoekje.

*Uit: Kom, zei het schaap Veronica, van Annie M.G. Schmidt.

geplaatst door RodeJas - 2817 keer gelezen