terug

Hoe oud ben je?

maandag 28 maart 2022

Ik ben hier al even, ik schrijf hier al even. Ik ben hier al even lang als ik hier schrijf, en ik schrijf hier al even lang als ik hier ben. Jazeker, dat had ik veel eenvoudiger kunnen opschrijven, veel efficiënter. Er zijn immers duizend-en-één manieren om op te schrijven dat ik hier bijna bovenaan het lijstje met bloggers sta. Maar ja. Dit is een blog op een datingsite, een blog op een datingsite voor alleenstaanden van vijftig jaar en ouder nog wel. Efficiënt taalgebruik laat ik over aan bijsluiters van gevaarlijke medicijnen, gebruiksaanwijzingen van al dan niet huishoudelijke apparaten, aan toetsvragen - en aan boodschappenlijstjes. Trouwens, het (beslist niet efficiënte) 'boodschappenlijstje' op mijn profiel werd ineens weer actueel: Tijdens een lange, lange treinreis scrolde ik op mijn smartphone door de titels van de vele, vele blogs op deze site. Om dan te ontdekken dat ik zo ook de blogs van al verdwenen leden kon lezen, dus ook de reacties op die blogs. Onder een bevlogen blog van 13 augustus 2019, over op zoek zijn naar iemand die de 'eigen' taal spreekt, had ik geschreven:
'…Laat zijn taal vreemd zijn, fascinerend, betoverend - en laat dat voor eeuwig zo blijven.
Laat mijn ziel gevrijwaard blijven van zijn woorden, zoals ik zijn ziel niet zal benoemen.
Laten we onze gedachten benoemen, de zon, de haartjes op zijn onderarm, de smaak van mijn huid, de regen, de wind.
Laten we accepteren dat we elkaar niet kennen, en laten we vooral gekmakend nieuwsgierig blijven naar elkaar…'

Ik wist al die jaren zeker dat dit er stond. Ik dacht dat ik het kwijt was. Het letterlijk kunnen citeren van deze tekst maakt mij domweg gelukkig - en het al wat oudere boodschappenlijstje op mijn profiel moet daar nog maar even blijven staan…

Domweg gelukkig. Kan een mens te oud zijn voor onbekommerd geluk?
Onderzoekers van The Economic Journal hebben 50.00
volwassenen gevolgd in Australië, Engeland en Duitsland, een leven lang. En wat blijkt? De geluks-cyclus loopt in een U-vorm. De meeste mensen bereiken het dieptepunt wanneer ze tussen de 40 en 42 jaar oud zijn; rond die leeftijd zijn ze het minst gelukkig. Daarna wordt het beter en klimt het geluksniveau weer omhoog tot aan het 70ste levensjaar. Van de jaren daarna zijn er geen gegevens meer. Ik neem maar aan dat het argument om niet door te gaan met monitoren vooral een praktisch argument was, dat de doelgroep te klein werd om het onderzoek nog wetenschappelijk te kunnen noemen. Het goede nieuws is wel: Vanaf nu staat de vraag 'Hoe oud ben je?' gelijk aan: 'Hoe gelukkig ben je?' Het slechte nieuws is dus: Je voorstaan op je jaren jongere gevoelsleeftijd heeft een dubieus randje gekregen. Want, hoe voelde je je toen echt, hoe goed zat je in je vel, hoe gelukkig was je? Terugkijkend, zou ik zelf wel voor altijd zestig willen zijn. Zestig is een prima leeftijd. Oud genoeg om in te zien dat ik mag zijn wie ik ben, dat ik niet per se een stabiele persoonlijkheid hoef te zijn, en dat groei en achteruitgang prima samen kunnen gaan. Nee, enthousiast en energiek zijn is niet voorbehouden aan de jeugd. Evenmin als openstaan voor nieuwe ervaringen en ideeën, en niet te vergeten aan verliefd zijn.
We doen het zelf, dat stigmatiseren van al wat ouder zijn. Wij, de zelf al wat oudere mensen. En jawel, het zijn vooral de mannen die dat doen. Of moet ik dat weer eens onderzoeken, zoals ik heb gedaan in 'Het leeftijdsverschilletje'? Hoe dan ook, zodra iemand 'ik ben jonger dan mijn leeftijd' roept bij alles wat er nog (!) aan hemzelf bevalt, blijft jong zijn de norm en is ouder zijn een gebrek. Kom op, draai het eens om, koketteer met je leeftijd, draag je jaren als een hermelijnen koningsmantel, als een gala japon van azuurblauwe zijde! Leef al wat ouder zijn voor als een begerenswaardig goed!

Zou het trouwens waar zijn, van dat onderzoek? Zijn er geen suggestieve vragen gesteld, is het mogelijk geweest om een genuanceerd antwoord te geven? Ik voel mij namelijk ook prima als 71-jarige, maar als getal voelt 71 te veel. Te zachtblauw, te beige. Te liedjes van vroeger en te rechtschapen. En het is nog bijna 72 ook. Of zou het onderzoek juist daarom bij 70 zijn gestopt? Omdat 69 het laatste getal is waar iets grappigs in te zien valt?
Ha, ik zeg soms expres dat ik 71 jaar ben, vooral tijdens lange wandelingen, vooral als de klimmetjes hoog en zanderig zijn. Het maakt weinig indruk - totdat ik aarzel bij een steile afdaling. Dan ben ik plotsklaps die oudere deelnemer die zich expres als een kleuter naar beneden heeft laten glijden.

geplaatst door RodeJas - 3162 keer gelezen