Hoe oud ben je?
maandag 28 maart 2022
Ik ben hier al even, ik schrijf hier al even. Ik ben hier al even lang als ik hier schrijf, en ik schrijf hier al even lang als ik hier ben. Jazeker, dat had ik veel eenvoudiger kunnen opschrijven, veel efficiënter. Er zijn immers duizend-en-één manieren om op te schrijven dat ik hier bijna bovenaan het lijstje met bloggers sta. Maar ja. Dit is een blog op een datingsite, een blog op een datingsite voor alleenstaanden van vijftig jaar en ouder nog wel. Efficiënt taalgebruik laat ik over aan bijsluiters van gevaarlijke medicijnen, gebruiksaanwijzingen van al dan niet huishoudelijke apparaten, aan toetsvragen - en aan boodschappenlijstjes. Trouwens, het (beslist niet efficiënte) 'boodschappenlijstje' op mijn profiel werd ineens weer actueel: Tijdens een lange, lange treinreis scrolde ik op mijn smartphone door de titels van de vele, vele blogs op deze site. Om dan te ontdekken dat ik zo ook de blogs van al verdwenen leden kon lezen, dus ook de reacties op die blogs. Onder een bevlogen blog van 13 augustus 2019, over op zoek zijn naar iemand die de 'eigen' taal spreekt, had ik geschreven:
'…Laat zijn taal vreemd zijn, fascinerend, betoverend - en laat dat voor eeuwig zo blijven.
Laat mijn ziel gevrijwaard blijven van zijn woorden, zoals ik zijn ziel niet zal benoemen.
Laten we onze gedachten benoemen, de zon, de haartjes op zijn onderarm, de smaak van mijn huid, de regen, de wind.
Laten we accepteren dat we elkaar niet kennen, en laten we vooral gekmakend nieuwsgierig blijven naar elkaar…'
Ik wist al die jaren zeker dat dit er stond. Ik dacht dat ik het kwijt was. Het letterlijk kunnen citeren van deze tekst maakt mij domweg gelukkig - en het al wat oudere boodschappenlijstje op mijn profiel moet daar nog maar even blijven staan…
Domweg gelukkig. Kan een mens te oud zijn voor onbekommerd geluk?
Onderzoekers van The Economic Journal hebben 50.00
volwassenen gevolgd in Australië, Engeland en Duitsland, een leven lang. En wat blijkt? De geluks-cyclus loopt in een U-vorm. De meeste mensen bereiken het dieptepunt wanneer ze tussen de 40 en 42 jaar oud zijn; rond die leeftijd zijn ze het minst gelukkig. Daarna wordt het beter en klimt het geluksniveau weer omhoog tot aan het 70ste levensjaar. Van de jaren daarna zijn er geen gegevens meer. Ik neem maar aan dat het argument om niet door te gaan met monitoren vooral een praktisch argument was, dat de doelgroep te klein werd om het onderzoek nog wetenschappelijk te kunnen noemen. Het goede nieuws is wel: Vanaf nu staat de vraag 'Hoe oud ben je?' gelijk aan: 'Hoe gelukkig ben je?' Het slechte nieuws is dus: Je voorstaan op je jaren jongere gevoelsleeftijd heeft een dubieus randje gekregen. Want, hoe voelde je je toen echt, hoe goed zat je in je vel, hoe gelukkig was je? Terugkijkend, zou ik zelf wel voor altijd zestig willen zijn. Zestig is een prima leeftijd. Oud genoeg om in te zien dat ik mag zijn wie ik ben, dat ik niet per se een stabiele persoonlijkheid hoef te zijn, en dat groei en achteruitgang prima samen kunnen gaan. Nee, enthousiast en energiek zijn is niet voorbehouden aan de jeugd. Evenmin als openstaan voor nieuwe ervaringen en ideeën, en niet te vergeten aan verliefd zijn.
We doen het zelf, dat stigmatiseren van al wat ouder zijn. Wij, de zelf al wat oudere mensen. En jawel, het zijn vooral de mannen die dat doen. Of moet ik dat weer eens onderzoeken, zoals ik heb gedaan in 'Het leeftijdsverschilletje'? Hoe dan ook, zodra iemand 'ik ben jonger dan mijn leeftijd' roept bij alles wat er nog (!) aan hemzelf bevalt, blijft jong zijn de norm en is ouder zijn een gebrek. Kom op, draai het eens om, koketteer met je leeftijd, draag je jaren als een hermelijnen koningsmantel, als een gala japon van azuurblauwe zijde! Leef al wat ouder zijn voor als een begerenswaardig goed!
Zou het trouwens waar zijn, van dat onderzoek? Zijn er geen suggestieve vragen gesteld, is het mogelijk geweest om een genuanceerd antwoord te geven? Ik voel mij namelijk ook prima als 71-jarige, maar als getal voelt 71 te veel. Te zachtblauw, te beige. Te liedjes van vroeger en te rechtschapen. En het is nog bijna 72 ook. Of zou het onderzoek juist daarom bij 70 zijn gestopt? Omdat 69 het laatste getal is waar iets grappigs in te zien valt?
Ha, ik zeg soms expres dat ik 71 jaar ben, vooral tijdens lange wandelingen, vooral als de klimmetjes hoog en zanderig zijn. Het maakt weinig indruk - totdat ik aarzel bij een steile afdaling. Dan ben ik plotsklaps die oudere deelnemer die zich expres als een kleuter naar beneden heeft laten glijden.
geplaatst door RodeJas - 3077 keer gelezen
Vorige berichten
Mooie woorden zijn lang niet altijd daden
Mooi gezegd dat een grote woonafstand van elkaar geen bezwaar hoeft te zijn om je partner beter te leren kennen. Zelfs als dat inhoudt dat je de ander dan maar sporadisch kunt bezoeken omdat hij/zij meer dan 1000 km van jou verwijderd woont. Een gastvrij onderkomen in het buitenland kan bovendien een heerlijk vakantieadres zijn, zeker als het een Hollandse man of vrouw is, die de plaatselijke taal goed kent. De wederdienst is dan jouw gastvrije huis als hij of zij naar Nederland komt. In beide gevallen heb je geen hotel nodig.
In het buitenland kan degene die daar al lang woont, je tevens alle mooie plekjes in de omgeving laten zien, zonder dat je daarvoor met een hele groep toeristen op pad hoeft te gaan. Omgekeerd kan de ander bij jou in Nederland, rustig zijn & haar familie bezoeken vanuit jouw huis, of bij jou thuis ontvangen. Na een periode bij elkaar geweest te zijn, kan je daarna beeldbellen met elkaar om de relatie samen verder uit te diepen. Dagelijkse beslommeringen val je de ander dan maar liever niet teveel mee lastig, die los je gewoon zelf op.
Maar wat gebeurt er als je iemand ECHT nodig hebt in de tussenliggende periode dat je niet bij elkaar bent? Tot wie wend je je dan? Tien tegen een dat het een familielid is, je kind(eren), die goede buren of je hartsvriend(in) die alle ins en outs van je kent. Je kan immers niet verwachten dat je partner even overkomt omdat je opeens voor een kortstondige opname naar het ziekenhuis moet, je huisdier(en) te verzorgen in de periode dat je dat zelf niet kan, je post dagelijks uit het zicht te leggen om inbraak te voorkomen, etc.
Nou weet ik wel dat ik niet bij voorbaat al overal beren op de weg moet zien, als er nog niks aan de hand is, anders kan ik straks "bijna" alleen nog maar achter die spreekwoordelijke geraniums zitten. Het is bij mij wel zo dat grote avonturen aangaan een stuk minder is geworden, zeker nadat ik met pensioen ben gegaan. Over al die praktische dingen dacht ik 10 tot 15 jaar geleden nog niet zo na. Misschien scheelt het als je zelf ooit hebt meegemaakt dat er iets ernstig mis ging, of bij een dierbaar persoon waar je een hele sterke band mee hebt.
Ik heb ook ondervonden dat iemand die aan het andere eind van ons land woont ook niet zomaar even naar je toe komt, maar dat het vaak allemaal om vaste afspraken draait. Bij ie man of vrouw die veel minder ver weg woont, gaat dat toch allemaal een stuk makkelijker...
Voorbereidingen op de echte afspraak
Ik ben als ik dit schrijf bezig met het afvinken van mijn things-to-do list voor mijn vakantietrip die 6 juni begint. Er staan aandachtspunten op die ik de afgelopen dagen heb afgerond, dingen die ik vandaag en morgen ga doen en ook heel belangrijke afstreeppunten, die pas op de vroege ochtend van het vertrek afgerond kunnen worden. Acht dagen met de bus richting Hongarije, bezoekjes aan Boedapest en omgeving, in een land waar ik van de taal echt geen enkel woord spreek. Dat gebrek aan zelf verbaal te kunnen communiceren stuit mij tegen de borst. Ik breek zelfs mijn tong over de fonetische weergave van de belangrijkste zinnen en uitdrukkingen in het boekje met woorden en uitdrukkingen in het Hongaars.
Eigenlijk is mijn hele leven een voorbereiding op dingen die later gaan gebeuren. Als kind moest ik mij op school voorbereiden op mijn werkzame leven. Dagelijks of eens per paar dagen moet ik boodschappen doen. Ik probeer bij de voorbereiding van mijn vakantie niets te vergeten. Als ik jarig ben of anderen uit mijn kring jarig zijn eist dat weer een ander stuk voorwerk. En dan de kerstkaarten! Daar begin ik vroeg mee, in oktober ga ik ze al schrijven.
Een date vraagt, nee smeekt ook om voorbereidingen. Ik geloof dat van een flink deel van de dates al op voorhand helder is, dat ze geen vervolg krijgen, louter en alleen vanwege een slechte voorbereiding. Evenals een vakantie volledig in de soep kan lopen als het voorwerk niet perfect is. Hoe vaak lees ik niet dat een gezin en nog vaker een single onderweg merkt, dat er iets vergeten is. Ronduit rampzalig is het vergeten van het uitdoen van de knop van een gasfornuis, die weliswaar op de laagste stand stond.. Als je met z’n tweetjes bent zullen die ultieme missers minder vaak voorkomen.
De voorbereidingen voor een date moet je toch zelf doen. Hoewel, ik heb van sommige dames gehoord, dat ze hulp hebben gekregen, meestal van een dochter of een ander familielid die hen adviseerde hoe ze hun date tegemoet moesten gaan, en vooral bij het opstellen van een profieltekst.
Vrouwen schenken voor een afspraakje doorgaans meer aandacht aan hun kleding en overige uiterlijke verzorging dan mannen. Een even belangrijk aspect voor een date is goed afspreken, waar de locatie is en hoe laat de ontmoeting plaats heeft. Wat voor iemand een bekende plek is kan voor de ander een zoekplaatje zijn.
Net als voor een vakantiereisje is een lijstje van aandachtspunten bij een date niet overbodig,. Voorkomen is beter dan genezen. Nog erger, een mislukte date door een slechte voorbereiding krijgt doorgaans geen tweede kans. Er zijn onvoorziene omstandigheden die een date compleet kunnen laten mislukken. Iemand kan in een slecht humeur verkeren, gewoon niet goed in zijn of haar vel zitten. Is het dan niet beter om de date uit te stellen??
Buienradar is een geweldig hulpmiddel om een buiten-date tot een succes te maken. Ik raadpleeg die site regelmatig. Helaas is ook die site niet altijd voor 100 procent betrouwbaar.
Ik wens iedereen goede voorbereidingen op de ontmoeting, die nog komen gaat. En nog meer, dat die date slaagt en een vervolg krijgt!
Uitgehuwelijkt
Afgelopen weekend heb ik 2 kunstroutes bezocht. Ze waren allebei in de buurt en dus te bezoeken met de fiets. Als bonus heb ik ook diverse mooie tuinen mogen betreden waarin de beelden, het keramiek of de schilderijen zeer fraai stonden opgesteld. Toch hadden sommige kunstenaars hun werk ook nog volledig opgesteld staan in hun atelier.
Zo betrad ik een atelier waar de kunstenaar veel schilderijen van Rembrandt van Rijn had nageschilderd. Hij zei met een brede lach : je hoeft niet meer naar het Rijksmuseum om zijn schilderijen te bekijken, je kunt zijn werk hier ook bewonderen. Hij had ook nog "het puttertje" van Carel Fabritius nageschilderd, Rembrandts meest getalenteerde leerling. Rembrandt is helaas niet zo netjes met het werk van zijn beste leerling omgesprongen.
Als hij een schilderij van Carel mooi vond, zette hij gewoon zijn eigen handtekening eronder, vertelde de kunstenaar me. Hij kwam ermee weg, omdat Fabritius nog een leerling van hem was. Meestervervalser Han van Meegeren, die o.a. schilderijen van Vermeer had vervalst kreeg er gevangnisstraf voor. Rembrandt was in wel meer dingen niet zo netjes, antwoordde ik hem. Ik heb ooit eens gehoord dat hij veel schulden had gemaakt en dat hij in 1656 vrijwillig failliet ging om het erfdeel van zijn zoon te beschermen, maar zijn huis & inboedel werden later toch nog verkocht.
Ook weet ik dat hij na de dood van zijn vrouw Saskia van Uylenburgh een kindermeisje, Geertje Dircx had ingehuurd voor zijn zoon Titus. Zij was ook de huishoudster. Hij werd op haar verliefd en zij werd zijn minnares. Niet vreemd, maar wel ongepast dat ze ongehuwd samenleefden als man en vrouw, dat kon echt niet in die tijd. Hij deed haar dus een trouwbelofte. die hij net zo makkelijk weer verbrak, toen hij een relatie kreeg met Hendrickje Stoffels, zijn grote liefde en muze. Geertje pikte dat niet en klaagde hem aan. Dat kon ze niet winnen want Rembrandt was toen al een beroemd kunstenaar. Sterker nog, zij had de ringen van zijn vrouw, die hij zelf aan haar geschonken had, naar de lommerd gebracht. Hij klaagde haar dus ook aan. Door zijn toedoen werd zij 5 jaar opgesloten in een tuchthuis.
Het gesprek met deze kunstenaar ging als volgt verder. Hij zei : geloof het of niet, maar mijn vrouw en ik zijn aan elkaar uitgehuwelijkt. Wat, hier in Nederland (?), dat meen je niet, zei ik en keek hem verbaasd aan. Tja, mijn vader had een grote boerderij, haar vader was ook een rijke boer. Wij werden door onze ouders gezien als een uitstekende huwelijkskandidaat. Ook kenden onze ouders elkaar, wij hadden dezelfde achtergrond, dezelfde waarden en normen, kat in het bakkie. Hoe liep dat af, vroeg ik hem, zijn jullie gelukkig geworden? Na 55 jaar huwelijk is ze nog steeds mijn vrouw. Geen enkel probleem, onze ouders hadden het goed gezien, antwoordde hij met pretlichtjes in zijn ogen.
By the way, ik heb hier ook nog een dienblad vol met kleine borreltjes oranje bitter staan, voor al mijn bezoekers. Tast toe, proost ...