terug

Over kwaaltjes en een mannetje

zondag 13 maart 2022

'Ik ben stijf' , zei de wandelgenoot. En jawel, zijn voet maakte een zijwaartse reuzenzwaai naar het bankje waarop de schoenveters herstrikt moesten worden. 'Wat heb je nodig, troost of massage?' vroeg ik. Hij dacht even na. Hij had geen van beiden nodig. Ik had wat hem betreft helemaal niet hoeven te reageren: het was immers maar een mannenkwaaltje. 'Jij hebt een mannetje nodig', zei hij ook.
We wandelden inmiddels door het mysterieuze Van Limburg Stirumkanaal, het kanaal dat eerst beslist wel moest bestaan en ruim honderd jaar later even beslist weer niet.
Het zal mij trouwens niks verbazen als daar, in die vallei, toch weer poeltjes uitgegraven gaan worden. Het is Nederland in beweging: Behoefte aan oppervlaktewater? Laten we een kanaal graven! Overbodig kanaal midden in de duinen? Laten we het kanaal dempen! Historisch kanaal dreigt onzichtbaar te worden temidden van het omringende duingebied? Laten we poeltjes graven om het watergevoel terug te brengen in het landschap!
Maar goed, dat mannetje. Naast het waterlek in de badkamer is er in mijn flat een energielek: een gigantische koelkast, met drie diepe vriesladen achter een apart deurtje. De koelkast is altijd vrijwel leeg en niet eens zo heel oud - maar wel oud genoeg om van vóór de nieuwe, gestandaardiseerde maatvoering van de keukenleverancier te zijn. Hun nieuwe koelkasten passen slechts in hun nieuwe keukenkasten. Dat ik eigenlijk een hekel heb aan inbouwkeukens helpt hier niet. 'Eigenlijk' is een zwaktebod, en 'hekel' een luxe artikel, in te zetten bij slecht passende schoenen, fabrieksvoedsel, geweld, zwerfvuil, parfum, meningsvorming achter de schermen en bevooroordeelde lezers. Deze flat heeft nu eenmaal een nog geheel gave inbouwkeuken met een nieuwe combi-oven, een nieuwe wasmachine en een overjarige koelkast. Het 'mannetje' heeft hopelijk de juiste koelkast voor me; een koelkast die zowel in mijn keuken past als bij mijn eenvoudige eetpatroon. Op een dag zal ik dus mijn hekel aan fietsen moeten overwinnen en naar één van zijn winkels fietsen…

Ik was de oudste deelnemer aan die zonovergoten wandeltocht door de duinen en langs de zee, de enige zeventiger. Waren het nu alleen de steile klimmetjes die mijn tempo vertraagden, op een kwade dag zal ik zijn als mijn collega-zeventigers: Ik schrijf mij in voor een veel te zware wandeltocht en roep dan dat we bij elkaar moeten blijven, dat we voor ons plezier wandelen, voor de gezelligheid. Het schijnt een vrouwenkwaaltje te zijn, een onvermijdelijk vrouwenkwaaltje…

geplaatst door RodeJas - 3092 keer gelezen