terug

De stadsvrouw

zondag 10 april 2022

Een droom. Het is donker, heel donker in m'n slaapkamer. Warm ook. Een klop op de deur, iets of iemand komt binnen. De gedaante pakt mijn hand en brengt die naar zijn mond. Hij sabbelt erop. Hij sabbelt smakkend op mijn hand terwijl ik langzaam naar de deur loop, de deur open en de man - het is een man - snel naar buiten duw. De deur dicht duw. Zijn hand wringt zich tussen deur en deurpost, zijn vingers klauwen naar niks. Wanneer ik de deur weer wat open, trekt de man zijn hand terug.

"Jij bent een stadsvrouw", zei de man naast me: "Je houdt van toneel, van muziek, films, en van meer boeken dan onze bibliotheek in huis heeft. Het is goed dat je naar Leiden verhuist". We zaten op de voorste bank in de bus van Heerenveen naar Drachten, hij en ik - en ik denk nog best vaak terug aan zijn woorden. De "stadsvrouw" die ik nu ben, taalt namelijk niet naar toneel. Muziek bleef beperkt tot één lichting Leidse Hofjes Concerten, één kerstconcert in de Hooglandse Kerk, en een maand of drie koor repetities. Boeken? Ik lees uit de boekenkast van mijn Leidse dochter en uit de boekenkastjes langs de straat. Film? Eéntje heb ik er gezien, afgelopen woensdagmiddag. En dan direct maar een fenomenale film, een film die mij totaal lamgeslagen van bewondering aan mijn stoel geplakt liet zitten: 'Drive my car', naar verhalen uit 'Mannen zonder vrouw' van de Japanse schrijver Haruki Murakami. Een boek dat ik heb gelezen in de tijd dat ik nog geen stadsvrouw was. Ik herinner mij het omslag - en één verhaal. Eén verhaal maar! Deze stadsvrouw moest, naast een boodschappenlijstje en een verlanglijstje, maar eens een leeslijstje gaan maken; ook zo'n lijstje dat ik steeds weer zal moeten overschrijven. Wat echter beslist niet op dat lijstje komt: de ongelezen delen uit de Frieda Klein - serie van Nicci French. Brrr, met zo'n man die ongemerkt welk huis dan ook binnen weet te komen, zo'n verhaal dat mij nare dromen bezorgt. Liever droom ik over zuurstokroze spinnetjes op het plafond; zacht zoemende spinnetjes in een cirkel van licht…

"Leiden is van heel Nederland de stad met de slechtst geklede vrouwen", zei de jongere man die naast mij liep. Ik glimlachte een roekeloze glimlach. Hier liep ik, een vrouw uit de stad Leiden. Modderige blauwe wandelschoenen, modderkleurige lange broek, blauw wollen capuchontrui, kakelbont bloesjasje en een wandelrugtas vol krentenbollen met chocolade kokosbrood. Zou hij zijn mening bijstellen wanneer hij mij in een jurk zag? In mijn nieuwe oranje jurk? Trouwens, het Leidse stadsleven heeft mijn belangrijkste maten van 70D veranderd in 80B - wat, inderdaad, eerder duidt op een uitbreiding van fysieke activiteiten dan van culturele. Zonder verandering geen toekomst, denk ik dan maar. Aanvankelijk probeerde ik de ontbrekende centimeters simpelweg toe te voegen met losse haakjes. Maar waarom worden die dingen eigenlijk verkocht? Omdat elke vrouw er wel één keer in haar leven intrapt, net zoals in de nagellak met ingebouwde nagel-verbeteraar en de speciale shampoo voor krullend haar? Hoe dan ook. Ik heb zojuist een, nee hét boodschappenpakket gewonnen bij de dichtstbijzijnde stadse supermarkt. Voor de bijbehorende Facebook fotoshoot samen met de filiaalmanager had ik vriendelijk bedankt - zodat ik het pakket kon ophalen bij de servicebalie in de winkel. Zonder Facebookfoto's geen feest. Ik zet nu foto's van de boodschappen op WhatsApp. Mijn dochters zullen er blij mee zijn!

geplaatst door RodeJas - 2912 keer gelezen