terug

Voor wie de jas past

dinsdag 26 april 2022

Ik moest maar eens een roekeloos blog schrijven. Een rommelig, roekeloos blog. Ha, de kookwekker gaat af; de appelmoes-muffins kunnen in de oven - en over twintig minuten kunnen ze er weer uit. In die tijd kan ik mijn wereld en wat daar zoal in omgaat afdoen in drie woorden: leuk, erg en fijn. Deze drie. Wie een woordenschat heeft groter dan deze drie, is immers arrogant en belerend. Zo iemand verdient het om besproken te worden. Ik ben het zat. Ik wil dat het stopt. Voor mijzelf, en voor iedereen die vrij wil kunnen reageren op wat ik schrijf.

Dit is een datingsite: Een soort club voor mensen die elkaar niet kennen en die de club verlaten zodra ze wel iemand hebben leren kennen - óf zodra zij zichzelf niet meer zien als de mogelijk toekomstige geliefde van wie dan ook, óf wanneer zij in niemand hier een mogelijk toekomstige geliefde zien. Óf wanneer zij het ook zat zijn. De grote kracht van deze datingsite is de mogelijkheid tot onderling contact tussen alle leden, ook tussen beslist niet mogelijk toekomstige geliefden. Dat blijkt zowel tot vriendschappen te leiden als tot nare clubjes.

Ik schrijf hier blogs. Over het bakken van appelmoes-muffins, over al dan niet erotisch getinte wandel gesprekjes, over schilderijen, over de oude nieuwe stad waar ik woon, over duistere, verhelderende dromen. Het is mijn keus, mijn eigen in alle vrijheid gemaakte keus. Voor mij is blogs schrijven een kunstzinnig ambacht, een jas die mij past. Vast staat, dat ik als blogger met kritiek moet kunnen omgaan, met kritische reacties. Daarbij maak ik onderscheid tussen kritisch zijn wat betreft het geschrevene in een blog, en de blogschrijver persoonlijk bekritiseren. Tegen kritiek op mijn blogs heb ik geen bezwaar, tegen als persoon bekritiseerd worden wel - niet in het minst wanneer dat achter de schermen gebeurt. Op mijn allerslechtst ben ik domweg blij dat alleen ik als ontvanger kan zien wie mij likes heeft gegeven. Zo kan niemand zich ermee bemoeien.

Oké, dat was het roekeloze deel. Nu nog wat appelmoes-muffin, voor het evenwicht. Simpel, blijmakend voedsel, vrij naar het recept dat ik kreeg van mijn jongste dochter, die het weer van internet had geplukt. En al zijn het officieel ontbijtmuffins, ik eet ze graag tijdens mijn lange wandelingen. Ze hebben twee ingrediënten als basis: één gewichtseenheid havermout op twee gewichtseenheden appelmoes. Verder een ei, een handje gewelde rozijnen, wat kaneel of cacao - of een blokje cannabis. Voor die laatste variant zal ik nog even geduld moeten hebben: ik kan wel goede wijn kopen, maar geen goede cannabis. Wie is de vrijerman die zich thuis voelt in die wereld?

Dat was alles. Behalve dat ik, achteraf gezien, op de lagere school graag boksen had willen leren.

geplaatst door RodeJas - 3232 keer gelezen