terug

Blauwe vrouwen

dinsdag 19 juli 2022

Wat was het heet, gisteren. Welnee, gisteren was het niet heet, vandaag is het heet. Jawel, vorig jaar nog zou het gisteren heet zijn geweest, en was de hitte van vandaag ondenkbaar in dit kikkerland. Oké, zullen we de oorzaak gewoon weer zure regen noemen en gaan demonstreren in een bloemetjesjurk? Of zullen we stoppen met denken pas gelukkig te kunnen zijn tijdens een vliegvakantie? Gelukkig staan er grote lindebomen voor de flat waarin ik woon. En, bijna even gelukkig, heb ik een koele jurk aan van dunne, blauwe zijde. Eigenlijk is het een blouse, een veel te grote blauwe blouse, gevonden in een deftige Haagse vintage winkel en haastig gepast terwijl de beslissing in mijn hoofd al genomen was: Deze jurk wilde ik hebben. Met deze jurk alleen al aan een hangertje in de kast zou ik gelukkig kunnen zijn. Heb ik al eens geschreven over het kopen van jurkjes als substituut voor seks? Eh. Nee. Wel heb ik, toen ik nog onbevangen over fruitvliegjes kon schrijven, aangestipt dat ik over het kopen van een jurkje als substituut voor seks zou kúnnen schrijven - en dat laat ik zo. Ik ben hier immers om een geliefde te vinden, een geliefde met wie ik het in volkomen harmonie gloeiend oneens kan zijn. Over de hitte, over de zin of onzin van veganistisch eten, over de zure regen - of over die jurkjes. Hij zal zijn handen door de jurken in mijn kast laten gaan en beloven dat ik nooit meer een nieuwe jurk hoef te kopen…

Eergisterochtend, toen het hoe dan ook nog lekker weer was, besloot ik om naar de blauwe vrouw te gaan kijken, in het Haagse museum met de schildpadjes in de vijver en de schildpadden op het schilderij vol klodders en vegen. Ik ben haar 'de oceaanvrouw' gaan noemen, die blauwe vrouw. Ze was immers met haar jurk als stromend water het zinnebeeld van World Ocean Day. Ik bewaarde haar foto; wist dat ik op een dag niets meer zou kunnen schrijven zonder haar gezien te hebben.

Ze kijkt me aan met glasheldere, alwetende ogen. De ogen van een vrouw die haar geliefde aankijkt. Ik kijk gefascineerd terug. Ze is de middelste vrouw van een drieluik met drie vrouwen, blauwe vrouwen, de enige vrouw met haar ogen open, naakt zonder bloot te zijn. 'Evolutie', noemde de schilder Mondriaan hen gedrieën - en ik heb geen flauw idee waarom. Ook dat laat ik zo: Op een muurtje voor het schilderij zitten twee jonge mensen. Ze kijken naar elkaar en naar de blauwe vrouwen, leggen elkaar uit wat ze zien en hoe ze het zien. Ze zijn zo zwaar geparfumeerd dat ik stik. Stik stik stik stof ik moet weg van deze plek. Mondriaan had van mij wel langer in deze fase van landschapsschilder naar kubist mogen blijven hangen; ze is zo mooi, deze blauwe vrouw.
Maar hoe mooi ook, haar bedoelde ik niet. Ik laat vragend het plaatje van mijn oceaanvrouw zien aan een suppoost. Haast blozend slaat ze haar handen voor haar gezicht: 'Wat erg, ze hangt hier niet meer, ik weet niet wie ze is en waar ze is!' De vrouw bij de informatiebalie weet wel wie ze is: 'De blauwe danseres' van Gino Severini. Ze weet niet waar ze nu is, waarom ze is verhangen, en of ze ooit nog te zien zal zijn in dit museum. Ze geeft mij een mailadres om het zelf na te kunnen vragen. Buiten, langs de vijverrand, staan nog steeds de Strandbeesten van Theo Jansen. Gelukkig, zij wel!

geplaatst door RodeJas - 2357 keer gelezen