Blokkeren
maandag 25 juli 2022
Een vorm van agressie ?
Best een zwaar statement, toch?
En als ik nu vertel dat negeren, doodzwijgen, het uitsluiten van mensen, in de psychologie als 1 van de zwaarste vormen van agressie wordt beschouwd, geloof je me dan?
En toch is het zo.
Iedereen kent het verschijnsel” pesten”, heeft er mee te maken gehad als kind zijnde, hetzij als slachtoffer, hetzij als pester, hetzij als toeschouwer of zijdelings betrokkene.
Op het journaal kwam dit onderwerp onder de aandacht, als onderdeel van pesten, niet alleen op scholen en tussen kinderen maar ook op werk, zelfs in verenigingen en clubs en in verzorgingshuizen. Pesten is van alle leeftijden. Vaak gebeurt het in groepjes, gesteund door anderen kan men iemand laten voelen dat hij/zij niet gewenst is, niet mee mag doen, niets mag zeggen, er niet bij hoort. En dat kan grote vormen aannemen zoals spullen wegnemen, dingen niet doorgeven, niet uitnodigen of uitsluiten, oftewel doodzwijgen/ negeren. Hiermee wordt iemand het recht ontnomen om zich te verdedigen of om uitleg te vragen.
Als je bedenkt dat mensen vroeger gesepareerd werden voor een bepaalde tijd vanwege afwijkend, meestal gevaarlijk gedrag, gaf men er nog een reden toe. Toch was een separatie altijd aan strenge regels onderworpen, er werden duidelijke afspraken gemaakt over contactmomenten, onder begeleiding naar buiten in een beperkte ruimte, gesprekken met behandelaren, en toch was zo’n separatie in de meeste gevallen traumatiserend. Het wordt tegenwoordig steeds minder gedaan.
Er is een proef geweest waaraan je kon meedoen: vrijwillig 24 uur jezelf laten opsluiten in een gevangenis met alle daarbijbehorende maatregelen, zoals op vaste tijden luchten, eten, en daarnaast in de cel verblijven. Geen autonomie maar ondergaan wat anderen voor je beslissen Een groot aantal deelnemers vond het verschrikkelijk, heel confronterend om onderworpen te worden aan een regime en geen inspraak te hebben, niet mogen meedenken, anderen te laten beslissen over wat je wel en niet mag doen. Opgesloten zijn en afgesloten van anderen.
Toen ik hier kwam en mijn profiel probeerde aan te maken werd ik meteen de eerste dag al geblokkeerd door een aantal leden, mijn profiel was nog lang niet volledig ingevuld, eigenlijk was alleen mijn foto geplaatst, mijn leeftijd en waar ik woonde. En toch werd ik al geblokkeerd, afgesloten, ik kon niets zeggen om duidelijk te maken wie ik ben, zelfs niet vragen waarom men mij niet wilde kennen.
Ik heb zelf 2 mensen geblokkeerd: een man die mij te veel op de huid zat( woordspeling) met grensoverschrijdende vragen over massages die hij wilde geven en waar hij, zelfs na herhaalde verzoeken van mij, niet mee wilde ophouden. En een vrouw die mij geblokkeerd heeft. Huh, waarom blokkeert een vrouw mij? Geen flauw idee! Ik kan het niet vragen, kan mij niet verdedigen, mij is het recht ontnomen om te spreken. In mijn ogen een daad van agressie en ik mag mij verweren in de zelfde mate, vandaar dat ik haar ook heb geblokkeerd. En het voelt verkeerd…
Negeren, doodzwijgen, separeren, uitsluiten, blokkeren: ernstige vormen van agressiviteit.
Vreemd dat dit gebeurt op een datingsite, waar ik ben gekomen om mensen, mannen, te leren kennen.
Nog erger is het dat het ook in relaties gebeurt…..
Toch iets om over na te denken.
geplaatst door Angi - 2447 keer gelezen
Vorige berichten
Slecht nieuws
De al wat oudere man is vaker het onderwerp van slecht nieuws in de vorm van een overlijdensbericht dan de al wat oudere vrouw, las ik. Wat ook slecht nieuws is voor die al wat oudere vrouw - in het bijzonder als ze single is, en op zoek naar een man om van te houden, een man om haar leven mee te delen. Zo blijven er immers steeds minder goede mannen over die een mogelijk toekomstige geliefde zouden kunnen zijn? Egoïstisch? Joh, het zijn maar woorden. En alleen iemand die mij niet kent, zal mij hier helemaal in herkennen.
Dit is al de achtste week van de steigers rond mijn flat. Naar buiten kijkend door de opening tussen mijn bolletjes gordijnen, zie ik niet de lindeboom die naar binnen kijkt, maar een steigerpaal. En mijn tuintje heeft het moeilijk. De mahonia’s bij het muurtje kunnen mij niet zoveel schelen; die stonden hier al, en zelf zou ik nooit voor een haag van mahonia's kiezen. De aardbeitjes, de primula’s, het daslook, en de jonge krentenbomen, taxussen en zwarte vlieren gaan mij wel aan het hart. Maar ja, waar moeten de werkmannen anders hun voeten neerzetten, onderweg naar een nieuw karwei? Ik vroeg hen wanneer het door de hogedrukspuit ontstane gat schuin boven mijn kamerraam gerepareerd zou worden. Het voegwerk aan de gevel leek immers afgerond te zijn? Ze kwamen een kijkje nemen, de twee mannen. Maar nee, mevrouw, dat is betonrot, en reparatie van betonrot staat niet in onze opdracht. Hè, betonrot, alarm, onmiddellijk repareren! Toch? Ik dacht aan de lijdensweg met de lekkende asbestleiding in mijn badkamer, een paar jaar geleden. Het laten repareren van betonrot zou weleens evenmin simpel kunnen zijn. Ze snapten het, geloof ik, die werkmannen. Eentje maakte een foto; hij ging contact opnemen met de beheerder.
Die al wat oudere mannen en het slechte nieuws: In de nieuwsbrief van het CBS las ik, dat het aantal in het verkeer omgekomen mannen het afgelopen jaar is gestegen, terwijl het aantal omgekomen vrouwen is gedaald. Het betreft vooral fietsende mannen, en vrijwel alleen fietsende mannen van zeventig jaar en ouder. Gevalletje vergrijzing, en van mannen die meer fietskilometers blijken te maken dan vrouwen? Of is het gecompliceerder? Zijn mannen, ook de al wat oudere, competitiever dan vrouwen, en zijn vrouwen meer risicomijdend? Deze vrouw in ieder geval wel: Vanwege de vele (door auto’s!) omver gereden fietsers in mijn nieuwe, oude woonplaats Leiden, verplaats ik mij daar te voet of per step. En ik vraag jullie, al wat oudere mannen… Nee, ik vraag jullie niks, helemaal niks. Wees vooral gelukkig, op die veel te snelle fiets!
Bron: CBS nieuwsbrief, cbs@nieuwsbrief.cbs.nl
Bakfiets
Er dendert weer zo'n fiets voorbij.
Dat hij, toen ik nog kroost had, niet bestond,
stemt me trouwens blij.
Ik geef toe, het was in mijn tijd meer gesjor,
een stoeltje achter en een stoeltje voor,
maar de mise-en-scène
smeedde een verbond,
dat ons vormde tot drieëenheid,
Vader, zoon en dochter.
Nu ik mijn driewielertijdperk met rasse schreden voel naderen,
kan ik me niet meer heugen,
is er iets dat dat geluk nog kan benaderen?
Niet direct, maar mocht er
iets in mij opkomen, dan zeg ik het geheid.
Ik weet, geheugen is een leugen,
en betekent voor de toekomst niets.
Wie weet, rijden wij hem ooit samen tegemoet
in wat dan ook, desnoods zo'n bakfiets.
Zit ik dan achter en jij voor?
Maakt mij niet uit, ik ga ervoor.
Eind goed, al goed.
Een steuntje in de rug of voor de benen
De ouderdom komt met gebreken. Hoewel het verouderingsproces bij iedereen verschillend verloopt, zal een 80-jarige( let wel gemiddeld) minder fit zijn dan een twintiger. Uitzonderingen daar gelaten, ik hoorde onlangs van een man van 25, met wie ik zowel door zijn sociale situatie als zijn conditie niet zou willen ruilen.
Om de gevolgen van het ouder worden de baas te kunnen zijn bestaan hulpmiddelen, hulppersonen en aanwijzingen voor betere gedragspatronen. Die drie soorten hulpjes zijn vaak met elkaar verweven. Naast de reguliere eerste - en tweedelijns gezondheidszorg kent ons land een ratjetoe van organisaties, die allen beweren het beste met ons welzijn voor te hebben.
Die organisaties zijn bedoeld om iedereen een steuntje in de rug te bieden en hen te helpen zo mobiel mogelijk te blijven. Er zijn organisaties, die dit beroepsmatig doen, met betaalde krachten, en organisaties waarvan de bezetting voor (een deel) uit vrijwilligers bestaat. Denk hierbij aan de mantelzorg, die ook en misschien wel grotendeels onbetaald door vrienden of familieleden wordt verstrekt.
Het proces dat vooraf gaat aan het verkrijgen van zo’n steuntje is heel verschillend. Er is een tekort aan kwalitatief goede mantelzorg. Niet iedere goedwillende vrijwilliger is opgewassen tegen de problemen, waarmee hij of zij in de praktijk mee te maken krijgt. De cursussen kunnen hem of haar maar deels op het goede been zetten. Waar er een kostenplaatje bij komt kijken is het goed, dat er financiële tegemoetkomingen zijn.
Wie een steuntje in de rug of voor de benen krijgt blijft hoe dan ook kwetsbaar. Ik vind het niet alleen jammer, maar zelfs schandalig dat sommige mensen misbruik maken van dat kwetsbaar zijn. Verder hebben mensen met zo’n steuntje vaak dezelfde wensen voor de invulling van hun leven als fysiek en geestelijk gezonde mensen.
Er zijn onder de steunverkrijgers (als ik zo mag noemen) personen die een relatie hebben. Ik zie regelmatig op een dansmiddag een vrouw, die haar eega rondrijdt op de dansvloer, hij is meervoudig gehandicapt. Aan de blijheid die uit zijn ogen straalt merk ik hoe zeer hij die middagen op prijs stelt. En zij doet dit vol vreugde voor haar echtgenoot.
Veel singles die minder valide zijn of dat na een tijd geworden zijn missen een partner, zij verlangen wel degelijk naar een maatje om zich heen. Voor de gezelligheid, het contact, en uiteraard als hun steuntje. Er bestaan sites speciaal bedoeld voor deze groep. Sommigen van hen zullen niettemin ook proberen een vriendschap te krijgen door iemand “in het wild” te ontmoeten of door zich op een reguliere site aan te melden.
Het dilemma dat zich dan voordoet is gelijkwaardigheid. Waar de een volop kan meedoen aan allerlei activiteiten is zijn of haar wederhelft beperkt. Er kan sowieso een mooie spirituele band ontstaan. Maar is dat genoeg? En het gevaar is levensgroot aanwezig, dat er een andere, potentiële partner tussenbeide komt, een die nog wel “recht van lijf en leden “ is.
Wie heeft in zo’n situatie verkeerd of kent mensen, die er in verkeren? Die ongelijkheid kan natuurlijk ook tijdens de relatie ontstaan. Als het steuntje dan weg is valt de steunverkrijger in een diep gat… Soms krijgt een contact tussen een hulpverlener en een ontvanger een update naar een liefdesrelatie. Dan blijkt er meer te zijn dan aanvankelijk bedoeld was. Mogelijk heeft een van de lezers ook zo’n ontwikkeling meegemaakt..