Daten op tv...
maandag 4 juli 2022
Zou jij het doen?
Ik kijk er wel eens naar maar lang niet meer zo vaak als in het begin.
Ik blijf het toch bijzonder vinden, op televisie zomaar in een restaurant, een huis of zelfs een trouwlocatie met een totaal onbekend persoon kennis te maken, in gesprek te komen, zelfs 24 uur in 1 huis te zitten of zelfs te trouwen, met feest en huwelijksreis erbij inbegrepen.
Het restaurant gebeuren is in mijn ogen nog te doen, dat gebeurt ook bij een eerste afspraak via een datingsite. Alleen, die camera’s en microfoons erbij, ik stel me zo voor dat er een cameraploeg door zo’n restaurant loopt om leuke momenten te filmen maar hoe spontaan is het? Als er een glas wijn omkukelt, als iemand zich verslikt of een hoestbui krijgt, als iemand dichtslaat en geen woord uitbrengt, is dat dan ook leuke televisie? Of wordt er dan gezegd: we doen het nog een keertje, nu wat meer praten, minder hoesten en hou je glas in de gaten….?
En het moment erna, als ze moeten zeggen of ze elkaar nog een keer willen zien, ik vind het best wel sneu als de ene wel wil en de ander niet.
En dan de serie Lang leve de liefde, waarin 2 mensen in een compleet ingerichte villa in elk geval 24 uur mogen rondbrengen en hopelijk 2 keer verlengen waarna ze, als stelletje, een weekend samen, zonder camera’s, kunnen meemaken of ze het echt leuk met elkaar hebben.
De camera’s in het huis zitten vast, dus de 2 zijn ook echt op zichzelf aangewezen, er is geen andere afleiding dan wat ze er zelf van maken en dat is soms ontluisterend om te zien. Een wat ouder stel, een goed verzorgde vrouw kreeg een wat onbehouwen man als 24 uurs partner en dat was vanaf het begin gedoemd te mislukken, de man was niet echt geïnteresseerd in mevrouw, hij probeerde wat leuk te doen maar het paste niet bij hem. De apotheose kwam ‘s avonds toen hij voetbal ging kijken en geen aandacht aan haar schonk, maar op een bepaald moment tegen haar zei: Als jij nou eens een paar blokjes kaas gaat snijden…
Mevrouw bleef keurig en antwoordde vriendelijk: Als jij blokjes kaas wilt dan kun je die ook zelf maken.
Meneer keek als een uit het nest gevallen vogel, vond dit zo flauw, waarom deed ze dit nou niet, hij zat toch voetbal te kijken, dan kon zij toch wel….. na de wedstrijd ging meneer naar bed, alleen. Het was geen verrassing dat ze niet gingen verlengen.
En dan is er Married at first sight, kortweg Mafs genoemd, waarin 2 mensen elkaar ontmoeten in de trouwzaal en daar met elkaar in het huwelijk treden, familie en vrienden zijn aanwezig, met daarna een feest en als toetje de huwelijksnacht in een hotel.
Ik hou van trouwpartijen, ben zeer geïnteresseerd in hoe zij en hoe hij er uitzien, de aankleding van alles dus ik smul hiervan. Maar de psychologie van dit alles interesseert me nog meer. Waarom gaan 2 mensen, de meesten zijn op een leeftijd die echt nog grote kans geeft om zelf een partner te vinden, dit avontuur aan voor het oog van miljoenen mensen?
Juist het leren kennen van elkaar, het groeien in een relatie, de voorbereidingen van zo’n gebeurtenis, maken een huwelijk in mijn ogen iets heel speciaals.
De camera is onverbiddelijk, er zijn een aantal van deze huwelijken gestrand, vaak in goed overleg, soms met wel een klein schuurrandje “ jammer maar helaas”, maar er zijn er ook die groots zijn afgeserveerd, waar in de laatste paar afleveringen heel duidelijk wordt getoond dat het fout zit, wie er fout zit en wie in de slachtofferrol wordt gezet. En dat voor het oog van mij, ons, de televisiekijker.
Ik hoop dat het team van Mafs ook goede nazorg geeft, want het is niet niks wat er over de hoofden van de deelnemers wordt uitgestrooid.
Zou ik meedoen aan daten op tv? Nooit!!
Zou jij het wel doen?
geplaatst door Angi - 2032 keer gelezen
Vorige berichten
Verjaardagen, je kunt er niet omheen
Elk jaar word ik een paar keer bepaald bij een verjaardag in de familiekring. Twee keer heel kort na elkaar, mijn zoon en een dag eerder ikzelf. Het is dan weer puzzelen wanneer we dat vieren. De rest van mijn familie verjaart op geheel andere tijden in het jaar, zoonlief en ik zijn veroordeeld tot de maand januari.
Verjaardagen werden vroeger doorgaans gevierd op de geboortedag. Nu in veel relaties tweeverdieners zijn zullen zij hun verjaardag vaker in het weekend vieren, voorop gesteld dat zij niet op zaterdag of zondag hoeven te werken. Mijn verjaardag viel dit jaar op zondag en de verjaardag van mijn zoon op maandag. De “viering” van de laatstgenoemde dag schuift dan een kleine week op.
Ik liep in voorgaande jaren tegen een dilemma aan. Wie nodig ik wanneer uit?
Het leek vroeger altijd eenvoudig iedereen op dezelfde dag en tijd bij mij thuis welkom te heten. Achteraf bleek dit nu mijn kleinkinderen wat ouder zijn en mijn zoon een hond heeft, die hij vorig jaar ook meenam niet zo’n slimme optie te zijn. Vorig jaar hoorde ik na de verjaardag van een van mijn kennissen, dat ze “not amused” was, door de combinatie van mijn jongste kleinkind, die ernstige gedragsproblemen heeft en de hond met de overige visite.
Ook tussen de kennissen onderling is het helaas niet altijd koek en ei…
Om herhaling van deze situatie uit te sluiten had ik nu twee “shifts” afgesproken, eerst komen mijn kennissen / vrienden en daarna mijn familie. Dat is ook met het oog op de beschikbare ruimte een goede oplossing.
Dat ik weer een andere leeftijd moet noemen als iemand mij vraagt: “Hoe oud ben je” is soms confronterend, zeker als het iemand is die verder niets van mij weet. Standaard reageer ik dan met “Hoe oud denk je?” Dat lijkt tactisch, maar het is niet uitgesloten, dat de reactie niet gespeend is van een complimentje.
Wat er op tafel komt is een ander punt van aandacht. Een deel van de visite heeft heel specifieke wensen wat betreft een natje en droogje. Omdat van een eenpersoons huishouden nooit geëist mag worden, dat de bewoner standaard een assortiment van een lunchroom heeft heb ik dat wensenlijstje gelukkig vorig jaar goed uitgewerkt en zorgvuldig bewaard.
Het is fijn als een van mijn gasten aanbiedt wat te helpen bij het bedienen en opruimen. Door wie dat doet merk je meteen, hoe zorgzaam iemand is.
Ik hang thuis geen slinger of andere versiersels op. De hopelijk gezellige sfeer komt wel door de gesprekken. Die zijn weer geheel anders als familie of als vrienden / kennissen op bezoek zijn.
Zelf ontkom ik niet aan het evalueren van het voorbije jaar en een vooruitblik op het nieuwe levensjaar. In 2026 heb ik behalve een of twee keer een vakantiereisje maken niets bijzonders op de agenda staan. Maar ik ben terughoudend bij het boeken van het reisje, wie weet komt er iemand op mijn pad met wie ik samen op reis ga. Je weet maar nooit.
Welke ervaringen hebben jullie met het vieren van verjaardagen? Kiezen jullie voor een mix van familie en vrienden of juist niet? Vieren jullie het op de dag zelf of liever op een dag in het weekend? Of vieren jullie het helemaal niet?
Vorm
... of inhoud? Daar moest ik aan denken bij al het geneuzel en gebeuzel over taalfouten.
Ik heb lang geleden twee jaar een relatie gehad met een niet-geletterde vrouw. Dat de relatie geen stand hield kwam niet door haar gebrekkige geletterdheid, maar door mijn gebrekkige emotionele intelligentie. Over hoe het daar nu mee is gesteld doe ik geen uitspraken. Hij is al lang niet op de proef gesteld. Op een schrijffout heb ik haar overigens nooit kunnen betrappen, want ze kon niet schrijven.
Nu ben ik de laatste om te beweren dat taal alleen vorm is. Ik zou er een hele filosofische traditie die in het westen teruggaat tot op de Grieken mee ontkennen. Taal is betekenis, taal is context. Maar wat is de betekenis van betekenis en wat is context? Van die dingen.
Dus nee, ik ga taalgebruik, wel de meest pragmatische component, niet degraderen tot vorm, maar geneuzel en gebeuzel over d/t-fouten beslist wel. Dat gaat immers over hoe wij de taal vormgeven in zijn verschillende gedaantes, de geschreven taal wel te verstaan in dit geval. In de gesproken taal hoor je dat verschil helemaal niet. En laten we nu gemiddeld veel meer spreken dan dat we schrijven. Maar dan nog, ook in de gesproken taal horen we veel 'fouten'. Wat zijn eigenlijk fouten? Maar dat terzijde.
Helaas zijn we hier in eerste instantie aangewezen op het geschreven woord; die foto's zijn helemaal niet belangrijk toch? En laat nu niet iedereen de gave van het woord gegeven zijn. Kijk er langsheen, zou mijn tip zijn. En anders wordt het zoeken naar spelt in een hooiberg. Ik denk nog vaak aan haar.
Over de irritante gewoonte om taalfouten expliciet op taalfouten te wijzen en die te verbeteren en de onzin daarvan gaat in mijn vakgebied nog wel een leuke anekdote rond trouwens. Op maandag vraagt de juf tijdens het kringgesprek aan Jantje wat hij gedaan heeft in het weekend. En Jantje zegt: ik heeft bij papa geslapen. Nee, zegt de juf, ik héb bij papa geslapen. O, zeg Jantje, ik heeft u niet gezien.
Welterusten.
Opa
Een bekend fenomeen is dat veel mannen het fijner vinden om opa te zijn dan vader,en zo ook mijn vader. Groot voordeel was dat hij al op zijn 45ste voor de eerste keer opa werd en hij speelt deze rol nu al veertig jaar met verve:) Eerst natuurlijk voor mijn dochters, en mijn nichtjes. En inmiddels is hij ook al weer geruime tijd overgrootvader gelukkig. Maar een opa, dat hebben mijn kleinkinderen niet. Met mijn kleinzoon doe ik wel wat stoere dingen zoals samen varen met de kano of schatzoeken langs de geocaches. Maar niemand die met hem timmert of hem banden leert plakken en zo. Zijn vader doet dat ook niet met hem, die heeft een eigen bedrijf en altijd druk en weg. Zijn moeder heeft ook eigen bedrijven en als er iets stuk is, regelt ze iemand die het fixt
Maar hoe leuk is het, als er rolmodellen zijn in je leven waarvan je kan leren dat je heel veel zelf ook kan maken? Deze week zag ik een film uit Tokyo waarbij je familieleden kon huren. Best wel triest om te bedenken dat ook in Japan de familie verbanden al zo verwaterd zijn dat inhuur nodig kan zijn. Deze film had ook wel een vleugje humor en verhuurde geen opa's, maar wel vaders, echtgenoten en journalisten. Maar goed, wat heb je eraan om eenmalig een opa in te huren? Je wil toch dat je kleinkinderen iemand hebben die echt van ze houdt, en niet alleen deze week maar volgend jaar ook nog. Er zit niet veel anders op, ik moet ze maar zelf leren timmeren en banden plakken dan:)