De miljonair
vrijdag 1 juli 2022
Het zal ongeveer 4 geleden zijn dat ik een date had met een gezellige man. We lachten heel wat af en dat vonden we voor een 1e ontmoeting best bijzonder. Plotseling vroeg hij aan mij, houd je van een ritje in een bescheiden cabrio op een mooie, zonnige dag? Jazeker,zei ik, ik heb goede herinneringen aan een cabrio-rit. Hoezo (?) vroeg hij. Nou, we hadden nog niet zo lang geleden een bijeenkomst van 50plusleden in Driebergen. Ik ben toen meegereden met een man die een cabrio had. Na afloop werden we door de rest van het gezelschap uitgezwaaid als meneer en mevrouw Verstappen.
Hij pakte zijn mobiel en liet me een foto zien van een kleine witte Smart met open kap. Wat een geinig ding, zei ik enthousiast, ik wist niet dat ze die auto's ook in een sportuitvoering hadden. Ik haal je a.s. vrijdag op, zei hij. Dan wel graag bij het NS-station, antwoordde ik, ik hoef geen bekijks en nieuwsgierige vragen achteraf van mijn buren. Die vrijdag was het prachtig weer en we reden met open kap naar de Friese omringdijk, van waar je een prachtig uitzicht had over het landschap. De stemming was opperbest en na enige tijd stopte hij bij een groot terras voor een kop koffie.
Nou kan ik het je wel vertellen zei hij, ik heb nog 2 van dezelfde sportwagens. Een gele staat bij mijn huis in Frankrijk en een rode bij mijn huis in Spanje. Ik keek hem verbaasd aan. Weer werd de mobiel gepakt en ik zag de foto's als bewijs. Ja, zei hij met pretogen, ik ben een miljonair. Ga weg, zei ik ongelovig, wat heeft een miljonair te zoeken op een datingsite? Als dat zo is, heb je de vrouwen voor het oprapen en heb je geen datingsite nodig. Jawel, zei hij lachend, om een leuke spontane vrouw als jij te ontmoeten, sta ik graag op een datingsite. Ik ben bovendien van eenvoudige boerenafkomst en zoek dus beslist geen golddigger.
Hij vertelde me dat hij 2e hands tractoren opkocht en liet reviseren. Vervolgens verkocht hij ze in het buitenland aan boeren die zich geen dure nieuwe tractor konden veroorloven. Maar ik geef dezelfde garantie als bij een nieuwe tractor en ik heb voldoende reserve-onderdelen omdat ik ook afgeschreven tractoren opkoop en sloop. Door deze service heb ik veel gratis mond op mondreclame gekregen en is mijn bedrijf uitgegroeid tot een miljoenenbedrijf.
Vervolgens reed hij met mij de Wieringerwaard in en kreeg ik een mini Hollywood-tour van een paar van zijn bezittingen. Kijk, daar staat mijn bedrijf, zei hij en hij wees naar een groot gebouw. Vervolgens reden we langs een kast van een vrijstaand huis. Dat is mijn huis, zei hij. Toen langs een vakantiepark waar hij een dure bungalow aanwees van een afstand. Ik barstte bijna in lachen uit, maar kon dat nog net onderdrukken. Gewoon even langs een paar imposante gebouwen rijden om indruk te maken, dacht ik, slim bedacht ! Hij las het in mijn ogen en grijnsde : nee hoor, het is allemaal echt waar. Maar kom, we gaan lekker dineren in mijn favoriete restaurant en daarna ga ik je terugbrengen naar het NS-station in je woonplaats. Aldus geschiedde.
Bij het afscheid zei hij geamuseerd. Ik vind je een heerlijke spontane meid, maar je bent mij veel te zelfstandig. Ik heb een hele meegaande vrouw gehad, die al mijn wensen zonder protest inwilligde. Ik ben graag de bovenliggende partij, zie je, dat gaat me bij jou niet lukken. Klopt, zei ik met een grijns, in geen honderd jaar. Maar ik heb een heerlijke dag met je gehad, meneer de miljonair, waarvoor mijn hartelijke dank. Ik ook, zei hij lachend. Na enkele weken was hij verdwenen van onze datingsite...
geplaatst door sixty - 2540 keer gelezen
Vorige berichten
Verjaardagen, je kunt er niet omheen
Elk jaar word ik een paar keer bepaald bij een verjaardag in de familiekring. Twee keer heel kort na elkaar, mijn zoon en een dag eerder ikzelf. Het is dan weer puzzelen wanneer we dat vieren. De rest van mijn familie verjaart op geheel andere tijden in het jaar, zoonlief en ik zijn veroordeeld tot de maand januari.
Verjaardagen werden vroeger doorgaans gevierd op de geboortedag. Nu in veel relaties tweeverdieners zijn zullen zij hun verjaardag vaker in het weekend vieren, voorop gesteld dat zij niet op zaterdag of zondag hoeven te werken. Mijn verjaardag viel dit jaar op zondag en de verjaardag van mijn zoon op maandag. De “viering” van de laatstgenoemde dag schuift dan een kleine week op.
Ik liep in voorgaande jaren tegen een dilemma aan. Wie nodig ik wanneer uit?
Het leek vroeger altijd eenvoudig iedereen op dezelfde dag en tijd bij mij thuis welkom te heten. Achteraf bleek dit nu mijn kleinkinderen wat ouder zijn en mijn zoon een hond heeft, die hij vorig jaar ook meenam niet zo’n slimme optie te zijn. Vorig jaar hoorde ik na de verjaardag van een van mijn kennissen, dat ze “not amused” was, door de combinatie van mijn jongste kleinkind, die ernstige gedragsproblemen heeft en de hond met de overige visite.
Ook tussen de kennissen onderling is het helaas niet altijd koek en ei…
Om herhaling van deze situatie uit te sluiten had ik nu twee “shifts” afgesproken, eerst komen mijn kennissen / vrienden en daarna mijn familie. Dat is ook met het oog op de beschikbare ruimte een goede oplossing.
Dat ik weer een andere leeftijd moet noemen als iemand mij vraagt: “Hoe oud ben je” is soms confronterend, zeker als het iemand is die verder niets van mij weet. Standaard reageer ik dan met “Hoe oud denk je?” Dat lijkt tactisch, maar het is niet uitgesloten, dat de reactie niet gespeend is van een complimentje.
Wat er op tafel komt is een ander punt van aandacht. Een deel van de visite heeft heel specifieke wensen wat betreft een natje en droogje. Omdat van een eenpersoons huishouden nooit geëist mag worden, dat de bewoner standaard een assortiment van een lunchroom heeft heb ik dat wensenlijstje gelukkig vorig jaar goed uitgewerkt en zorgvuldig bewaard.
Het is fijn als een van mijn gasten aanbiedt wat te helpen bij het bedienen en opruimen. Door wie dat doet merk je meteen, hoe zorgzaam iemand is.
Ik hang thuis geen slinger of andere versiersels op. De hopelijk gezellige sfeer komt wel door de gesprekken. Die zijn weer geheel anders als familie of als vrienden / kennissen op bezoek zijn.
Zelf ontkom ik niet aan het evalueren van het voorbije jaar en een vooruitblik op het nieuwe levensjaar. In 2026 heb ik behalve een of twee keer een vakantiereisje maken niets bijzonders op de agenda staan. Maar ik ben terughoudend bij het boeken van het reisje, wie weet komt er iemand op mijn pad met wie ik samen op reis ga. Je weet maar nooit.
Welke ervaringen hebben jullie met het vieren van verjaardagen? Kiezen jullie voor een mix van familie en vrienden of juist niet? Vieren jullie het op de dag zelf of liever op een dag in het weekend? Of vieren jullie het helemaal niet?
Vorm
... of inhoud? Daar moest ik aan denken bij al het geneuzel en gebeuzel over taalfouten.
Ik heb lang geleden twee jaar een relatie gehad met een niet-geletterde vrouw. Dat de relatie geen stand hield kwam niet door haar gebrekkige geletterdheid, maar door mijn gebrekkige emotionele intelligentie. Over hoe het daar nu mee is gesteld doe ik geen uitspraken. Hij is al lang niet op de proef gesteld. Op een schrijffout heb ik haar overigens nooit kunnen betrappen, want ze kon niet schrijven.
Nu ben ik de laatste om te beweren dat taal alleen vorm is. Ik zou er een hele filosofische traditie die in het westen teruggaat tot op de Grieken mee ontkennen. Taal is betekenis, taal is context. Maar wat is de betekenis van betekenis en wat is context? Van die dingen.
Dus nee, ik ga taalgebruik, wel de meest pragmatische component, niet degraderen tot vorm, maar geneuzel en gebeuzel over d/t-fouten beslist wel. Dat gaat immers over hoe wij de taal vormgeven in zijn verschillende gedaantes, de geschreven taal wel te verstaan in dit geval. In de gesproken taal hoor je dat verschil helemaal niet. En laten we nu gemiddeld veel meer spreken dan dat we schrijven. Maar dan nog, ook in de gesproken taal horen we veel 'fouten'. Wat zijn eigenlijk fouten? Maar dat terzijde.
Helaas zijn we hier in eerste instantie aangewezen op het geschreven woord; die foto's zijn helemaal niet belangrijk toch? En laat nu niet iedereen de gave van het woord gegeven zijn. Kijk er langsheen, zou mijn tip zijn. En anders wordt het zoeken naar spelt in een hooiberg. Ik denk nog vaak aan haar.
Over de irritante gewoonte om taalfouten expliciet op taalfouten te wijzen en die te verbeteren en de onzin daarvan gaat in mijn vakgebied nog wel een leuke anekdote rond trouwens. Op maandag vraagt de juf tijdens het kringgesprek aan Jantje wat hij gedaan heeft in het weekend. En Jantje zegt: ik heeft bij papa geslapen. Nee, zegt de juf, ik héb bij papa geslapen. O, zeg Jantje, ik heeft u niet gezien.
Welterusten.
Opa
Een bekend fenomeen is dat veel mannen het fijner vinden om opa te zijn dan vader,en zo ook mijn vader. Groot voordeel was dat hij al op zijn 45ste voor de eerste keer opa werd en hij speelt deze rol nu al veertig jaar met verve:) Eerst natuurlijk voor mijn dochters, en mijn nichtjes. En inmiddels is hij ook al weer geruime tijd overgrootvader gelukkig. Maar een opa, dat hebben mijn kleinkinderen niet. Met mijn kleinzoon doe ik wel wat stoere dingen zoals samen varen met de kano of schatzoeken langs de geocaches. Maar niemand die met hem timmert of hem banden leert plakken en zo. Zijn vader doet dat ook niet met hem, die heeft een eigen bedrijf en altijd druk en weg. Zijn moeder heeft ook eigen bedrijven en als er iets stuk is, regelt ze iemand die het fixt
Maar hoe leuk is het, als er rolmodellen zijn in je leven waarvan je kan leren dat je heel veel zelf ook kan maken? Deze week zag ik een film uit Tokyo waarbij je familieleden kon huren. Best wel triest om te bedenken dat ook in Japan de familie verbanden al zo verwaterd zijn dat inhuur nodig kan zijn. Deze film had ook wel een vleugje humor en verhuurde geen opa's, maar wel vaders, echtgenoten en journalisten. Maar goed, wat heb je eraan om eenmalig een opa in te huren? Je wil toch dat je kleinkinderen iemand hebben die echt van ze houdt, en niet alleen deze week maar volgend jaar ook nog. Er zit niet veel anders op, ik moet ze maar zelf leren timmeren en banden plakken dan:)