terug

Overwegingen bij een getal

dinsdag 5 juli 2022

Ik ben alweer jarig geweest. Niet zo jarig als de bedoeling was: het heeft corona immers behaagd, mijn tafelgasten tijdelijk in te lijven. Wel heb ik op amfibie-sandalen kilometers langs en door de zee gelopen, bleek ik oud genoeg te zijn om een kindermenuutje te mogen eten op een terras aan die zee - en blijk ik plotseling een leeftijd te hebben bereikt waarbij iedereen 'het is maar een getal' roept. Geen leeftijd dus om blij mee te zijn, of om mij trots bij te voelen. Ach, de euforie van die tiende verjaardag, het heldere zelfbewustzijn van de veertigste, het milde geluk van de zestigste...

¨We schrijven onze naam in de oppervlaktes van de wereld,
reizen onrustig van taal naar taal. De tekens zijn
wij en we zingen en zuchten heen en weer op deze tijd.
Moe zijn we, uitgeput en vluchtig als adem.
Bouwers waren we toen, maar in dit nu verdwijnen we.¨

Niet dat àlles met het ouder worden minder wordt. Er is wat mij betreft heel veel dat juist steeds meer wordt: mijn hekel aan parfum, mijn voorkeur voor dierlijk eiwit, mijn afkeer van honden, mijn fascinatie voor lange wandeltochten - en zowel de tevredenheid als de angst dat dit het is. Dit wissewassig leven zonder gids of doel, en zonder man om mij aan uit te leveren.

¨In een bed onder een lege hemel slapen we samen, willen
niet meer wakker worden uit onze oude wereld. Soms pluk ik
een roos voor je of bestudeer onze wegen in de sterren. Maar
er is geen weg terug naar de achterkant van de woorden
en 's nachts streel ik je, hoop dat je weer tot me spreekt.¨

Mijn allernieuwste wandelschoenen zijn van dik, donkerbruin leer, met rond de enkel een kraag van pure wol. Pelgrims-schoenen. Ze hebben zolen uit een beroemde autobanden fabriek, die fabriek met dat dikke mannetje als logo. Onverslijtbaar? De tijd zal het leren. Stiekem hoop ik natuurlijk die zolen wél te verslijten, en dan nog lang niet te oud te zijn om alwéér nieuwe wandelschoenen te kopen.

¨Hoe we 's nachts dromen van de tijd dat er geleefd werd
op de lange paden die de wereld altijd al getrokken had.
De tekens waren zo wonderlijk helder, fonkelden boven
de weilanden. Binnensmonds pratend bouwden we steen
voor steen tot kathedralen van licht. In die taal baden we.¨

'Het houdt nooit op', zeiden we tegen elkaar. We zaten boterhammen te eten op een kring van stenen in een speeltuin, zes wandelvrouwen - en we praatten over onze veranderende voeten en de eeuwige zoektocht naar goede wandelschoenen. We zaten met de ruggen naar elkaar toe. 'Een heksenkring', zei de een. 'Jij bent de opperheks', zei een ander. Wat ze allemaal lachend beaamden. Allemaal behalve ik, want ik was die opperheks.

¨In het begin droomde ik en 's nachts zakte
ik naar een diepblauw veld met sterren.
Als een spreeuwtje lag ik in de knotwilg,
sliep met klitten in mijn haar en zoog
op de duim. Haar groene jurk wapperde
als een een groot gordijn tussen mij en
de wereld. Later zou ik wel groot worden.¨

(De cursieve tekst is afkomstig uit gedichten van Albertina Soepboer: 'Los Peregrinos' en 'De knotwilg'.)

geplaatst door RodeJas - 3074 keer gelezen