terug

De man in de bus

zondag 28 augustus 2022

´Tekens worden steeds zachter, kruipen de huid in en
vallen in de oude sporen. Soms kan ik ze verstaan.´

Hij klom in een wolk van licht het middelste trapje op van de NS-touringcar. Ik zat precies recht tegenover dat trapje, om straks zo snel mogelijk weer uit de bus te kunnen stappen. Oogcontact, ik knik. Kom maar naast me zitten, vreemde man. Hij blijkt met vijf treinen op weg te zijn naar een kasteeltje in Frankrijk, ik ben met twee treinen en een stadsbus op weg naar het paradijsje van mijn jongste dochter. Ik had meer twijfels bij deze, vanwege het vervangend busvervoer immers langere, reis dan hij. Terwijl ik geen enkele tijdsdruk heb en hij wel. Ruilen? Hij lacht me uit. Het deukje bij 'zorgeloos' op mijn profiel blijft dus een deukje.

´De oude vrouwtjes stiefelden de straten op en neer.
Geen andere klank treft me dan mummelen in de
verleden tijd.´

Hoe kwamen we zo gauw al op het wonderlijk egocentrische wereldbeeld van de jongeren in deze tijd? Ik vertelde over de twee buitenlandse studentes en hun verjaarsfeestje. Dat ik, de enige flatbewoner mét kinderen, ook de enige was geweest die de little darlings erop had gewezen dat een dergelijk feestje in deze flat níet was toegestaan. "En nu vinden zij jou níet aardig?" "Ik ben níet in die flat gaan wonen om aardig gevonden te worden." Wat niet helemaal waar is, maar waar genoeg tijdens een toevallig gesprek met een vreemd vertrouwde man in een volle bus. Of zou hij juist wél uit zijn op een therapeutisch gesprek? Is dat zijn teken van toenadering?

´Wie luistert, hoort meer spraak in de bijl die
ze in de grond slaan, in hun messen die de vissen
opensnijden.´

Hij helpt in dat kasteeltje dolende zielen de weg naar zichzelf te vinden. Ik schrijf blogs op een datingsite. "Jij neemt je mede bloggers zeker onder je hoede?" Ook zoiets. Ben ik van glas? Ziet hij hier, in deze bus, de vrouw die ik ooit was? De vrouw die ik uit zelfbehoud heb moeten vervangen door een meer stoïcijns exemplaar? Ik moest maar met hem meereizen naar zijn kasteeltje om daar de weg naar de moedige vrouw in mij te vinden, de vrouw uit één stuk. De vogels weten ook zonder mij wel raad met de druiven in het paradijsje, en met de appels. Hoewel. Hij mijdt kinderen. Voorlezen? Verloren tijd! Eh. Voorlezen versterkt de band met het kind, versterkt de verbeeldingskracht, de taalontwikkeling en de fantasie? Hij lacht weer: "Ik zal maar niks meer over kinderen zeggen." Ik bekijk hem maar eens. Zie zijn lichte, losvallende overhemd, zijn afgeknipte spijkerbroek, de haartjes op zijn onderbenen, zijn hardloopschoenen. Hij heeft sandalen in zijn koffer, zegt hij; hij wil graag met zijn tenen kunnen wiebelen. Ik laat hem mijn schoenen zien: best elegante (verbeeld ik mijzelf op dat moment) barefoots - en hij maakt, hebberig geworden, een foto van de zijkant, van het merkteken, de V in witte zeskantjes.

´In het donker komt hij op me af, trekt mijn haar
uit mijn kop. Ik begrijp het, proef het tot in het merg.
Zijn oog kijkt toe´

Hij beroert mijn bovenarm met zijn hand, zegt "sorry" en ik laat na zíjn bovenarm aan te raken. Eenmaal buiten de bus, weer verenigd met onze koffers, geeft hij mij een hand, een stevige hand. "Dank je wel!" Ik, verrast: "Jij ook bedankt!" Waarna hij tegen de mensenstroom in terug moet naar het uitcheckpaaltje. "Vergeten te bliepen." Goede reis, aardige, vreemde man!

´Scherp hoor ik je stem en zijn lachen. Hoe vaak
komen die klanken en toch verdwijnen ze elke dag.´

(De cursief geschreven tekst is het gedicht 'O Moucho' van Albertina Soepboer)

geplaatst door RodeJas - 4083 keer gelezen