Het pad van de liefde is niet zonder struikelblokken
maandag 8 augustus 2022
Ik mag graag en veel fietsen. Als ik een prettige fietstocht wil hebben zijn er enkele voorwaarden. Ik moet een goede fiets hebben, het moet goed weer zijn (ik fiets niet graag als het stormt of regent), en de weg moet geschikt zijn voor mijn fiets. Onlangs vond mijn stalen ros, een tweedehandsje waarop ik al heel wat jaren reed, dat hij zijn pensioengerechtigde leeftijd had bereikt, in the middle of nowhere gaf hij er de brui aan, dus moest ik bijna 8 km. lopen en hem verder begeleiden…
Op fietspaden met rood asfalt is het fijn rijden. Tegelbestrating is een stuk minder comfortabel, gewone klinkers zijn vaak vrij hobbelig, om maar niet te spreken van zogenaamde kinderhoofdjes. Op een zandpad kan ik niet fietsen, als het een kort stukje is loop ik dan maar met de fiets aan de hand. Het wegonderhoud laat af en toe behoorlijk te wensen over, hoewel overal aannemers in de wegenbouw druk bezig zijn. Een reparatie aan het wegdek wordt vaak pas uitgevoerd na klachten van weggebruikers. Regelmatige controle van de wegbeheerder, zeker als het gaat om binnenwegen en fietspaden, lijkt tot het verleden te behoren.
Het liefdespad is ook dikwijls slecht onderhouden, en op het pad van de liefde zijn veel hobbels. Het ergste is een afgesloten weg. Het pad is door wegwerkers afgesloten en er is een omleidingsroute. Soms weet ik van te voren dat de weg waar ik over rijd niet begaanbaar is, maar het gebeurt ook, dat ik pas als ik voor mijn weg sta zie, dat ik moet omrijden.
Wat betekent dit op het amoureuze vlak?
In een groep, waar ik vaker kom zie ik een leuke dame. Zij is zo’n persoonlijkheid, die met iedereen gemakkelijk contact maakt. Ik houd eerst afstand, maar op een goed ogenblik waag ik het erop haar aan te schieten. In het gesprek dat dan volgt wordt al duidelijk dat ik geen avances hoef te maken, haar vriend komt haar over een uurtje ophalen.
Struikelblokken op het liefdespad kunnen overal liggen. Als ik goed omlaag kijk kan ik kuilen in de weg of los liggende stoeptegels ontwijken, maar dan loop ik het gevaar dat ik tegen een slagboom of wegafzetting aan bots. En bij recht vooruit kijken mis ik natuurlijk die kuilen in de weg. Ik geloof dat struikelblokken op het liefdespad ook in mijzelf kunnen zitten.
Het is soms nog te kort geleden, dat een relatie geëindigd is. Dan zit die nog in het hoofd, en dan is het niet haalbaar om een nieuw avontuur te starten. Zolang iemand in zijn directe omgeving tastbare herinneringen bewaart aan dat vorige contact, zoals foto’s, dan zullen die in de weg staan. Ik ben vooral als ik een afspraak had met een weduwe op deze herinneringen gestuit.
Het is niet eerlijk om anderen steeds de schuld te geven van de struikelblokken op mijn liefdespad. Vaak moet ik zelf de handen uit de mouwen steken en ze opruimen. Wel kan ik dat doen met hulp van anderen. Maar zou een nieuwe liefde dé oplossing zijn voor het liefdesverdriet? Wie een nieuw huis bouwt moet toch zorgen dat de bouwplaats helemaal vrij is van restanten steen van vorige bouwsels?
Ook bij een date zijn er soms letterlijk struikelblokken! Ooit zat ik met mijn date in een restaurant, en ik kon maar net voorkomen dat onze consumpties omvielen. De poten van het tafeltje waren van ongelijke lengte. Enkele bierviltjes zijn dan een slimme oplossing.
Ernstiger was het incident op een terras, waar mijn date en ik in een geanimeerd gesprek zaten. Ik verschoof mijn stoel, een van de stoelpoten belandde in een gat, waarin kennelijk een parasol gestoken kon worden. Met als gevolg een gevallen man… Dit is gelukkig tot tevredenheid van mijn date en mij opgelost, wij (mijn date en ik) waren “not amused” en ik heb bij haar een verpletterende indruk achter gelaten.
Dat er struikelblokken zijn op een liefdespad hoop ik helder gemaakt te hebben. Laten we er alleen niet over vallen. Ik wens iedereen een mooie wandeling op zijn of haar pad van de liefde! Bij de wandeling over het liefdespad moet je niet somberen maar juist opgewekt stappen; zorg voor een goede outfit en een goed humeur!
geplaatst door Aktivo1 - 2334 keer gelezen
Vorige berichten
Over vulkanisme en liefde
Vulkanisme is een van de meest heftige natuurverschijnselen waardoor je als mens soms een gevoel van onwerkelijkheid krijgt als je er langer over nadenkt.
We leven op een enorme bol met een kern van vloeibaar metaal. En onder de aardkorst die op sommige plaatsen dun is, zit vloeibaar gesteente dat na miljoenen jaren nog niet is afgekoeld. Via nieuwe of bestaande barsten perst dit gesteente zich soms met enorme kracht naar buiten en dan noemen we dat een vulkaan. Ze zijn overal, ook voor onze kust. De meeste zijn inactief maar dat zegt niet dat ze morgen niet kunnen uitbarsten. Soms wordt een vulkaan volkomen onverwacht weer actief, Sommige vulkanen zijn regelmatig actief zoals op IJsland en Hawaii. Overeenkomst van alle vulkanen is dat ze ondanks alle kennis die is opgedaan door bestudering van voorgaande uitbarstingen en de modernste meetapparatuur, het nog steeds niet mogelijk is te voorspellen of een vulkaan zal uitbarsten, wanneer dat gebeurt en hoe heftig dat gaat worden.
De overeenkomsten tussen vulkanisme en liefde, (verliefdheid) zijn wel duidelijk. En hoewel de wetenschappers hier wellicht nog meer onderzoek naar hebben gedaan dan naar dat andere natuurverschijnsel heeft dat nog maar weinig opgeleverd. Het is Inmiddels bekend dat het hart hierbij geen enkele rol speelt dat is gewoon een fenomenale pomp. Het gebeurt allemaal in de hersens en er is een bijzondere cocktail van hormonen voor nodig. En tioch blijven we hartjes sturen terwijl hersentjes meer toepasselijk zouden zijn. Maar hoe, waarom, hoe lang, hoe heftig en tig andere vragen zijn nog niet beantwoord. De een vindt dat wel prima, want een beetje mysterie in het leven mag toch best. Een ander kan bijna niet wachten op de verliefdheidspil. De juiste cocktail van hormonen voor beiden en de liefde kan beginnen. Is de pil uitgewerkt neem je gewoon een nieuwe dosis. Een duizelingwekkende gedachte, nooit meer eenzaamheid en alle datingsites kunnen worden opgeheven en bloggers hebben wel wat beters te doen dan schrijven.
Een andere gedachte nog over datingsites en daarvoor moet ik 1964Pete bedanken. In eerste instantie zoek ik hier vriendschap, ook daar is de site immers ook voor bedoeld. Daarvoor is ook een klik nodig maar er zijn verder minder ‘hobbels’ te nemen. Maar ik werd nieuwsgierig gemaakt naar de functie ‘zoeken’ hier. En inderdaad zijn er volgens het algoritme op 50+ tientallen vrouwen die een 100% match zijn met me. Dat zou toch moeten inhouden dat we zonder veel moeite een stel zouden kunnen worden met de juiste cocktail en alles wat er verder bijhoort. Betekent dat dan dat het gezegde dat iemand die op zoek is naar een partner juist is: geen handvol maar een land vol? Tenslotte zijn niet alle vrouwen die ern partner zoeken hier ingeschreven. Hoe groot zou het aantal 100% matches dan in totaal zijn? Honderden of zelfs duizenden? Wat zegt dat dan weer over liefde? Er is ook een meer romantische opvatting dat een mens maar een echte grote liefde in zijn leven zal kennen, die voorbestemd is maar niet per se hoeft uit te komen. Andere relaties kunnen dan best fijn zijn maar kunnen niet eens in de schaduw staan van die ene ware liefde. Wie het weet mag het hietonder zeggen.
Thuis
Zo, lekker kontje, dacht ik, toen ze wegliep.
Dat was wellicht niet per se een gepaste gedachte na ons gesprek, maar gedachten leiden een vrij autonoom bestaan. Je kunt er zo weinig tegen doen. Ze hooguit achteraf betreuren, maar om onkruid te wieden, moet het eerst opkomen, al zou ik mijn gedachte over haar kont niet als onkruid willen afdoen. En daarbij, wat de een onkruid noemt, is voor de ander een prachtige plant.
We stonden op het brood te wachten. De bakker die het brood op de camping bezorgde, was weer eens te laat. Ze zei, dat ze de dag erop weer naar huis ging en toen ik haar vroeg waar thuis was, was haar antwoord dat thuis voor haar niet met een plek te maken had, maar meer met mensen en dan vooral die ene. Nee, die was er nu niet, maar ze had het wel gekend en daarom wist ze dat ze thuis was in zijn armen, waar dan ook. Ik vond het, hoe interessant ook, nog wel zware kost om tien over acht, het was al erg warm, maar zij stak enthousiast van wal. Een lange stoet aan schrijvers, dichters, filosofen en zelfs schilders passeerde de revue om haar invulling van het begrip thuis kracht bij te zetten. Mijn enige bijdrage aan het gesprek bestond uit een verwijzing naar het liedje Hier van Stef Bos en Fernando Lameirinhas, wat ik alleen maar ken, omdat ik het altijd in de les behandel.
De bakker bracht verlossing. Ze nam haar brood, ik wenste haar wel thuis, ze draaide zich om, liep weg en ik dacht mijn ongepaste gedachte.
Ik ben inmiddels ook weer thuis. Er is niet veel veranderd. Ja, de kleur van het duinbos waarop ik uitkijk, was eind mei groen en is nu geel, maar de struiken en bomen hier hebben welbeschouwd weinig te klagen in vergelijking met hun verkoolde collega's op de zwartgeblakerde vlaktes en hellingen in een groot deel van Zuid-Frankrijk.
Mijn thuis is geloof ik toch meer een plek dan een mens. Natuurlijk zou die plek wel heel erg beïnvloed worden door de aanwezigheid van een ander, dat wel. Ik moet er niet aan denken. Alhoewel, zo'n kont zou enige onderhandelingsruimte bieden.
Rollenspel
Ze kwamen me weer goed van pas de afgelopen weken, de adviezen van de psychiater die mijn huwelijk had gefileerd: ‘Je hebt je te veel in hem ingeleefd,’ zei ze. Ze had tien minuten de tijd voor tien gesprekken van een uur, die psychiater, want ze ging met zwangerschapsverlof. Wat ik toen geen probleem vond. Later eigenlijk wel: Ze zei ook dat ik ‘nog heel’ was, maar zo heel was ik nou ook weer niet. Ach, in deze beknopte vorm is het voor mij wel gemakkelijker te onthouden allemaal. ‘Ga nooit meer met hem in discussie’, dat zei ze ook.
Dit is een datingsite: Een soort club van mensen die elkaar niet kennen en die de club verlaten zodra ze wel iemand hebben leren kennen. Dit is een bijzondere datingsite; een datingsite met extra mogelijkheden om het ‘thuiskomen’ succesvol te laten verlopen: Things2Share, en de blogs. Met plaatjes, muziek filmpjes, tekstjes en teksten vertellen we elkaar alvast wie we zijn. Hoe leuk, hoe gevoelig, en hoe geïnteresseerd in de wereld om ons heen enzo. De persoonlijke berichten bestaan alleen uit woorden. Nu lijkt het mij logisch dat twee vreemden die elkaar mails sturen, zich in de ander proberen in te leven om het geschrevene goed te begrijpen: getypte woorden zijn soms niet meer dan het makkelijke buitenste schilletje van een mens. Trouwens, ik heb ooit gepleit voor het plaatsen van een handgeschreven brief bij een profiel, om meer inzicht te verkrijgen in de rafelrandjes van iemands karakter. Naïef, natuurlijk. Wie zich achter een onechte foto kan verstoppen, kan zich ook verstoppen achter een onechte handgeschreven brief. Maar ja, dit is wel een datingsite; het is echt de bedoeling om elkaar bij wederzijdse belangstelling uiteindelijk in de ogen te zien. En wie ben jij dan?
Nu is een date afspraak nakomen niet de meest opvallende eigenschap van iemand die, ondanks een uitvoerige mailwisseling, niet lijkt te willen laten zien wie hij echt is. En dan vergaat het mij net zoals De Kleine Prins, die ontdekte dat alle tijd die hij aan zijn roos had besteed, die roos juist zo belangrijk voor hem maakte.* Wat te doen? De adviezen van die psychiater als verouderd beschouwen en mij volledig in deze onbekende man verliezen? Er zijn in de loop der jaren immers zoveel nieuwe inzichten ontstaan in de psychiatrie; misschien zou ik nu een totaal ander advies krijgen?
Nee, ik heb een beter idee, een veel beter idee: we maken er een Larp Date van! LARP is een rollenspel zonder publiek; elke deelnemer speelt een zelf bedacht personage, passend bij een vooraf afgesproken thema. Bij deze date hoeft het thema niet als vanzelfsprekend een liefdesverhaal te zijn, lijkt mij, dit is immers een eerste ontmoeting. Hoewel, bestaan er eigenlijk verhalen die niet over de liefde gaan? Oh ja, Macbeth van Shakespeare, het koningsdrama vol bloed en verleiding; daarin is wellust uitsluitend machtswellust. Dan kan ik mijn zwartfluwelen heksenjurk weer eens dragen, en hij kan Macbeth zijn, met krullenpruik, baard, en een hoed met een brede, slappe rand. Of zou hij meer fantasie hebben en voor een minder realistisch personage kiezen? Hoe dan ook, we ontmoeten elkaar - en dan, na wat inleidende zinnetjes, gebeurt het. Hét. Die stem, die lach, die handen, die manier van bewegen, die half verscholen ogen. We leggen onze maskers af, en we vallen elkaar haast huilend van opluchting in de armen. En we leefden nog lang en gelukkig.
*uit ‘De Kleine Prins’, van Antoine de Saint-Exupéry