terug

Compassie

donderdag 1 september 2022

Om de vakantieperiode in stijl af te ronden nog een romantisch reisavontuur. Ik moest eraan denken toen ik laatst het advies kreeg om eens een busreis te gaan maken. Wat dat betreft, sorry, aan zo’n voorgeprogrammeerde reis per touringcar ben ik nog niet toe. Ik kan het mij wel voorstellen hoor, de gezelligheid en het geheel verzorgd zijn, maar bij mij roept het toch vooral claustrofobische gevoelens op. Toch heb ik wel eens een busreis-vakantie meegemaakt. Niet van het type luxe comfortcoach, dat dan weer niet, maar een overeenkomst is zeker, dat je je medereizigers heel aardig leert kennen als je pakweg twee weken bij elkaar op schoot zit.

Het reisgezelschap was per vliegtuig aangekomen in Verweggistan, maar de reis moest verder per bus worden voortgezet volgens een strak reisschema. Vrij reizen was in dit land geen optie maar daar stond tegenover dat wij als Vrienden van de Natie een heuse VIP-behandeling kregen. Dat kwam de stemming ongetwijfeld ten goede. In de gammele bus, die naar Verweggistaans gebruik van improvisaties aan elkaar hing, waren verschillende mensen van ongeveer mijn leeftijd en de meesten bovendien alleenstaand (of... daar leek het op, zoals later zal blijken). Met de knusse bus werden lange afstanden afgelegd, binnen werd derhalve flink geflirt - nou ja door mij in elk geval. Misschien is dat ook wel het meest aantrekkelijke van busreizen bedacht ik later.

Zo ontmoette ik dus Nelie (niet haar echte naam natuurlijk), de liefste, zachtste vrouw die een mens zich maar kan voorstellen en ik werd hartstikke verliefd. En het was wederzijds, zo leek het. Wij hadden lange gesprekken over de Zin Van Het Leven en dat soort zaken. Terwijl ik de omgeving fotografeerde, was Nelie met een microfoon in de weer om allerlei geluiden op te nemen, wat ik heel bijzonder vond. Het ging er tussen ons heel lief en ridderlijk aan toe. Ik had zeker wel verder willen gaan, maar er was een klein probleempje: Nelie was getrouwd en had een gezinnetje. Ai, nee daar zou ik nooit tussen willen komen, dus deze romance bleef platonisch.

Toch hebben wij elkaar nog wel een paar keren ontmoet. Ze kwam bij mij op visite en we hadden het over over de situatie. Ik zie ons nog zitten, op kussens voor de kachel, met kaarslicht en rode wijn, heel romantisch allemaal. Maar het was duidelijk, dat zij met haar familie in het reine zou moeten komen, linksom of rechtsom. Toen besloot ze om het huwelijk een nieuwe kans te geven. Gelukkig maar, ik hoop dat het met hen is goedkomen. We hebben elkaar daarna nooit meer gezien.

Achteraf denk ik dat mijn oogappel eigenlijk vooral een escape nodig had voor reflectie, een beetje afstand van een relatie die wat benauwend was geworden. Misschien ook om een signaal af te geven aan de achterblijver. Ik ben blij dat ik iets voor haar kon betekenen in die periode en vooral ook dat er niets is gebeurd waar zij achteraf spijt van zou kunnen hebben.

Het was voor mij een liefdevolle en leerzame ervaring. Dat liefde ook, en misschien wel op de eerste plaats, compassie is. Compassie is een mooi woord, ik kom het soms tegen in de profielen die ik hier lees. Dat het nodig is om aandacht te hebben voor de omstandigheden en gevoeligheden van mijn beoogde geliefde en mij daarin kan verplaatsen. Dat geven om een ander zelfs kan betekenen dat ik mijn eigen verlangens daarvoor opzij moet zetten. En tenslotte, dat ik daardoor zelf een rijker mens kan worden. Althans, ik heb het zo ervaren.

Nelie heeft mij nog een bandje gegeven met haar geluidsopnamen. Zou toch super zijn als ik dat nog eens zou kunnen terugvinden... :-)

geplaatst door Pelgrim - 1982 keer gelezen