terug

Overwegingen bij de hitte

zaterdag 10 september 2022

Er kookt bloed in mijn hersenpan, machteloos schuimend bloed. Ik lig op mijn buik; ik moet even hebben geslapen. Wanneer ik met mijn hand m'n gezicht aan raak, is dat met een dode hand. Houdt het nooit op? Het brult boven de stad, er daalt smerigheid op haar neer. Het is te veel, het is veel te veel. Van alle vormen van openbaar vervoer is vliegen wel de meest opdringerige voor wie er niet mee reist. Voor wie wil slapen, voor wie een boek wil lezen, voor wie op straat loopt, een appeltje schilt, een liedje zingt, voor wie een ommetje maakt door het park. Het houdt nooit op.

Laat ik blij zijn met de halsbandparkieten. Zij vliegen ook, proberen zelfs vliegend van de zonnebloemen in mijn kleine stadstuintje te eten. Maar ze zijn geen meesjes, nog lang niet. Het merel zijn beheersen ze bijna. Ze zitten solitair hoog in de berk aan de overkant van de straat, en praten met een maatje in de lindeboom even verderop. Ze schreeuwen nog wel; met dat gebrul boven hun kop zullen ze nooit leren zingen als een merel. Ze zijn altijd vrolijk, die halsbandparkieten - of altijd in paniek? Ze lijken de auto's voor lief te nemen, de vroege herfst - zelfs de onverschilligheid van de stad, de uitgemergelde stad.

Laat het regenen. Laat het regenen! Mijn regenjack hing ineens niet meer over zijn knaapje aan de kapstok. Help! Waar heeft het voor het laatst geregend op mijn moedeloze schouders? In Aken. In het grijze, stoffige Aken. Waar zal mijn regenjack dus nu zijn? Aan het haakje in de trein van Aken naar Heerlen natuurlijk. Aan voorstellingsvermogen geen gebrek: ik zie hem hangen, met het opbergzakje eroverheen. Mijn schuld! Hij heeft dus nu óf een nieuwe eigenaar gevonden, óf hij staat op de foto bij de gevonden voorwerpen. Nee, geen regenjack daar. Nou zeg, hij was - want Jupiterrood - zwaar afgeprijsd. Niemand wilde hem kopen. En nu hij gratis is, wil je hem wel?

Het is zo heet. Het is zo verschrikkelijk heet. Ben ik daartoe een kind geweest? Een zingend, slootje springend, de Lek over zwemmend, bij (al dan niet door mijn moeder opgedrongen) vriendinnetjes spelend kind - om hier te eindigen als een gesmoorde kip?
Laat het regenen, laat het regenen! Laat het hagelen desnoods. Laten we bidden om regen, nee, laten we dansen. Laten we rechtvaardig handelen hoger aanslaan dan 'laten we het gezellig houden.' Het gedicht op basis van een gejatte tekst is, hoe mooi ook, een gedicht op basis van een gejatte tekst. Weg met dat gedicht! De man die herhaaldelijk de grenzen van 'het gezellig houden' overschrijdt, is niet meer dan een man die herhaaldelijk de grenzen van 'het gezellig houden' overschrijdt. Weg met die man? Welnee - en al helemaal niet op basis van een dubieuze beschuldiging.

Laat ik maar eens het trapje naar de koele kelder afdalen en mijn regenjack uit de rolkoffer pakken. Niet zoeken maar pakken. Dat zei ik ooit tegen een vriendin die de handleiding van haar nieuwe printer kwijt was. Ik splitste een stapel tijdschriften in tweeën en daar lag de handleiding. Ze was hem liever kwijt, begreep ik later. Ze zag die printer als een vijandelijke indringer, als een Trojaans Paard. Verder dan haar Burmese kater hoefde wat haar betreft de vooruitgang niet te gaan. Ik pak het opbergzakje met daarin m'n opgerolde regenjack uit de koffer en hang het jack over zijn knaapje aan de kapstok. Zo, nu de regen nog.

Misschien moest ik altijd een bol vissersgaren in huis hebben, en van die metalen ringen. In een ring gemacrameede levensbomen zijn zeer gewild, zag ik op de Scheveningse boulevard. Zo kan ik mij altijd nuttig maken tijdens de hitte. Nog altijd nuttig maken. Nog altijd.

PS Het regent weer. Leve de regen!

geplaatst door RodeJas - 2065 keer gelezen