Terug uit Portugal met mooie ideeën
dinsdag 13 september 2022
Een paar dagen om te wennen, maar in je eigen huis is alles bekend. Hoewel ik drie weken weg was, werden de katten goed verzorgd door mijn buurman. En gisteren heeft hij mij weer onthaald met een uitgebreide maaltijd. Ik ben blij met zulke aardige mensen, soms denk ik dat ik het ook zou kunnen volhouden met een goede vriend in huis. Heel praktisch, samenleven maar dan met beperkingen van je gevoelens. Het is de vraag of ik zoiets vol kan houden.
Dat komt hier niet ter sprake want mijn vriendelijke buurman heeft een LAT-relatie met een mevrouw in het dorp. Zij delen de week op, meestal 4 dagen samen in haar huis en hij 3 dagen alleen in zijn huis. Daarom geeft hij om zijn buurman die ook alleen is. In hetzelfde dorp of stad is wel zo makkelijk. Geen lange afstanden.
Die vrolijk en aantrekkelijk lachende vrouw van de Datingsite leek me heel ver weg. Zij woont in het zuiden en ik ben zo nu en dan in Vlaanderen bij mijn kinderen. Het zuiden van ons land is behoorlijk breed. Ik had haar geschreven dat ze vast wel een meneer bij haar in de omgeving zou vinden.
Nu waren mijn ideeën over de toekomst nog onduidelijk. Ik wil eigenlijk deze woonplaats verlaten en opnieuw dichter bij mijn kinderen in het zuiden gaan wonen. Moet ik nu dan wel zoeken naar een vrouw of wachten tot ik ergens woon? Wat ik zelf wil zal een ander niet snel voor kiezen. Wij van onze leeftijd zijn eindelijk gearriveerd en tot rust gekomen. Je gaat niet nog eens de onzekerheid tegemoet. Ben je alleen dan wil je nog wel een relatie proberen die binnen jouw plaatje past. Maar wel vaak afgebakend tussen jouw verworven mogelijkheden.
Dat is best te begrijpen want je hebt tot hier al een lange weg afgelegd.
Ik had vroeger al keuzes gemaakt waar ik nu nog mee moet dealen. Mijn volgende stap in het proces van verandering is de beslissing dat ik niet naar mijn kinderen in Vlaanderen ga en daar echt als opa aan de slag kan, maar ik ga naar mijn dochter in Lissabon wat op zichzelf een nieuwe periode van ontdekken wordt. Dat past beter bij me.
Ik heb de afgelopen drie weken In Lissabon als heel prettig ervaren. Natuurlijk spreek ik nog geen Portugees maar met Engels kom je daar best ver. Er wonen ook heel wat Nederlanders, kijk maar eens in de Facebook groepen die zich daar op richten. Mijn dochter heeft sinds kort definitief een tweede huis gekocht voor familie en vrienden. Het ligt in een natuurgebied niet ver van de grote monding van de rivier in de oceaan. Het huis heeft drie ruime slaapkamers en een een grote huiskamer en keuken. Met een behoorlijke tuin er omheen. Ze nodigt me uit om er te wonen. Voor de andere familie wordt het aantrekkelijker gemaakt daar een tijdje te verblijven. Zo krijg ik hopelijk ook mijn andere kinderen daar op bezoek.
Het meest spannende vind ik nog dat ik mijn auto weg zal doen en een camper ga kopen. Geen busje zoals ik vroeger had, maar een wat groter model waardoor ik in staat ben om er langer in te verblijven. Rondtoeren door Portugal en Spanje en indien nodig heen en weer naar het Noorden of de camper bij het huis in Arrábida laten staan en met het vliegtuig naar het Noorden.
Dan opeens blijkt de mogelijkheid dat ik ook langs kan gaan bij die vrolijk lachende mevrouw met haar heerlijk wilde haar. Zij wilde ook heel graag in Portugal zijn en daar in het koude seizoen verblijven totdat het in Nederland ook weer warm wordt en haar tuin onderhouden moet worden. Het zuiden van Nederland is dan opeens niet zo ver weg meer. Ik heb heel veel in eigen hand, maar een nieuwe relatie kies je met twee. Wellicht kan, na een voorzichtige aanloop, de camper helpen om elkaar goed te leren kennen.
geplaatst door jacco - 1056 keer gelezen
Vorige berichten
Verjaardagen, je kunt er niet omheen
Elk jaar word ik een paar keer bepaald bij een verjaardag in de familiekring. Twee keer heel kort na elkaar, mijn zoon en een dag eerder ikzelf. Het is dan weer puzzelen wanneer we dat vieren. De rest van mijn familie verjaart op geheel andere tijden in het jaar, zoonlief en ik zijn veroordeeld tot de maand januari.
Verjaardagen werden vroeger doorgaans gevierd op de geboortedag. Nu in veel relaties tweeverdieners zijn zullen zij hun verjaardag vaker in het weekend vieren, voorop gesteld dat zij niet op zaterdag of zondag hoeven te werken. Mijn verjaardag viel dit jaar op zondag en de verjaardag van mijn zoon op maandag. De “viering” van de laatstgenoemde dag schuift dan een kleine week op.
Ik liep in voorgaande jaren tegen een dilemma aan. Wie nodig ik wanneer uit?
Het leek vroeger altijd eenvoudig iedereen op dezelfde dag en tijd bij mij thuis welkom te heten. Achteraf bleek dit nu mijn kleinkinderen wat ouder zijn en mijn zoon een hond heeft, die hij vorig jaar ook meenam niet zo’n slimme optie te zijn. Vorig jaar hoorde ik na de verjaardag van een van mijn kennissen, dat ze “not amused” was, door de combinatie van mijn jongste kleinkind, die ernstige gedragsproblemen heeft en de hond met de overige visite.
Ook tussen de kennissen onderling is het helaas niet altijd koek en ei…
Om herhaling van deze situatie uit te sluiten had ik nu twee “shifts” afgesproken, eerst komen mijn kennissen / vrienden en daarna mijn familie. Dat is ook met het oog op de beschikbare ruimte een goede oplossing.
Dat ik weer een andere leeftijd moet noemen als iemand mij vraagt: “Hoe oud ben je” is soms confronterend, zeker als het iemand is die verder niets van mij weet. Standaard reageer ik dan met “Hoe oud denk je?” Dat lijkt tactisch, maar het is niet uitgesloten, dat de reactie niet gespeend is van een complimentje.
Wat er op tafel komt is een ander punt van aandacht. Een deel van de visite heeft heel specifieke wensen wat betreft een natje en droogje. Omdat van een eenpersoons huishouden nooit geëist mag worden, dat de bewoner standaard een assortiment van een lunchroom heeft heb ik dat wensenlijstje gelukkig vorig jaar goed uitgewerkt en zorgvuldig bewaard.
Het is fijn als een van mijn gasten aanbiedt wat te helpen bij het bedienen en opruimen. Door wie dat doet merk je meteen, hoe zorgzaam iemand is.
Ik hang thuis geen slinger of andere versiersels op. De hopelijk gezellige sfeer komt wel door de gesprekken. Die zijn weer geheel anders als familie of als vrienden / kennissen op bezoek zijn.
Zelf ontkom ik niet aan het evalueren van het voorbije jaar en een vooruitblik op het nieuwe levensjaar. In 2026 heb ik behalve een of twee keer een vakantiereisje maken niets bijzonders op de agenda staan. Maar ik ben terughoudend bij het boeken van het reisje, wie weet komt er iemand op mijn pad met wie ik samen op reis ga. Je weet maar nooit.
Welke ervaringen hebben jullie met het vieren van verjaardagen? Kiezen jullie voor een mix van familie en vrienden of juist niet? Vieren jullie het op de dag zelf of liever op een dag in het weekend? Of vieren jullie het helemaal niet?
Vorm
... of inhoud? Daar moest ik aan denken bij al het geneuzel en gebeuzel over taalfouten.
Ik heb lang geleden twee jaar een relatie gehad met een niet-geletterde vrouw. Dat de relatie geen stand hield kwam niet door haar gebrekkige geletterdheid, maar door mijn gebrekkige emotionele intelligentie. Over hoe het daar nu mee is gesteld doe ik geen uitspraken. Hij is al lang niet op de proef gesteld. Op een schrijffout heb ik haar overigens nooit kunnen betrappen, want ze kon niet schrijven.
Nu ben ik de laatste om te beweren dat taal alleen vorm is. Ik zou er een hele filosofische traditie die in het westen teruggaat tot op de Grieken mee ontkennen. Taal is betekenis, taal is context. Maar wat is de betekenis van betekenis en wat is context? Van die dingen.
Dus nee, ik ga taalgebruik, wel de meest pragmatische component, niet degraderen tot vorm, maar geneuzel en gebeuzel over d/t-fouten beslist wel. Dat gaat immers over hoe wij de taal vormgeven in zijn verschillende gedaantes, de geschreven taal wel te verstaan in dit geval. In de gesproken taal hoor je dat verschil helemaal niet. En laten we nu gemiddeld veel meer spreken dan dat we schrijven. Maar dan nog, ook in de gesproken taal horen we veel 'fouten'. Wat zijn eigenlijk fouten? Maar dat terzijde.
Helaas zijn we hier in eerste instantie aangewezen op het geschreven woord; die foto's zijn helemaal niet belangrijk toch? En laat nu niet iedereen de gave van het woord gegeven zijn. Kijk er langsheen, zou mijn tip zijn. En anders wordt het zoeken naar spelt in een hooiberg. Ik denk nog vaak aan haar.
Over de irritante gewoonte om taalfouten expliciet op taalfouten te wijzen en die te verbeteren en de onzin daarvan gaat in mijn vakgebied nog wel een leuke anekdote rond trouwens. Op maandag vraagt de juf tijdens het kringgesprek aan Jantje wat hij gedaan heeft in het weekend. En Jantje zegt: ik heeft bij papa geslapen. Nee, zegt de juf, ik héb bij papa geslapen. O, zeg Jantje, ik heeft u niet gezien.
Welterusten.
Opa
Een bekend fenomeen is dat veel mannen het fijner vinden om opa te zijn dan vader,en zo ook mijn vader. Groot voordeel was dat hij al op zijn 45ste voor de eerste keer opa werd en hij speelt deze rol nu al veertig jaar met verve:) Eerst natuurlijk voor mijn dochters, en mijn nichtjes. En inmiddels is hij ook al weer geruime tijd overgrootvader gelukkig. Maar een opa, dat hebben mijn kleinkinderen niet. Met mijn kleinzoon doe ik wel wat stoere dingen zoals samen varen met de kano of schatzoeken langs de geocaches. Maar niemand die met hem timmert of hem banden leert plakken en zo. Zijn vader doet dat ook niet met hem, die heeft een eigen bedrijf en altijd druk en weg. Zijn moeder heeft ook eigen bedrijven en als er iets stuk is, regelt ze iemand die het fixt
Maar hoe leuk is het, als er rolmodellen zijn in je leven waarvan je kan leren dat je heel veel zelf ook kan maken? Deze week zag ik een film uit Tokyo waarbij je familieleden kon huren. Best wel triest om te bedenken dat ook in Japan de familie verbanden al zo verwaterd zijn dat inhuur nodig kan zijn. Deze film had ook wel een vleugje humor en verhuurde geen opa's, maar wel vaders, echtgenoten en journalisten. Maar goed, wat heb je eraan om eenmalig een opa in te huren? Je wil toch dat je kleinkinderen iemand hebben die echt van ze houdt, en niet alleen deze week maar volgend jaar ook nog. Er zit niet veel anders op, ik moet ze maar zelf leren timmeren en banden plakken dan:)