terug

Horizon verbreden

zondag 16 oktober 2022

Wat van ver komt is lekker, volgens het spreekwoord. En je komt nog eens ergens. Het staat wel vast dat ik door de afspraakjes her en der in het land op allerlei plaatsen ben gekomen die ik anders nooit had ontdekt! En dat heeft invloed gehad op de manier waarop ik naar de omgeving kijk. Als ik ergens voor het eerst word uitgenodigd, dan is het niet zo waarschijnlijk dat ik die vreemde omgeving in mijn hart sluit - sowieso is een eerste ontmoeting vooral aandacht voor elkáar ;-) Maar naarmate ik er vaker terug kom, ga ik de nieuwe omgeving meer en meer zien door de ogen van mijn gastvrouw, die mij wijst op bijzonderheden en details en die mij leert hoe ik het landschap moet lezen.

Mooi is dat, wanneer iemand die zich verbonden voelt met een omgeving, dat die jou daarmee kan aansteken. Ik geef om iemand, en in het verlengde daarvan komt ook haar wereld voor mij tot leven! Of zou het wat minder hoogdravend zijn; dat ik gewoon ervan geniet als ik zie dat een ander geniet? Dat is per slot van rekening ‘positieve energie’ die op ons afstraalt. Zoals je van een vrolijk kind geniet. Of van een bevlogen muzikant; bij een concertje of amateurtoneel is het ook vaak zo, dat vooral de bezieling van de spelers aanstekelijk is, de professionaliteit is dan van minder belang.

Iemands enthousiasme kan mij meenemen in haar/zijn kijk op de wereld en maakt die aantrekkelijk voor mij.

Ik had dat met het Hollandse rivierenlandschap. Als kind uit een bosrijke omgeving trok mij een heuvelige omgeving van bos en heide het meeste aan. Voor de weidsheid van het vlakke land kon ik weinig waardering opbrengen, dat vond ik maar saai. Maar mijn vriendin van toen, die ik op een datingsite had ontmoet, woonde daar middenin en ze hield ervan om over de dijk te fietsen en uit te kijken over het water, de Hollandse luchten en de verre horizon. Door haar ging ik er ook anders naar kijken. Ik ontdekte dat een rijkdom aan vorm en details niet alleen in bomen en kronkelende landweggetjes te zien is, maar ook in de wolken, rimpelingen in het water, het ruisende riet. Gaandeweg ging ik de traagheid van dat landschap waarderen. Hoe een schip langzaam naderbij komt. Hoe de wolken langzaam overdrijven. Hoe het perspectief bijna ongemerkt verandert. En dat is niet meer weggegaan.

Als ik nu met mijn kanootje over de IJssel peddel kan ik me niet meer voorstellen dat ik daar vroeger geen oog voor had! Van het bos hou ik nog steeds, maar mijn blik is verruimd. De relatie hield geen stand maar ze had mij toch iets waardevols gegeven.

geplaatst door Pelgrim - 1847 keer gelezen