terug

Nieuwe kat

dinsdag 25 oktober 2022

(Zo wakker was ik nou ook weer niet.)
Soms, wanneer ’s nachts het duister in mijn slaapkamer grijs is en niet zwart, wanneer geelroze wolken licht door het grijs kolken, wanneer het licht intenser wordt zodra ik mijn ogen dicht doe, het licht links zweeft als ik rechts kijk en rechts zweeft als ik links kijk, soms dus, denk ik: Ik kan niet blindelings vertrouwen op wat mijn hersenen maken van de werkelijkheid. Het licht kruipt door een kiertje tussen de gordijnen. Het is maanlicht, ik weet het. Dochterlief heeft gelijk. Niet zoals zij het bedoelt: ’Mam, zou je niet eens gordijnen willen zonder dat strand patroontje?’ Ik ben immers gek op dat patroontje. Wel als grote stap voorwaarts: Na ruim vier jaar de tijdelijk opgehangen gordijnen vervangen door. Ja, door wat? Door eeuwige, vooruit, door de eeuwige gordijnen. Gordijnen uit één stuk.

(Zo diep sliep ik nou ook weer niet.)
In mijn droom was het plafond een overhangende massa geelroze sneeuw. 'Het kan wel', zei mijn metgezel - en hij klom behendig een hoog pad op, een smalle spleet tussen de sneeuw in. Een man als uit zwart papier geknipt. Was die kat er eerder al? Ik loop langzaam achteruit, zie hoe de overhangende sneeuw naar beneden stort en mijn metgezel verdwijnt. In de ruimte achter de sneeuw staan glanzend zwart geklede mannen. Deftig, minzaam, mijn metgezel is één met hen. Steeds weer verschijnen er vrouwen, feestelijk gekleed in zwart satijn met wolken geelroze tule. De mannen knikken instemmend. Ik begrijp dat ik me ook moet omkleden, dat ik de bruid ben. De kamer is vol zwarte jurken en druk gebarende vrouwen. Ik moet een hoedje kiezen. Ik ben de bruid niet.

(Alleen het allermooiste kattenplaatje staat garant voor een goede nachtrust.)
Nu het toch over katten gaat, moest het maar eens over katten gaan. Niet over katten in het algemeen, maar over mijn nieuwe oppaskat in het bijzonder. Bij de eerste kennismaking staart hij mij aan als was ik een geliefde uit een vorig leven. Hij is al wat ouder - al is het speelse katertje in hem nog springlevend. Zijn rode vacht is kort en stevig, zijn miauwen klinkt als het krassen van een verre kraai, en hij springt moeiteloos op het reepje aanrecht tussen mij en het bord met blikvlees dat ik sta fijn te prakken. (Mocht deze zin kortsluiting veroorzaken: Ik prak het vlees fijn, niet het bord.) Hij (de kat) legt zijn kop tegen mijn wang en blijft zo minutenlang staan. Hij snort. Is dit genoeg, of wil hij meer? Dit is wel een bepalend moment in een nieuwe relatie, hè? Zo’n moment waarna twee zielen als vanzelfsprekend naar elkaar toe gaan bewegen - of elkaar, aanvankelijk onopgemerkt, gaan ontwijken. Hij heeft nog minstens een week huisarrest, de nieuwe kat. Deur dicht, snel! En dan de ganse dag die martelende onzekerheid: Zat er een stukje kat tussen deur en deurpost? Het laatste ringetje van zijn staart? Was mijn grootste angst bij de vorige oppaskat dat hij mij zou ontglippen door de dood, deze nieuweling mag mij niet ontglippen door de deur. Misschien overleeft deze kat mij. Waar ik zelf, met het oog op mijn eigen welbevinden, maar niet in geloof. Zo jong ben ik nou ook weer niet.

geplaatst door RodeJas - 2242 keer gelezen