terug

Uit eten

donderdag 17 november 2022

Een tijdje terug ging ik uit eten met een aardige vrouw; dat had ik via de datingsite met haar afgesproken. Bij voorkeur ga ik dan liever een stukje wandelen, met het idee dat het dan meer ongedwongen is. Maar daarvan ben ik teruggekomen. In de praktijk blijkt toch dat alle energie in het gesprek zit, amper aandacht voor de omgeving en (daardoor) ook nog eens het risico om de weg kwijt te raken ;-\ Een picnic daarentegen is onverslaanbaar, altijd gezellig, ongedwongen in de vrije natuur. Maar het picnicseizoen was voorbij, de wintertijd alweer ingegaan en de sfeervolle avondverlichting in de stad lonkte.

Dîner à deux, eerlijk gezegd had ik er in het verleden niet zulke positieve ervaringen mee, in elk geval niet met iemand die ik nog maar net ken. Het kon ook wel eens benauwend zijn, door het gebrek aan bewegingsvrijheid, ook soms lichte paniek om er anderhalf uur aan vast te zitten. Zo’n nerveuze toestand is een geheid recept voor mislukking. Maar door ervaring een beetje wijzer geworden en met wat meer zelfvertrouwen ging ik er toch weer eens voor en het pakte deze keer gelukkig goed uit, heerlijk genoten van een diner-bij-gedempt-licht. Ogen die glimmen, rimpels die voor eventjes verdwenen zijn... tegenover iemand zitten die twintig jaar jonger lijkt en erop vertrouwen dat dat wederzijds is :-)

Het was toch wel een openbaring voor me. Het zal er wel mee te maken hebben dat ik tegenwoordig wat losser ben geworden, tja ouder worden heeft niet enkel nadelen - naast levenservaring ook datingervaring opgedaan. Ik heb gemerkt hoe belangrijk en fijn het is om letterlijk ‘met overgave’ te genieten. Heerlijk achterover leunen en verwend worden, ervan genieten met volle teugen, dat is trouwens voor het restaurant-personeel ook het leukst.
Gewoon door dat gevoel van loslaten en genieten met elkaar te delen, ‘mmm wat zitten we hier heerlijk te genieten’, hoeft er over verdere gespreksstof nauwelijks meer te worden nagedacht. De ontmoeting overkomt je als het ware - in positieve zin dan. Misschien bedoelen mensen dat als ze "in hun gevoel" zijn. Wat je tegenwoordig een ‘geluksmoment’ noemt komt wel aardig in de buurt.

Nu las ik laatst dat samen lekker eten ook heel goed is voor de aanmaak van het liefdeshormoon Oxytocine, ook wel knuffelhormoon genoemd. Dat roept in ons een gevoel van liefdevolle verbondenheid op. Ook mooi meegenomen, zoiets als het liefdesdrankje van de Fairy Godmother van Shrek! Dan is het wel weer jammer dat het het effect tijdelijk is - zoals ook in dit geval weer bleek.

geplaatst door Pelgrim - 2458 keer gelezen