terug

Altijd de Bob

donderdag 1 december 2022

Wij hadden afgesproken voor een gezellig diner, ik en een stel huisgenoten van vroeger. - Ik kan hier rustig daarover schrijven want allen zijn zij tot op heden - afkloppen - voorzien van stabiele langjarige relaties, dus op deze site zullen ze vermoedelijk niet komen. In mijn kennissenkring komt alleen(g)(st)aandheid weinig voor. Een alleengaande is al gauw een ‘vreemde eend’ in die bijt - en daarmee ook een voor de hand liggend gespreksonderwerp. Hoe je dat doet, ‘daten’, en wat voor mensen je ontmoet en hoe dat dan in zijn werk gaat... en ik bemerk daarbij een zekere dubbelhartigheid. Enerzijds uiteraard de meewarigheid: zij vanuit hun vanzelfsprekende en vertrouwde mannetje-vrouwtje omgeving neerziend op mij, voor wie het leven anders is gelopen. Maar anderzijds is er ook (een zweem van) jaloezie als het ingedutte jachtinstinct, danwel het plezier van de flirt, uit de huwelijkse sluimer wordt gewekt. Het is immers maar wát spannend om te horen over andermans amoureuze uitstapjes en het daarbij te betreuren, al is het maar een piepklein beetje, dat aan het relatiegeluk ook een prijskaartje hangt. En zo word ik dus bij tijd en wijle uitgehoord door nieuwsgierige Aagjes (m/v).

Dat vind ik meestal prima, alles went, al ben ik niet altijd even blij met mijn uitzonderingspositie. Dus dat is wel een punt van overweging. Voor een gelegenheid als deze had ik graag een dame aan mijn zijde gehad, voor de gezelligheid, maar ook om niet uit de toon te vallen - door de symmetrie in het gezelschap te doorbreken. Het was echter niet gelukt om met iemand af te spreken en dus toog ik toch weer in mijn eentje naar het afgesproken adres. Ergens in het midden van het land, want de genodigden moesten uit alle windstreken komen. Allemaal met de auto, want wij zijn van die generatie voor wie de auto de ‘Heilige Koe’ is...
Uiteraard breschouwen wij onszelf allemaal als geëmancipeerd, opgegroeid als we zijn in de sixties en seventies. Dat neemt niet weg dat gewoonlijk - ook nu weer - de echtgenotes op de terugreis de auto besturen, zodat de heren zonder bezwaar het glas kunnen heffen, met alcoholica wel te verstaan. Maar ik dus niet.

Had ik dan niet de trein kunnen nemen - nee, sorry, ook ik ben van de Heilige Koe Club. Rekening houden met reistijden en dan ‘s nachts alleen in zo’n tochtig stationnetje... niks voor mij. Nee dan maar aan het alcoholvrije bier, net echt en dus minder opzichtig dan een glaasje fris. Een zeer nuttige uitvinding die het leven van ‘de Bob’ een stuk draaglijker maakt. Maar veel lol is er niet aan om een helder hoofd te hebben terwijl je tafelgenoten in een benevelde toestand geraken en luidruchtig tegen elkaar opbieden met avonturen en wapenfeiten. Met ieder glas neemt het enthousiasme toe. Om daar dan met je limonade bij te zitten is wel een beproeving!

Overigens, ontwikkelingen op het relationele vlak waren deze avond geen onderwerp van gesprek, het was meer een ‘sentimental journey’, het ophalen van herinneringen uit de tijd samen en de vele studentikoze fratsen die werden uitgehaald en waarvan de verhalen in de loop der jaren steeds bloemrijker worden. Mijn vrienden van weleer zullen de dag daarop wel wat brak zijn geweest, die zijn ook geen twintig meer. Maar ik dus niet, dat is een lichtpuntje.

geplaatst door Pelgrim - 2148 keer gelezen