terug

Een literaire fantasie

donderdag 29 december 2022

In zekere zin ontmoet ik ook iemand wanneer ik een boek lees. Ik denk dan aan reisboeken of een biografie, een boek over echte mensen in ieder geval. Ik verplaats me dan direct in de gedachtenwereld van de auteur, althans dat verbeeld ik mij.
Ik stel me voor hoe die zich voelde bij het schrijven van een bepaalde passage.. Ik stel me voor hoe een bepaalde gedachtengang is ontstaan. Ik kan ook in mijn fantasie een dialoog voeren, door mij voor te stellen, welk antwoord ik zou krijgen op mijn vragen en opmerkingen. Zo kan ik het gevoel hebben dat ik een band met de schrijver heb gekregen, maar die schrijver weet ondertussen natuurlijk van niks.

Onlangs las ik een boek van Marli Huijer, voormalig ‘Denker des Vaderlands’. Het heet ‘Discipline, overleven in overvloed’, een onderwerp dat mij aan het hart gaat. Het breekt een lans voor discipline, waar wij gewoonlijk een negatieve betekenis aan hechten, maar waar zeker ook veel positieve kanten aan zitten. Zo legt het een verband tussen discipline en vrijheid dat verschilt van de voorstelling die we er gewoonlijk van hebben, nl. niet beperkend maar juist bevrijdend.... interessant, maar waar het hier om gaat, ik voelde een fijne zielsverwantschap tussen Marli en mijzelf.

Heel toevallig zag ik dat mevrouw Huijer een lezing kwam geven bij Waanders in Zwolle, net toen ik haar boek had uitgelezen. Zwolle is niet ver hiervandaan, dus ik zag dit graag als een speling van het lot. De lezing ging over een nieuw boek van haar hand ‘De toekomst van het sterven’. Dat is nou niet direct mijn favoriete onderwerp, maar ik kocht het boek toch, zodat zij er haar handtekening in zou kunnen zetten. En daar was ze, in levende lijve, herkenbaar maar toch ook een groot verschil met de voorstelling die ik van haar had.

Ze was wat ouder een oogde kwetsbaarder dan het beeld dat ik van de coverfoto had. Haar stem helemaal niet leek op die ik me voor de geest had gehaald in onze denkbeeldige conversaties. Ik besefte hoe ik haar persoon had ingekleurd met eigen herinneringen.
Toch groette ik haar alsof het een oude bekende betrof, ik wilde denk ik iets uitstralen van de verwantschap die ik met haar voelde - dat zal een auteur wel vaker meemaken. Wat had ik verwacht? Een spontane klik soms? Dat er onmiddellijk in een boeiend gesprek zou ontstaan?

Maar het Wonder gebeurde niet. Ik zei met hoeveel instemming ik haar andere boek had gelezen. Ze bedankte mij en bekeek mij eventjes met zo’n blik van kennen wij ekaar soms? Nee dus, wij waren vreemden van elkaar, de schrijver is niet het boek.

geplaatst door Pelgrim - 1776 keer gelezen