terug

Kerstengeltjes en fotoboeken

maandag 19 december 2022

O Allesomvattende Aarde - wees ons arme stommelingen genadig!’ (Antjie Krog, Broze Aarde, Een mis voor het universum)

Dit is een datingsite. Een soort club voor mensen die elkaar niet kennen en die de club verlaten zodra ze wel iemand hebben leren kennen. Dit is een grasveld vol bijna uitgebloeide madeliefjes, denk ik soms. Nou ja, ik denk wel vaker wat. Soms voel ik mezelf immers zo'n bijna uitgebloeid madeliefje op zoek naar een nieuwe levensgezel. Op zoek naar een vreemdeling die mij lief is en vertrouwd; een wandelaar met wie ik het onderweg in volkomen harmonie oneens kan zijn. Gisteren had ik toevallig weer zo'n denkgesprek met mezelf: Nadat ik de laatste engeltjes in mijn derde kerstboom van dit jaar had gehangen, vroeg ik mij zoal af hoeveel mensen deze boom zouden zien, hoeveel engeltjes hij nog nodig had, en hoeveel ik moeder aarde met deze aankoop verschuldigd was. Dat werkt bij een date trouwens ook: Jezelf van alles afvragen. Wel hardop natuurlijk. Meer nog dan enthousiast vertellen hoe ervaren, energiek en ruimdenkend je bent, werkt vragen stellen. De vraag: ‘Is het versieren van een kerstboom ook dit jaar waardevol voor je?’ heb ik al met ‘ja’ beantwoord. Wel had ik even moeite met het ontbreken van de originele doos rond mijn nieuweling, maar de webshop heeft dat elegant opgelost. De winkel waar ik mijn besneeuwde boom had gekocht, snauwde iets over geen tien maar twee jaar garantie op losrakende onderdelen. Losrakende onderdelen? Zo had ik nog niet naar de wolken van sneeuw rond mijn oude boom gekeken. Vroeger zochten mijn dochters en ik een kerstboom uit op het veldje achter de plaatselijke bloemenwinkel - waarna de eigenares haar laarzen aantrok en de boom voor ons uit de koude aarde groef.

‘Er is nu eenmaal geen speciale aanleiding om over dat vooroordeel beter na te denken.’ (Franz Kafka, De gedaanteverwisseling)

Vroeger. 'Heb ik nog wel iets nieuws te vertellen?', was de vraag die mij vroeger als blogschrijver altijd bezighield. Het was de tijd dat ik door een geïrriteerde medeblogger voor seks naar het café werd verwezen en ik daar wel om kon lachen. Waar is het gebleven, dat nieuwe, dat tintelende? Herkenbaarheid lijkt nu de norm.…
Dit is een datingsite. Schrijven over het leven als vrouw zonder man, dat is de opdracht - en dat is wat ik doe, zij het in een steeds sekslozer jas. Ik schrijf over het leven zonder de vreemdeling die mij lief is en vertrouwd, zonder die wandelaar met wie ik het onderweg in volkomen harmonie oneens kan zijn. Het liefst is hij een jeugdvriend, besef ik sinds kort, een man van vroeger. Een man die mij niet alleen in mijn huidige gedaante ziet, maar in al mijn eerdere gedaantes. Zou het helpen, een fotoboek meenemen bij zo’n eerste ontmoeting met een mogelijk toekomstige geliefde? Zodat ik hem al mijn gedaantes kan laten zien? Ik vrees van niet. Samen fotoboeken bekijken is nu eenmaal wat oude vrienden doen, vrienden die elkaar waren kwijtgeraakt. Zoals mijn schipper en ik destijds. Zoals de date die geen oude vriend was maar die dat, vanaf de eerste seconde, wel leek te zijn. Nieuw oud is domweg oud. En seks met nieuw oud is eng.

‘Hier had Eddie ‘een vrouw in haar geheel’ - want Marion had, helemaal in de lijn van haar karakter, haar complete leven voor hem meegebracht om te verwerken en lief te hebben. En wie zou dat beter kunnen dan hij?’ (John Irving, Weduwe voor een jaar)

geplaatst door RodeJas - 2102 keer gelezen