terug

Rafelrand

woensdag 28 december 2022

Op de leeftijd, die wij inmiddels hebben bereikt, zullen weinigen van ons nog blanco in het leven staan. Wat bedoel ik met blanco? Die goede, oude tijd, toen we onze tienertijd en/of studietijd nog maar net hadden afgesloten. Ik stond geheel open voor een partner om een eigen bestaan mee op te bouwen, een huis mee te betrekken en het leven mee te delen.

Op dit moment in mijn leven, hoop ik nog steeds nieuw geluk te vinden met een lieve, fijne partner. Samenwonen hoeft voor mij niet meer, want we hebben allebei allang een eigen leven opgebouwd. De grootste uitdaging is nu, kunnen hij en ik nog de tijd en het geduld opbrengen om de ander door en door te leren kennen. Soms hoeft dat niet. Veel is te lezen tussen de regels door in een profieltekst.

Bij : ieder zijn eigen ding, niet geclaimd willen worden, maar ik heb wel een hoog knuffelgehalte, druipt als het ware het "ikke, ikke" ervan af. Het klinkt in ieder heel geval anders als "ik ga ervoor, jij ook?" Datzelfde gevoel krijg ik bij de term "open relatie". Die term houdt in dat intiem binden aan 1 partner er in dit geval dus niet inzit. Ik waardeer de eerlijkheid, maar ik zoek dit soort relaties niet.

Als een profiel(tekst) bij beiden in goede aarde valt, en de klik er ook is, ben ik er nog niet. Hoe gaat het als het zondagse gevoel op den duur verdwijnt en ook de mindere karaktereigenschappen boven komen drijven. Er heeft zich, bij mij althans, in de loop der tijd ook een rafelrand ontwikkeld. Een rafelrand kan een grote rol spelen in het wel of niet aangaan van een nieuwe relatie. Ik kom uit een ouderwets, groot katholiek gezin, waar sterke verschillen waren tussen de jongens en de meisjes.

Waar vrouwen waren, hoefden de mannen in het huishouden niets te doen in ons gezin. Ik werd dus voorbereid op een leven als moeder en huisvrouw, inclusief de zorg dragen voor alle gezinsleden. Mijn oudste broer was nog te beroerd om zijn eigen ontbijtbordje even naar de keuken te brengen als hij verstek had laten gaan bij het gezamenlijke ontbijt. Hij liep gewoon weg zonder om te kijken weg. Ook kan ik me niet herinneren dat hij zelfs maar EEN keer meehielp bij de afwas in al die jaren. Zijn zussen wisten niet beter dan dat zijn gedrag normaal was, zeker in die tijd van meer dan 50 jaar geleden.

Toen ik eenmaal getrouwd was en zelf kinderen kreeg, bleef ik dan ook braaf thuis, want mijn man bracht het inkomen binnen. De kennis die ik had vergaard bij mijn dure opleiding en arbeidzame leven vervaagde snel. Na mijn scheiding kon ik dus niet meer terug naar de goede baan die ik had gehad en moest ik met hulp van het UWV omscholen naar een totaal ander beroep. Gelukkig heb ik altijd goed kunnen leren, dus dat lukte. Ook moest ik ervaren nu echt alles alleen te doen: zoals het opvoeden van mijn kinderen, het kostwinnerschap, klussen klaren, nieuwe sociale contacten opbouwen, etc.. Het heeft me grote zelfstandigheid opgeleverd, niks mis mee. Maar dit verhaal heeft wel twee kanten.

Het is te vergelijken met zelf een kledingstuk maken. De stof heeft een zelfkant en een rafelkant waar de stof is afgeknipt. De rafelkant stik je af met een zigzagrand voor je verder gaat. De zigzagrand is niet recht toe recht aan, maar gaat gelijkmatig van de ene kant naar de andere kant. Net als het in het echte leven : geven en nemen...

geplaatst door sixty - 2154 keer gelezen