terug

Je bent nog niet jarig

maandag 9 januari 2023

Veel staande uitdrukkingen / spreekwoorden hebben een letterlijke en figuurlijke betekenis. Zo ook de titel van dit blogje. Terugdenkend aan mijn kinderjaren herinner ik mij een paar hoogtepunten, waar ik elk jaar reikhalzend naar uit zag. Sinterklaas was er een van, want dan kregen mijn zusje en ik cadeaus. Het kerstfeest met pakjes onder de kerstboom was toen nog niet ingeburgerd, wij vierden kerst in de kerk en dan kregen de kinderen een boekje waarvoor naar ik later hoorde mijn ouders moesten betalen. Op oudejaarsdag, tevens de verjaardag van mijn moeder, maakte mama een onovertroffen haring – bietensalade met ei, zilveruitjes, en nog veel meer ingrediënten klaar, ook naar dat smulfestijn keken wij al dagen van te voren uit. Verder maakte moeder op Pasen een verrukkelijke soufflé.

Het leukste feest was toch wel mijn verjaardag; ik mocht vriendjes uitnodigen, en het grote cadeau van mijn ouders was dé verrassing van de dag. Papa had slingers opgehangen, en na schooltijd of als de verjaardag in het weekend viel, in de loop van de middag, diende het bezoek zich aan. Ook mijn grootouders (die op de benedenverdieping woonden) en tantes en ooms waren aanwezig. Het cadeau van mijn ouders was vakkundig ingepakt (mijn vader werkte als emballeur op een chocoladefabriek…)

Aan de wand hing een kalender waarop de verjaardagen duidelijk gemarkeerd waren. Soms vroeg ik wel eens: “Wanneer ben ik jarig?” waarop Pa of ma natuurlijk als antwoord gaven: “Je bent nog lang niet jarig”. Wanneer zij het woordje “lang” weglieten spraken zij deze quote doorgaans om een andere reden uit, dan had ik weer wat doms gedaan of ronduit kattenkwaad uitgehaald. Ik werd ooit door de buren gewaarschuwd voordat ik thuis was met “Je bent nog niet jarig!” Toen had ik niet veel zin om mijn ouders onder ogen te zien…

Naarmate ik ouder werd kregen verjaardagen een andere kleur, een andere invulling. Dat kwam vooral door de verschillende levensfasen. In het ouderlijk gezin, als zelfstandig wonende, met mijn partner, als gescheiden man, met een vrouw, waarmee ik een latrelatie had, en wederom als single. Als mijn ouders jarig waren kregen zij weer een cadeau (-tje) van mij. In de laatste fase werd ik opa, mijn zoon is een dag na mij jarig, zodat het voor verjaardagen vaak een puzzel is, wie viert wanneer zijn verjaardag? Het is voor mensen met een gezin meer en meer gebruikelijk de viering uit te stellen tot het eerstvolgende weekend.

Steeds als de dag van mijn verjaardag nadert word ik bepaald bij het ouder zijn, met alle ongemakken die daarmee gepaard gaan. Kortom, ik heb een dubbel gevoel bij die dag. Het is wel mogelijk de “viering” van mijn verjaardag voor mij uit te schuiven, maar ik kan de klok en de kalender niet stil zetten. Welke verjaardagen waren trouwens het leukste?
Toen ik Abraham zag, heeft mijn omgeving mij zeker gefêteerd. Ook toen ik 65 werd was het een feestje. Veertig worden was ook wel een dingetje.

Misschien is de gezelligheid rond zo’n dag, de mensen die ik dan in een andere samenstelling dan gewoonlijk zie en spreek nog het belangrijkste van mijn verjaardag. Cadeautjes zijn leuk, het onderlinge contact tussen de bezoekers is belangrijk. Maar dan moet de visite wel “on speaking terms” zijn. Hoe gaan mensen met een gebroken gezin om met verjaardagen en feestelijke gebeurtenissen in het algemeen ? De eerste keer, dat ik een verjaardag van mijn schoondochter bijwoonde met mijn nieuwe vriendin, terwijl mijn ex-partner ook aanwezig was voelde ongemakkelijk aan…

Nu de hamvraag: Wat zijn de ervaringen van de lezers van deze ontboezemingen over verjaardag vieren? Ook al zijn zij nog (lang) niet jarig… Zijn er misschien lezers, die hun verjaardag in stilte laten voorbijgaan? Is het dan een dag zoals alle andere dagen? Een verjaardag vieren in petit comité, daar is toch niets mis mee?

geplaatst door Aktivo1 - 2197 keer gelezen