terug

Mijn levenstrein

maandag 2 januari 2023

Uit de blogs, die ik de afgelopen jaren heb geschreven en die u hebt kunnen lezen weet u, dat ik een verwoed treinreiziger ben. Niets kan mij zozeer van mijn stuk brengen als verstoring van de mogelijkheid om te treinen door een staking, door “geplande” werkzaamheden of door een forse vertraging.

Ik maak graag een vergelijking van mijn treinrit met mijn levensverhaal.
Aan het begin van mijn rit, als ik nog maar een kind ben weet ik niet hoe mijn reis zal verlopen. Vroeger las ik in het spoorboekje en tegenwoordig in de reisplanner de aankomst – en vertrektijden, toch kan er altijd iets gebeuren waardoor die planning anders loopt. De voorbereiding van de rit: in het echte leven mijn schoolopleiding en mijn opvoeding kunnen nog zo goed zijn, als ik zelf niet genoeg moeite doe om er iets van te maken komt er niets van terecht.

Heb ik wel het goede treinkaartje? Met de OV-chipkaart is dat tegenwoordig geen punt, maar daar moet wel genoeg saldo op staan; onlangs vergat ik een keuzedag op te nemen, dan had ik voordeliger kunnen reizen. Ook in mijn gewone leven maak ik fouten die mij geld kosten en waar ik achteraf spijt van heb. Soms moet ik of moeten anderen zelfs aan de noodrem trekken, om erger te voorkomen. Als er iemand in mijn omgeving mij kwaad wil berokkenen, of als ik een ongeluk krijg.

Ik mag graag tijdens de treinrit uit het raam kijken. In mijn leven kijk ik ook naar wat er om mij heen gebeurt. Driftig tikken op een laptop of een smartphone als ik in de coupé zit is voor mij not done. Ik houd van het contact met mijn omgeving (maar waar is de conducteur?). Hem of haar zie ik de laatste tijd maar heel weinig lopen, hooguit hoor ik hun fluit als vertreksignaal. In het leven zie ik ook maar af en toe politie of handhavers om op te treden, als er iets gebeurt wat tegen de regels is. Ook kijk ik om mij heen naar wat mensen doen, of het mensen zijn die mij interesseren, wie weet zit er iemand tussen, waarmee ik meer dan een vluchtige groet kan uitwisselen.

Heel belangrijk is de toestand van het spoornet. Werken de wissels wel goed? Een belangrijke wissel is het moment, dat een partner overlijdt, dat een echtpaar uit elkaar gaat of juist als zij een nieuwe relatie beginnen. Dan moet die wissel goed op orde zijn! Een van de belangrijkste mensen bij een treinrit is natuurlijk de bestuurder. Zodra ik in mijn levenstrein stap geef ik mij aan hem of haar over. Ik moet er op vertrouwen dat de machinist de trein goed bestuurt, dat de trein op tijd vertrekt. Toch vergeet ik daarbij, dat zijn acties weer beperkt worden door de leiding van het controlecentrum. Die maken uit, wanneer de trein mag vertrekken en zij bepalen, of door calamiteiten de trein een andere route moet nemen of niet verder kan. Zij bedienen de seinen. Wie trekt er in mijn levenstrein aan de touwtjes? Even dacht aan de medici die bij ziekte aan mijn levenstrein sleutelen. Gelovige mensen, waartoe ik mijzelf ook reken, vertrouwen vaak op God als de bestuurder van hun levenstrein en als degene, die in het verkeersleidingcentrum zit. Ondanks de aanwijzingen van de verkeersleider(s) is het toch de machinist, die de trein laat rijden of doet stoppen… Misschien ben ik zelf wel de machinist…

Als de trein onderweg op een tussenstation stopt stappen er nieuwe mensen in en anderen verlaten het treindeel, waar ik in zit. Laat dat nu net zo gaan als in mijn leven! Er gaan mensen uit mijn gezichtsveld en steeds opnieuw komen er nieuwe mensen op mijn pad. Met sommige mensen heb ik een klik, met anderen in het geheel niet. Jaren geleden was ik getuige van het optreden van Paul Marselje, die onder anderen het lied “Spoor 3A” zong. Een lied over een treinreiziger uit Haarlem, die gebiologeerd werd door een knap meisje, dat bij hem in de coupé stapte, maar dat naar het lied verder verhaalde in Amsterdam Centraal door een andere man werd opgehaald.

Nog steeds weet ik niet hoe mijn treinrit verder gaat. Ik weet nog wel het verloop van de reis met NS of Arriva, maar het eindpunt van mijn levenstrein en ook het tijdstip, dat ik dat station bereik is niet bekend. Kom ik alleen of gearmd met een geliefde aan? Ben ik daar op tijd? Moet ik wel zo nodig van te voren weten, wat mijn bestemming is? In elk geval wil ik persoonlijk niet de aankomsttijd van mijn levenstrein weten..

geplaatst door Aktivo1 - 1940 keer gelezen