terug

Vieze dingen

woensdag 18 januari 2023

Achtentwintig kilometer kustpad lopen met windkracht zeven schuin tegen is als een stormachtige verliefdheid: het lijkt hemels, het is slopend en achteraf bleek het geweldig. We zaten gevieren na te gloeien in de Haagse Stationshuiskamer, de gids en zijn drie deelnemers. ‘Ik had deze wandeling moeten omdraaien,’ twijfelde hij, ‘die bushalte in onstuimig Noordwijk niet als start, maar als eindpunt kiezen.’ ‘Dan hadden wij nu niet zo riant op deze bank gezeten,’ vonden wij, deelnemers, tevreden. Twijfel is het lot van de gids, de voortrekker, het vat vol ideeën: het had immers altijd anders gekund - en ineens miste ik de zekerheid van al veertig jaar met de juiste man getrouwd zijn. Achtentwintig kilometers duin op duin af gelopen, alle muizenissen laten meevoeren door de storm, en dan is dit wat er overblijft. Ik had graag veertig jaar getrouwd willen zijn.

Zijn licht is verblindend; zijn koers is de verraderlijke stroom, zijn vel is magnetisch, zijn hitte hard en efficiënt. Zijn arm om mijn schouders is een vuurrode jas, zijn hand streelt op mijn rug een glorieuze deken. Zijn ogen branden in mijn ziel - en ik? Ik dwaal door zijn paradijs en zoek de vrouw die ik ooit was. De vrouw die ik nooit was.

‘Heb je nog een uitdaging in je leven?’ had hij (niet de gids) gevraagd. Waaruit ik opmaakte dat hij mij als al wat ouder beschouwde, maar wat ik onbesproken liet: hij was immers een, inderdaad nog wat jongere, aimabele man. Ik pruttelde wat over weer ingeschreven staan voor de Leidse wandelmarathon, over het zingen bij een koor afgesloten hebben, en dat ik de muziek miste maar de pikorde der sopranen en de immer rondwarende virussen niet. Pas vele kilometers later besefte ik wat de werkelijke uitdaging is in mijn huidige leven: blogs schrijven op een datingsite. Op deze datingsite. Jawel, geloof me maar op mijn woord (het enige waar je mij op kunt geloven…): zoiets is een uitdaging voor me!

Sla de angsthaas van je keuze aan de haak en wees vriendelijk voor hem - tot je hem om je vinger kunt winden. Dat is het moment om het bouillon trekken in de nachturen aan te vangen:
Scheid naar eigen inzicht het goede en het slechte van de angsthaas. Zorg er daarbij voor dat de gal intact blijft; een lekkende gal zal immers de gehele haas slecht maken. Als je de tijd hebt, kan je ook wachten totdat hij zijn gal heeft gespuwd. Realiseer je daarbij wel dat een angsthaas gemakkelijk nieuwe gal aanmaakt. Trek in de nachturen een krachtige bouillon van het dier en dien die op met peterselie en een glaasje port.

Het diepe groen van mijn appelmoes muffins hield de gemoederen bezig, daar op die riante Haagse bank. ‘Hennepzaad meel’, verklaarde ik - wat terecht kwam in de categorie ‘vieze dingen die je nu eenmaal doet als je al wat langer alleen eet.’ ‘Ik doe ijsblokjes bij de witte wijn,’ bekende de één. ‘Ik leg het geeft niet wat in een schaal en noem dat ovenschotel,’ gaf de ander toe. ‘Ik kieper de hele kippenbout op mijn bord, samen met de groenten waarin hij is gestoofd,’ geneerde ik mij. En de vierde? Die wist geen vieze dingen; die was al veertig jaar getrouwd.

geplaatst door RodeJas - 2681 keer gelezen