terug

De ideale leeftijd

vrijdag 3 februari 2023

‘Je wordt ouder papa geef het maar toe’ zong Peter Koelewijn in 1977. En die moest toen nog veertig worden! Alles is relatief, blogger Rodejas schreef ergens dat ze wel weer 60 jaar zou willen zijn ‘de rotonde met de juiste afslag’. Ik had dat op mijn 50e al, de constatering dat ik het zo wel prima vond, houden zo, het leven op de rit en en in goede gezondheid. Sindsdien houd ik het daarop en zo zit ik nu inmiddels alweer in mijn 16e 50e levensjaar. Tot nogtoe werkt die strategie prima, moeder natuur is erin getuind. Ik kan haar - en mezelf - wijsmaken dat het tot in lengte van dagen zo door zal gaan.

Wanneer ben je op je top? Hoe lang blijf je daar? Die top bleek bij nader inzien eerder een hoogvlakte te zijn, waarop ik nog heel wat kilometertjes kan afleggen. Zolang als dat duurt houdt ‘bergaf’ nog de betekenis van ‘zonder moeite’, geen existentiële zorgen, alles op de rit. Al geeft ik toe dat , zoals dat op hoogvlaktes gaat, er ook wel eens een guur windje kan waaien. Hier en daar valt iemand weg, er blijft weer iemand alleen achter, er zijn ook mensen voor wie het sneller bergaf gaat. Het is hier ontegenzeglijk kaler dan in het groene dal waar ik vandaan ben gekomen en niet onbewolkt. Maar het uitzicht is groots en onbelemmerd.

Van bergaf in die andere betekenis, dat de gebreken van de ouderdom in zicht komen, daar kan ik nu nog weinig van merken. Dat wil overigens niet zeggen dat anderen het niet opmerken. In de context van afspraakjes bijvoorbeeld, denk ik soms wel eens dat de dame-van-dienst wellicht een frisser mannelijk exemplaar voor ogen had gehad. Dat ik misschien toch niet mijn voordeligste foto moet laten zien maar juist een mindere. Zodat er geen misverstand over bestaat dat vijfenzestig – althans qua uiterlijk – echt anders is dan vijfenveertig. Dilemma. Wederzijds natuurlijk. Maar dat zou niet nodig moeten zijn. Zelf ben ik ook niet heel erg verbaasd als de ‘jeugdig ogende’ dame in werkelijkheid ook rimpels of een slappere huid heeft, het is natuurlijk maar een kwestie van hoe je met je verwachtings-management omgaat. We moeten elkaar ook een beetje ijdelheid gunnen, vind ik.

Aan een beetje ijdelheid en wellicht ook een dosis ontkenning ontkom ik ook niet. Ja het hoofdhaar wordt dun, maar daarvoor in plaats groeit er meer uit mijn neus dus in totaal valt het reuze mee. Word ik vergeetachtig? Welnee een warhoofd was ik vroeger ook al. Het scherpzicht wordt minder, dat valt niet te ontkennen, maar praktisch gesproken betekent dat alleen maar dat er naast sleutels en telefoons, nu ook brillen kunnen zoekraken, dat went wel. Niet alarmerend dus. Niet iedereen heeft die mazzel, dat realiseer ik me echt wel, en ook ik zal vroeger of later aan de beurt komen. Ook een eigenschap van hoogvlaktes: je kunt niet zien waar de rand is tot je er plotseling voor staat.

geplaatst door Pelgrim - 2092 keer gelezen