terug

Een gewoontegenoot

donderdag 16 februari 2023

Een droom: Gestommel rond het tentje waarin ik lig. Het is mijn trouwe Moonshadow - al hangt er zo'n grauwe paardendeken waar eerst die onhandig schuine rits-toegang zat. De deken hangt scheef. Veiligheidsspelden kopen, andere kampeerplek regelen, registreren mijn hersenen. Mijn handen duwen tegen de bobbels in de zijwand van het tentje. Achterwerken. Zitvlakken. Konten. Ze schuiven een stukje op. De bobbel op het matje naast me beweegt zich niet. Ik hoop dat daar mijn rugzak ligt.

Een omroepbericht op station Leiden Lammenschans: ‘Beste reizigers. De intercity naar Alphen aan den Rijn, Bodegraven en Woerden met eindbestemming Utrecht Centraal zal vertrekken vanaf spoor één.’ Wat tot een golf van opkomende en weer afkalvende paniek leidde. Ik weet niet zoveel van station Leiden Lammenschans. Niet zo veel als de wandelgenoot die mij wist te vertellen hoeveel perrons dit station heeft, hoeveel sporen, en hoeveel sneltreinen daar per uur doorrijden zonder te stoppen. Nu sta ik zelf zo'n zes keer per week op perron één van Leiden Lammenschans. Ik weet dus alleen maar dat perron één het enige perron is, dat er één spoor loopt, en dat iedere reguliere trein op dat spoor stopt en vanaf dat spoor vertrekt.

Langdurend onderzoek van Nieuw-Zeelandse wetenschappers heeft aangetoond, dat er een verband bestaat tussen intelligentie en wandeltempo: Deelnemers met een hoog wandeltempo scoorden hoger op de intelligentietest. Dat is nieuws voor mij - maar beslist prettig nieuws. Ook bleek het hersenvolume van de langzame wandelaars sneller af te nemen bij het ouder worden. Tel daarbij op wat al bekend was (fervente wandelaars leven langer) en ik kan met een gerust hart op zoek naar alweer nieuwe wandelschoenen. Ik verslijt ze nog wel. Wat mij verontrust: De man die alles wist over station Leiden Lammenschans, was een behoorlijk snelle wandelaar…

Ik ben linkshandig. Wat niet zo‘n ramp is sinds ik de platenspeler, een bij uitstek rechtshandig apparaat, heb verkocht aan de verhuizer, maar toch. Ik raak, vanwege die linkshandige benadering, op m'n smartphone nogal eens per ongeluk een profielfoto aan - wat bij de persoon achter dat profiel niet onopgemerkt zal blijven. Wees gerust, onbekende jongeman: Ik laaf mij even aan je jeugd, maar laat die ongemoeid. Ik ben geen heks die ervan zou kunnen snoepen. En wees gerust, notoire niet-wandelaar: Ik ben geen zendeling, ik zal je niet bekeren. Mijn belangstelling is geen belangstelling maar een per ongelukje; een vinger die bij een rechtshandige een neutraal vlak zou aanraken, maar bij een linkshandige jouw profielfoto. Dat ik op m'n smartphone met mijn vingers werk, geeft trouwens wel aan dat ik al wat ouder ben. Wie nog wat jonger is, werkt immers met beide duimen.

Goed, ik ben dus een wandelaar en ik zoek een wandelaar. Een wandelgenoot. Een gewoontegenoot. Een man met sterke benen, een thermosfles vol zoete, hete koffie, een rugzak vol boterhammen en een hoofd vol verhalen. De rest is magie. Of, zoals mijn favoriete filosoof Alain de Botton ooit schreef: ‘De juiste partner is niet iemand die al onze voorkeuren deelt, maar iemand die met gevoel, inzicht en humor weet te onderhandelen over de verschillen. Verenigbaarheid zou geen voorwaarde moeten zijn voor liefde; verenigbaarheid is wat de liefde vermag.’

geplaatst door RodeJas - 1883 keer gelezen