terug

Eenmaal binnen vluchtte ik weg…

woensdag 1 maart 2023

Uiteraard heb ik mij afgevraagd of een man nog wel met mij op date durft nu ik daar blogs over ga schrijven. Omdat ik niet meer op zoek ben en de voorkeur geef aan vriendschap is dat voor mij geen issue. Misschien kunnen de ervaren blogschrijvers daar meer over vertellen.
Daarom opnieuw een date-ervaring van mijzelf.Het begon prachtig….mooie woorden, enthousiasme, liefdevolle aandacht. Dit alles nog digitaal, weliswaar vergezeld van een enkel fotootje.
Overigens valt het mij regelmatig op dat elke date weer anders verloopt. Ik heb [door schade en schande; meer hierover in een volgend blog] slechts 1 gouden regel. Die ene regel is: De eerste date moet plaatsvinden op neutraal en openbaar terrein!
Maar verder verloopt het zo gevarieerd als de menselijke verhoudingen maar kunnen zijn. Ontmoetingsplek, afstand, wandelen, fietsen, vlotte ontmoeting na eerste contact, eerst weken mailen, eerst bellen…alles wisselt voortdurend.

Het begon dus prachtig en vol prille beloftes. De eerste ontmoeting was een wandeling. Grappig genoeg droegen we beiden precies dezelfde kleuren. Een spontane hug van mijn kant bevestigde een warme herkenning. Tijdens de wandeling, die frisjes maar zonnig was, werden er over en weer diepzinnige ervaringen gedeeld. Dit leidde er bij mij zelfs toe dat ik tot tranen toe geroerd was.
Kortom; mijn verwachtingen werden overtroffen en dat vertelde ik hem ook. Vanaf het begin van ons contact had ik al gemerkt dat hij bijzonder enthousiast over mij was. De aarzeling zat aan mijn kant. Zijn voorstel eens bij me thuis koffie te komen drinken draaide ik om. Liever wilde ik eerst naar zíjn huis. Dit bleek een goede ingeving…al was het verloop minder goed.

Toen ik in het smalle gangetje stond en door hem werd begroet, rook ik een indringende zweetlucht die me bijna de adem benam. Instinctief deed ik een stapje terug. Dit ontlokte hem commentaar “hij had toch wel een kusje verwacht”….Deze opmerking was voor mij onmiddellijk een rode vlag! Ik kon alleen nog maar denken “hoe kom ik hier zo snel mogelijk weg zonder hem al te veel te kwetsen”.
In de huiskamer werd mij een stoel toegewezen waar ik nauwelijks op durfde te gaan zitten. Zo vol vieze vlekken! Nippend van mijn koffie vertelde ik hem dat er van een langdurig bezoek geen sprake kon zijn. Opnieuw afkeuring van zijn kant omdat ik zo “ongezellig deed”.

Voor mij was dit de [vieze] druppel in de beruchte emmer. Ik stond bruusk op en ging er als een haas vandoor. Het voelde als een ontsnapping en ik heb later, tijdens een telefoongesprek, aan hem uitgelegd dat ik me in hem had vergist en dat we totaal niet bij elkaar pasten. Uiteraard was hij het daar niet mee eens….

geplaatst door Vera_21 - 1103 keer gelezen