terug

Het gezelschapsbeestje,

maandag 6 maart 2023

Geen enkele visite is hetzelfde. Ik wip eens per week of veertien dagen even langs bij zoon en schoondochter om - niet lachen – de Donald Duck(s) voor de kleinkinderen te brengen en een bakkie te doen. Nooit op een vaste dag in de week. Vijf keer per jaar spreek ik af om daar op verjaarsvisite te gaan. Met vrienden en kennissen maak ik doorgaans ook een gerichte afspraak, om niet voor een dichte deur te komen.

Hoewel er ouders bestaan, die niet graag over hun kinderen willen vertellen (als die kinderen het niet zo goed hebben gedaan in hun leven) zijn toch veel ouders trots op hun kinderen, vooral als die het verder hebben geschopt dan zij zelf. Door aan hun omgeving, hun vriendenkring en hun familie uitvoerig te verhalen wat hun kinderen in de maatschappij hebben bereikt verhogen zij bewust of onbewust hun eigen status. Het is eigenlijk raar, dat kinderen minder vaak aan hun omgeving over hun ouders zullen opscheppen.

Dé kans om de positie van kinderen te etaleren zijn verjaardagen van een van beide ouders. Het zelf al volwassen kroost moet dan er in berusten, dat de andere aanwezigen overstelpt worden met loftuitingen over Pietje of Marietje; hun nieuwe auto, de promotie van Piet, de villa die Piet en Marie gaan betrekken. Je ziet de ogen van beide ouders glimmen bij die verhalen. De kinderen zijn gezelschapsbeestjes. Met welk gevoel zouden Piet en Marie naar de verjaardag gaan, als zij juist aan lager wal waren geraakt, als ze veel schulden hadden of als hun relatie op de klippen dreigde te raken? Zouden ze dan überhaupt wel naar de verjaardag zijn getogen? Of zouden hun ouders terughoudend zijn om hen in hun “inner circle” te laten? Worden trouwens buiten een familieverband mensen, waar de organisator niet zoveel mee op heeft ook gemakkelijk uitgenodigd voor een party?

De verplichting om naar een “feestje” te moeten gaan om anderen, vooral de gastheer of gastvrouw te plezieren, kan zwaar drukken op de genodigden. Het feestje ontaardt vaak in een rollenspel. Sommigen spelen in dit toneelstuk een hoofdrol en anderen een bijrol.
Wie een flinke familiekring heeft, kennissen en wat vrienden, weet doorgaans welke karakters van de potentiële gasten kunnen botsen. Ooit heb ik mijn verjaardag drie keer gevierd, een keer voor de familie, een keer voor de medewerkers van mijn vereniging en ook apart voor bezoekers van de vereniging. De laatste “categorie” had ook gehoord dat ik jarig was, ze wilden ook bij mij aanwippen. Maar de medewerkers van de club schrokken; het was vooraf al bekend, dat in de gesprekken als zij tegelijk er met de gewone bezoekers zouden zijn, zaken aan de orde zouden komen, die nog onder de pet moesten blijven. Toen heb ik maar berust in een verjaardag in drie etappes.

Elk feestje heeft zo zijn eigen karakter. Moet ik /moeten we alleen maar aap, wat heb je mooie jongen spelen? Gesprekken tijdens verjaardagen destijds bij mijn schoonfamilie gingen steevast over het prachtige interieur en in het bijzonder over de antiquiteiten die mijn schoonouders en hun zoon op de kop hadden getikt. Mijn eega en ik waren bijzitters, dus in een ander opzicht gezelschapsbeestjes. Veel gesprek was er niet, gevoelige zaken die er wel degelijk waren ( een zwaar psychisch gehandicapt zusje) werden uit de weg gegaan.

In een “relatie” kan het gebeuren, dat een van beiden pronkt met de ander. Schoolvoorbeeld is de wat oudere man, die met een jonge aantrekkelijke dame op een boulevard of langs terrasjes flaneert waar ook bekenden vertoeven. Die dame zorgt voor verhoging van zijn ego, zijn gevoel van eigenwaarde. Laat zij zich dit welgevallen? Er zijn allerlei cartoons aan deze situaties gewijd. Wie heeft wel of juist helemaal geen bezwaar tegen deze “constructie”? Ik denk dat in onze moderne tijd zo’n situatie niet meer kan! Dat een van beide het gezelschapsbeestje is van de ander, dat is niet meer passend. Natuurlijk is er niets op tegen om op een goede manier trots te zijn op je partner …. Een heel bijzonder gezelschapsbeestje is de Japanse geisha. Een uitstervend cultuurverschijnsel, in heel Japan zijn er nog maar 200. Eigenlijk is dat meer een vorm van “vermaak” tegen betaling….

geplaatst door Aktivo1 - 1866 keer gelezen