Mijn eigen First Dates restaurant
vrijdag 10 maart 2023
Ik kijk de laatste tijd weleens naar het programma First Dates op NPO3. Op een gegeven moment hoorde ik een stel zeggen dat ze dachten dat ze door de experts waren gematchst, omdat ze beiden van pretparken hielden. Nou, als dat een criterium is om twee mensen aan elkaar te koppelen, hoef ik bij 50plus alleen maar op de rubriek vrije tijd naar de ingevulde hobby's van de ander te kijken, dacht ik. Om daarvoor naar Amsterdam te reizen om via een blind date met elkaar te gaan eten (?), dat hoeft voor mij niet. Ik kan hier ook een eigen first-date restaurant vinden en het zelf gaan organiseren.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik ging via de rubriek "ga je mee op date" een oproep plaatsten om met een leuke man uit eten te gaan in een goed restaurant bij mij in de buurt. Ik besloot geen onderscheid tussen vriendschap of relatie te maken, maar wel erop te letten of de man in mijn leeftijdscategorie zou passen. De spelregel is wel dat hij bereid is naar het door mij uitgezochte restaurant te komen, want dat gaat in het First Dates-programma ook zo. Aangezien er geen kistje op tafel komt na afloop van het diner, zal ik zelf genoeg contant geld meenemen om mijn deel te betalen, bedacht ik. Splitten via het pinapparaat kan weleens lastig zijn voor een restaurant.
Yes, de oproep had succes. Eerst kreeg ik alleen een paar likes binnen op de oproep. Nee, niet mijn uitnodiging afwachten, je mag zelf de actie ondernemen om je op te geven, dacht ik. Er kwamen twee positieve reacties binnen : een van een heer uit mijn eigen omgeving en even daarna ook eentje van een man uit de regio van Den Haag. Hij had het er graag voor over om mijn kant op te komen voor een gezamenlijk diner. Aangezien ik intussen al een diner had geregeld met de man uit mijn eigen regio, besloot ik de heer uit Den Haag netjes te berichten dat ik al een afspraak gemaakt had.
Het etentje was gezellig. Het eten was prima en we hadden genoeg aanknopingspunten om over te praten. Ook samen af en toe heerlijk gelachen. Ik had er eigenlijk wel oren naar om voor een tweede keer iets met hem af te spreken. Bij het afscheid zei hij echter dat hij nog niet zo lang lid was van 50plus en nog afspraken had lopen met twee andere dames van 50plus. Die wilde hij ook nog graag ontmoeten. Een vervolgafspraak met mij zou dus enige tijd moeten wachten. Dan kan ik wel een keer met die meneer uit regio van Den Haag uit eten gaan, zei ik tegen hem. Geen probleem, zei hij, ik neem tzt wel weer contact met je op via de 50plus mailbox. De volgende dag zag ik tot mijn schrik dat ik het interesse mailtje van de 2e man had gewist, omdat ik het zelf niet integer vond om hem op de reservebank te zetten. Ik wist helaas zijn nickname niet meer, maar zijn profielfoto zou ik meteen herkennen.
Ik keek op de rubriek : bezocht mijn profiel, daar vond ik hem niet. Hij had waarschijnlijk rechtstreeks op de oproep gereageerd en niet op mijn profiel gekeken. Misschien is hij ook een nieuw lid, dus ging ik op nieuwe leden zoeken, daar stond hij ook niet. Wat nu? Ik deed een oproep op things to share of hij opnieuw wilde reageren. Via een 50pluslid kreeg ik op dit lijntje de gouden tip om via de rubriek "zoeken" op leeftijd en provincie het nog eens te proberen. Bingo, daar zag ik hem tussen staan.
Ik stuurde hem meteen een bericht en kreeg gelukkig weer contact met hem. Hij gaf me zijn 06nr en 's avonds belde ik hem op. Ik legde hem uit, dat ik hem niet kon bereiken omdat ik hem per ongeluk uit mijn mailbox had gewist. Geen probleem, zei hij, dat kan een keer gebeuren. Hij ging alleen op zeer korte termijn op vakantie, dus zou het eind maart worden voor we samen een geschikte datum konden plannen om uit eten te gaan.
Ik vond het jammer als mijn oproep hiermee zou eindigen. Enkele dagen later kreeg ik toch weer een reactie van weer een andere man uit mijn regio. Hij voelde wel wat voor een lunch. Prima, dat kan natuurlijk ook, dacht ik. Waarom niet, driemaal is scheepsrecht, toch?...
geplaatst door sixty - 1937 keer gelezen
Vorige berichten
Tegenpolen
Tegenpolen trekken elkaar aan wordt alom beweerd. Maar is dat wel altijd zo ? Het kan heel fijn zijn als je daar echt naar zoekt . Voorbeeld : als jij van nature onzeker bent en daar soms zenuwachtig en druk van wordt, kan een rustige partner die niet gauw in de stress schiet een rots in de branding zijn. Maar hoe zit het met dingen die heel erg belangrijk voor je zijn?
Ik kan me goed voorstellen dat een man of vrouw die helemaal opgaat in de verzorging en liefde van de eigen huisdieren, het liefst een partner vindt die daar ook affiniteit mee heeft. Hetzelfde geldt voor normen en waarden, hoe je omgaat met het milieu kan veel invloed hebben op een relatie. Maar ook binnenshuis is de manier van omgaan met elkaar belangrijk Zeker als je van liefdevolle seks,houdt, met veel intimiteit, zal je toch een monogame partner zoeken. Zo zijn er nog veel meer dingen te bedenken.
Maar om even terug te komen op die tegenpolen. Wat je eerst zo aantrekkelijk vond, kan op de lange duur ook tegen gaan staan. Als die rustige partner later zo introvert blijkt te zijn dat je het gevoel krijgt dat hij of zij in een eigen wereld leeft en jou daar eigenlijk niet zo bij nodig heeft, kan dat de relatie bergafwaarts doen gaan. Omgekeerd : de spontaniteit en gevoeligheid die je partner bij jou zo leuk vond in het begin, kan ook gaan irriteren, als de rust in huis daar teveel door verstoord wordt. Dat zijn toch dingen waar je vaak veel later pas achter komt.
Daarom vind ik het belangrijk dat je elkaar goed aanvult. Als hij handig is en graag klust, laat hem lekker zijn gang gaan. Als jij graag leest, of je favoriete serie op tv wilt zien, so be it ! Maar alles valt of staat door dingen niet te overdrijven. Het bekende gezegde ; hier vindt je wat en daar laat je wat, is volgens mij nog steeds van toepassing. Een goede communicatie is daarbij onontbeerlijk. We zijn nu eenmaal niet hetzelfde en de gulden middenweg werkt meestal toch het beste...
Een toekomst zonder zorgen
De gemiddelde leeftijd van de deelnemers aan deze site zal 70 jaar zijn, schat ik. Vanaf de kleuterschool kan ik me dingen nog goed herinneren. Daarvoor zijn het nog vage momentopnames die af en toe door mijn hoofd flitsen, maar zo’n 65 jaar aan concrete herinneringen is er wel verzameld.Herinneringen aan vreugde en verdriet, ontmoeting en afscheid, succes en falen, gezondheid en ziekte, trots en schaamte, hulp en bedrog, geluk en pech. Ieder van ons heeft hetzelfde in meer of mindere mate meegemaakt.
Soms is het bitterzoet. Wat waren er veel fijne dingen en wat is het jammer dat ze nooit meer terugkomen! Toch prijs ik me gelukkig dat het per saldo een enorme rijkdom in mijn hoofd heeft opgeleverd. Rijkdom, die niemand me meer kan afpakken.
Ik vraag me ook niet meer af of ik het beter of anders had kunnen doen. Ongetwijfeld, maar zou mijn leven dan wel zonder vallen en opstaan zijn verlopen? Natuurlijk niet. Terugkijken doe je op onze leeftijd waarschijnlijk vaker, dan een half leven geleden. Ik zelf -en dat gun ik iedereen- kan zo’n moment van bezinning steeds afsluiten met een gevoel van tevredenheid en dankbaarheid.
Maar meer nog dan dat: het geeft ook vertrouwen in de toekomst. Het leven is nog niet voorbij en waarom zou er niet nog een mooie reis in het verschiet liggen? Ongetwijfeld met hier en daar een spannende hobbel, maar veel minder dan tot nu toe. Met minder bewijsdrang, minder lawaai en minder strijd en daarentegen meer tevredenheid, rust en vrede wordt de weg een stuk eenvoudiger en vriendelijker.
Het is nog niet voorbij, in tegendeel.
Machiel van der Schoot
Buitenland
Mijn leraar Frans, lang geleden op de middelbare school, vertelde eens een verhaaltje over een gebeurtenis ergens in Frankrijk. Hij was bij een viskraam gekomen en had wel trek in een rolmops. Dat is een zure haring om een augurkje heen gerold, met een paar cocktailprikkers erdoorheen. Maar hij wist niet hoe je dat noemde in het Frans, dus hij begon het te omschrijven: hareng, rouler, cornichon, bâtonnet… De visboer begreep het : Ah! Un rollmops! Dat vond ik erg grappig. Daarbij kwam ook het ontzag van dorpsjongens voor iemand die over Frankrijk kon vertellen. Onze wereld was klein, zelf was ik toen nog nooit in het buitenland geweest. Afgezien dan van het schoolreisje naar Trier, dat zo rond die tijd moet hebben plaatsgevonden – nadat de traditionele Rome-reis ons, wegens de economische malaise van die jaren, door de neus was geboord.
Buitenlandse reizen waren in onze familie meestal beperkt tot de bedevaartsreis naar Lourdes. Wie zich die pelgimage kon permitteren kon rekenen op een verhoogde status, want blijkbaar werd er goed geboerd. Vol trots kwamen ze dan ook terug met flesjes gewijd Lourdeswater voor iedereen. Een eeuwenoude lokroep waar buitenland synoniem was van bedevaart. Iets anders had je er niet te zoeken. En die traditie is nog steeds levend, er is een neef die tot op de dag van vandaag Lourdes-reizen organiseert.
Mijn ouders hoorden niet bij de uitverkorenen, zij zagen Lourdes alleen op de stereofoto’s uit de souvenirshop. Maar gelukkig hadden wij in Roermond, de stad die tegenwoordig vooral bekend is van de Designer Outlet, onze eigen Maria-bedevaart. Dat is de Kapel-in-’t-Zand, ook met een legende en bijpassend mirakel, iets met een beeldje in een put. Water uit die put is dus ook gewijd en werkzaam tegen kwalen en ongelukkige toestanden. Minder heilig natuurlijk dan het water uit Lourdes, dus we hoefden er niet mee aan te komen bij familie. Maar als die familie bij ons op visite kwam, dan namen ze vaak toch wel een flesje mee… voor de zekerheid.
De Kapel-in-’t-Zand (de naam is bedrieglijk, het is een forse neogotische kerk van de 19e eeuw) heeft ook, net als Lourdes en andere bedevaartsoorden, wanden vol devotietegeltjes. Daarop uiten mensen hun dankbaarheid jegens Maria, wegens verleende gunsten, of ze vragen Maria om voor hen te bidden in moeilijke tijden, of om genezing van een ziekte. Om een link te leggen, bidden om een lieve man/vrouw te vinden, of dankbaarheid voor een geslaagde verbintenis hoort ook tot de mogelijkheden.
Daarvoor is het nu dan wel te laat, dacht ik, want elke centimeter is bedekt. Maar op de site (laatst bijgewerkt 2024) lees ik tot mijn verbazing, dat er ruimte voor nieuwe tegeltjes is gecreëerd. Tegen een bijdrage van honderd euro per tegel kunnen we voor iedere wens de hulp van Maria inroepen. Overigens mag bidden natuurlijk altijd, dus mocht de de lezer(es) na een bezoek aan de Designer Outlet nog een paar uurtjes te besteden hebben, dan is een bezoekje aan de Kapel in ‘t Zand zeker aan te bevelen. Het is een wonderlijke plek, echt.
Wat Lourdes betreft, ik ben daar vele jaren later nog wel eens langs gekomen, meermaals zelfs, op de route naar de Pyreneeën. Ik kan persoonlijk geen deel uitmaken van die wereld en ik werp een cynische blik werp op de bedevaartsindustrie met gewijd water plastic jerrycans als dieptepunt. Maar tegelijk heeft het ook iets ontzagwekkends, die mensenmassa die daar uit de hele wereld samenkomt, verenigd in een gezamenlijk verhaal. Dat is wonderbaarlijk.