terug

Na corona

woensdag 22 maart 2023

Het is haast griezelig, wat bijna drie weken inactiviteit met een mens kan doen. Of zou het de leeftijd zijn? Dat lichaam en geest maar al te graag omschakelen van ‘wandelen is nuttig en noodzakelijk’ naar ‘wandelen is nuttig noch noodzakelijk’? Ik ging vanaf m’n knalblauwe bank via internet op zoek naar ‘geluk’ en kreeg tweehonderdvijftig producten... Kom op, het is lente; trek wandelschoenen aan en ga naar buiten!

Je bent de zwerver in je eigen taal.
Je stem spreekt in de nacht en ik val.
Je bent de vrijer van de verre wouden.

We zaten gevieren op een bankje aan de rand van het bos; aten boterhammen, krentenbollen en appelmoes muffins. We praatten wat. De wandelaar op het ene hoekje van de bank verdedigde haar vriendin, die voor duizend euro wijn had gekocht en die nu bonnetjes moest overleggen bij de bank. Stel je voor, zij, bónnetjes! De kalme man tussen haar en mij had zojuist een halve hectare boerenland gekocht, zodat de boer kon blijven boeren. Nee, hij had niet nagedacht over zijn mogelijke aandeel in de opbrengst van dat land. De man op het andere hoekje van de bank had onlangs een nieuwe auto gekocht en deels cash betaald. En ik? Ik wilde misschien zo’n rugzak kopen als de wandelaar had die tegenover ons bankje in het gras zat. Waterdicht, grote vulopening, stabiele bodem. Ooit, wanneer mijn huidige wandelrugzak versleten zou zijn.

En de droom ruikt immers naar het slijk van de aarde.

Gewoon een bankje met wandelaars, mensen met geen andere gemeenschappelijke noemer dan via dezelfde site ingeschreven staan voor dezelfde wandeling. Vanwege de gemeenschappelijke noemer van de leden van deze datingsite maak ik er een relatie keuzetest van: Wie van de mensen op dat bankje zou, hun sekse buiten beschouwing gelaten, wat jou betreft doorgaan naar de volgende ronde? Met wie voel jij je verwant; wie zou een mogelijk toekomstige levensgezel kunnen zijn? Toevallig weet ik dat de vrouw die ooit een nieuwe wandelrugzak zou willen kopen, de volgende dag al op zoek is gegaan: ze heeft haar boodschappen rugtas versleten verklaard. Ze wil het wel uitleggen, hoor - maar dat zal haar geloofwaardigheid niet verbeteren…

Het was haar gezicht dat in de diepe nerven
naar voren schoof. Ik draaide me vlug om,
maar ze had de woorden heks, heks al gelispeld.

Wie de wereld wil verbeteren, kan ook al het haar/hem onwelgevallige tot slecht verklaren en uit haar/zijn leven verwijderen, of het nu ideeën, gewoonten, mensen, spullen of woorden zijn. Neem nou het woord ‘liefde’, veelvuldig gebruikt om een verhaal sluitend te maken. Maar wie kan over de zelf gevoelde liefde vertellen zonder het woordje ‘pijn’? Ik stel dan ook voor, alle doktersromans (enzo) aan te passen en het woord 'liefde' om te zetten in een neutrale omschrijving, zodat niemand pijn hoeft te voelen bij het lezen.
Eh. Ik hoop nog steeds dat het weer overgaat. Dat het onderscheid tussen feitelijk en fictief weer wordt gezien. Dat een boek een boek kan zijn, een gedicht een gedicht, zwart een kleur. En dat verbeeldingskracht weer een deugd is die de wereld een beetje mooier kan maken.

Tekens worden steeds zachter, kruipen de huid in en
vallen in de oude sporen. Soms kan ik ze verstaan.

Onlangs gelezen, in het blad Onze Taal: ‘... Die nadruk op negatieve gevoelens bij mens en dier kunnen we verklaren uit de evolutietheorie. Het is voor het overleven van de soort belangrijker om te laten weten dat er een roofdier aan komt dan om te wijzen op een mooie bloem.’ Oh well. Jij kunt het dus niet helpen. Ik trouwens ook niet - al zie ik een datingsite meer als een grasperk vol madeliefjes dan als een strijd-perk…

(De cursieve teksten komen uit de bundel ‘Het nachtland / De knotwilg’ van Albertina Soepboer.)

geplaatst door RodeJas - 1949 keer gelezen