terug

Zo ben ik niet

woensdag 19 april 2023

Er zit een blauwe bult op de binnenkant van mijn rechtervoet. Ik maakte, samen met een geboren Leidenaar, een wandeling door Leiden - en ik haalde juist adem voor een lelijke opmerking over de relatie tussen lelijke openbare ruimtes en lelijke mensen, toen een stomp tegen mijn voet de wereld stil zette. Die jongens met hun leren voetbal had ik al zien zitten. Vanaf de stenen zetels aan weerszijden van het tegelpad, leken ze hun verveling te willen verdrijven met een spelletje overspelen. De bal lag tussen de voeten van de linker jongen. Toen de wereld weer draaide, bleek ik tegenover hem te staan en had ik de lelijkste woorden al gezegd. De jongen glimlachte zijn wangen bol. Hij had die woorden al zo vaak gehoord. Hij was een held. Hij had raak geschoten.

‘Zo ben ik niet.’ Dat wilde ik eigenlijk tegen mijn wandelgenoot zeggen. Maar dat kon niet; hij had immers zojuist gezien dat ik wel zo ben. Die voetbal had hij niet gezien - zodat hij mij toch iets anders had zien doen dan ik in werkelijkheid deed. Ik haak mijn arm door de zijne. Ik mag hem zo graag, dat ik hem niet durf te vragen of hij mij ook graag mag. Alleen maar vertellen over die jongen, zijn bal en mijn voet is vertrouwelijk genoeg. En zomaar vanzelf praatten we daarna alsnog over de wisselwerking tussen lelijke openbare ruimtes en het gedrag van de mensen die er dag in dag uit moeten vertoeven.

Ik weet niet precies hoe het werkte, maar na dit voorval had ik plotseling zin om het boek ‘De vrouw die ik nooit was’* te herlezen. Twee verhalen door elkaar, twee verhalen over dezelfde vrouw, voor en na dat ene moment waarop zij twee verschillende beslissingen neemt: Ze trekt de stekker uit het beademingsapparaat van haar geliefde, overspelige echtgenoot en belandt in de gevangenis - én ze berust in zijn ongeluk; leeft haar drukke leven met thuis haar beperkt functionerende man. De man van wie ze houdt, de man van wie ze hield.

Eén keer eerder was ik zo’n vrouw van wie ik niet wist dat ik haar kon zijn. Toen zei ik heel lelijke dingen tegen een voorbijganger die haar hond niet strak genoeg aan de lijn had gehouden. Het beest knalde tegen het voorwiel van mijn fiets, waardoor ik viel. Ik had mijn dochter achterop. Twee jaar was ze. Nog steeds kan ik het geluid horen van haar hoofdje dat het asfalt raakt.

Te voet onderweg van het station naar mijn flat, vond ik in zo'n boekenkastje een Lenie Saris voor volwassenen.** Blij nam ik het boek mee naar huis. Ik bewaar goede herinneringen aan de Witte Raven pockets uit mijn tienertijd, vooral wanneer die waren geschreven door Lenie Saris - hoewel het geen moment in mij is opgekomen om de boeken zelf te bewaren. Ik las één bladzijde. Twee bladzijden. De laatste bladzijde. Jammer, de vrouw die graag Lenie Saris leest ben ik niet meer. En mocht ik haar ooit weer worden, dan hoop ik dat er iemand bij mij is om samen langs al die Leidse boekenkastjes te struinen.

*‘De vrouw die ik nooit was’, Majgull Axelsson. (Met een bijrol voor ‘A whiter shade of pale’ van Procol Harum.)
**‘Een ware familie’, Lenie Saris.

geplaatst door RodeJas - 2132 keer gelezen