terug

Over vroeger en later

donderdag 4 mei 2023

Een droom. Er staat een man vlak tegenover mij. Lange, groene officiersjas, even groen geverfd gezicht, helblauwe ogen. Hij glimlacht naar me. Het is mijn schipper. Hij is mijn schipper. Hij was mijn schipper. Hij legt zijn handen op mijn schouders, ik leg mijn handen op zijn blote been. Warm is het. Warm ben ik. Nee, ik moet eerst de kraan schoonmaken. Groen schuursponsje op knalroze drab; het wordt steeds erger. Ik lig allang naast hem.

Vroeger was alles beter. Toch? De afrikaantjes in elk geval wel. Ze stonken, en met die geur hielden ze mieren en mollen weg uit huis en tuin. Zo deed mijn moeder dat - en zo wilde ik het ten langen leste ook maar gaan doen. Ik zaaide dus wilde afrikaantjes in een bak, wachtte tot ze groot genoeg waren om in mijn stadstuintje te planten en bezweek, toen dat te lang duurde, voor de kleurige plantjes van de nabije bouwmarkt. Ze ruiken naar niks. Slakken hebben nu alle afrikaantjes met oranje bloemen opgegeten en ik hou mijn hart vast voor de gele.

De uiterwaarden van de Lek zijn er overigens wél op vooruit gegaan in de loop der jaren. Waren het vroeger met prikkeldraad omheinde weilanden, nu zijn het voor wandelaars toegankelijke natuurgebieden. Wij, een groepje al wat oudere vrouwen en mannen, liepen genietend (genieten moet, vandaag de dag) over zo’n laag gelegen pad. Boven ons, op de dijk, fietste een klein peloton nog wat jongere mannen. ‘Hé Jan, je kan achteraan sluiten daar beneden!’ ‘Ik heb geen grijs haar!’ ‘Hahaha!’ Testosteron-lol. ‘Lullo's,’ riepen wij eendrachtig. Grijze vrouwen aan de wandel, strijdbare vrouwen.

Al wandelend kwamen we bij het wachthuisje - en we hielden even rust vanwege de vraag: gaan wij het fort linksom ronden, of ronden wij het fort rechtsom? Een wandelgenoot wilde verhalen verzamelen, had hij mij al verteld - en dit was dé plek: hij zou de hele dag voor schildwacht spelen en 's avonds vol verhalen thuiskomen. Met een symbolisch bajonet geweer in de hand posteerde hij zich in het wachthuisje; hield symbolische passanten symbolisch tegen met een verhaal over online te bestellen toegangskaarten. ‘Kan ik ook in natura betalen?’, vroeg ik, met een symbolisch betoverde appel in mijn uitgestoken hand. Hij verstijfde. Sorry, nee, hij verstrakte, verbleekte. Haastte zich weg uit het wachthokje. Oh, heilige voorzienigheid! Onbekende, al wat oudere vrouw zinspeelt op fysieke omgang. Hallo daar, jij wilde toch verhalen verzamelen? Nou, hier heb je een verhaal! Nee. Al wat oudere vrouwen mogen grappig zijn (niet grappiger), slim (niet slimmer), zichtbaar (niet allemaal), stoer (zonder meer) - maar seksie? Nee, bewaar me!
Knul. Je mócht eens verliefd worden op de wat oudere vrouw die ik ben. Is zo’n nieuwe liefde al doodeng, heb je dat ook nog. Dat uitleggen. ‘Jaja, ze mag dan wel 72 zijn, maar ze kan mij nog goed bijhouden hoor. Hahaha!’ Vertel eens, hoe oud ben jij eigenlijk? Mooi, precies goed. Ik kan niks garanderen, maar volgens de statistieken leef ik namelijk langer dan jij. Kunnen we later mooi samen onze laatste ommetjes Cronesteyn lopen.

geplaatst door RodeJas - 1856 keer gelezen