terug

Spreekwoorden en gezegden

dinsdag 16 mei 2023

Ik ben er dol op, eerlijk gezegd, en ik gebruik ze ook regelmatig in gesprekken. En ze zijn vaak zo herkenbaar in het dagelijks leven.
Heel lang geleden ging ik een vriendin ophalen bij haar werk, ze werkte voor een freule in dienst van het Rode kruis. Ik belde aan bij een herenhuis met zweet in mijn handen, want hoe gedraag ik me bij iemand van adel? Ik werd binnengelaten en naar de tuinkamer gebracht, vol met oude meubels.
Ik moest even wachten en hoorde een galmende deftige stem mijn vriendin roepen. Die antwoordde met : Joehoe!!! Er waren wat papieren zoek en de freule was enigszins gehaast want ze moest naar Den Haag voor een vergadering, en toen galmde de dame met een aardappel in haar keel een heel duidelijke Hollandse vloek… gelukkig werden de papieren gevonden, mijn vriendin Anneke was een schat, ik werd heel vlug voorgesteld en de freule wapperde weg, want “ rush rush belangrijk en niet wachtende comité leden”. Elk vogeltje zingt zoals het gebekt is.
Status en respect, soms worden die automatisch gelinkt. Op een verjaardagsfeestje waar ik mocht aanschuiven kwam het gesprek op geld, wie wat verdiende bij benadering, hoeveel onroerend goed iemand bezat en waar diegene woonde. Er werd met bewondering gesproken over die personen die iedereen graag in de kennissenkring wilde hebben. Overduidelijk snobisme en ik werd er wat kriegelig van, ik hoorde overduidelijk niet tot die elitaire cirkel maar ik gooide in de groep dat ik bij een professor over de vloer kwam en regelmatig met specialisten overleg had. Geen woord van gelogen maar het was geen eigen verdienste, het had te maken met mijn werk, toch steeg ik in de achting van de aanwezigen. Ik ging nooit meer naar volgende verjaardagen, als men mij alleen vanwege mijn contacten welkom heette dan bedankte ik voor de eer, mijn moeder zei altijd: Doe maar gewoon dan doe je gek genoeg!
De laatste jaren zijn voor mij erg moeilijk geweest, zoals de laatste 2 jaar voor de meesten zwaar zijn geweest, iedereen heeft er direct of zijdelings mee te maken gehad dat Corona op ons leven een grote impact heeft gehad: fysiek, financieel, psychisch, heeft misschien een dierbare verloren, en het zal nooit meer worden zoals het was. Iedereen gaat er op zijn/ haar eigen manier mee om, verdriet en verlies ervaart iedereen op een eigen manier,het is ook niet te meten want is mijn verdriet groter dan dat van bijvoorbeeld mijn buurman? Ik probeer het te doen volgens het idee dat het glas altijd halfvol is, en “ een dag niet gelachen is een dag niet geleefd” hoewel ik een aantal dagen niet bewust heb geleefd.
Nu ben ik hier, met veel gelijkgestemden die allemaal eenzelfde doel hebben, hoop houden op een nieuwe vriendschap of relatie. Het is niet eenvoudig, iedereen heeft een verleden , voor sommigen is het een hele uitdaging om hier toch te zoeken naar een nieuw geluk,en “ op ieder potje past een dekseltje”. Ik heb al 2 “dekseltjes” gehad maar ik blijf toch hopen, want hoop doet leven!

geplaatst door Angi - 1457 keer gelezen